Giriş Bölümü
Gücü elinden alındığında susar insan; ben, hayatın sesini kısıp bana yalnızca korkuyu fısıldadığı o evin duvarları arasında büyüdüm. Savunmasızlığın en koyu tonuna mahkûm edilişimi, sesimin çıkmayışına bağlayanlar vardı. Oysa insanın sesi kesilse bile içindeki çığlık göğü delerdi; ben bunu babamın bakışlarında, her gece amcamın kapımıza dayanan ağır adımlarının ahşap zeminde yarattığı o uğursuz titreşimlerde okurdum. Annemi kaybettiğimizden beri benim pusulam, babamın yorgun ama koruyucu gözleriydi.
Şimdi ise arkamda bıraktığım o karanlık odadan, kırık bir mektubun vicdan azabından ve benden koparılan hayatımdan kaçıyordum.
Soğuk, hırsla yüzüme çarpan yağmur taneleriyle doluydu. Ayaklarımı taş sokaklarda sürüklerken, geride kalan tek sığınağımın, babamın sessizliğe gömülen varlığının yok olduğunu biliyordum. Gidecek bir yerim yoktu; zaten kaçsam da kurtulamayacağımı bildiğim o kördüğümün tam ortasındaydım. İçimdeki gurbet, dışarıdaki karanlıktan daha büyüktü.
Sokak lambasının sarı, soluk ışığı ıslak asfalta vururken, önümden hızla geçip giden hayatların yabancısıydım. Gözlerim ileride, karanlığın içinde kaybolan silüetlere takılıyordu. Bilincim yavaş yavaş çekiliyor, aldığım her nefes göğsümde cam kırıkları gibi batıyordu.
Ve o an, hiçbir şeyin tesadüf olmadığını öğreten o far ışığı aydınlattı önümü.
Direksiyonun arkasındaki adamın yüzündeki o keskin, sorgulayan ifadeyi sani̇yeler sonra fark ettim. Orada olmaması gereken, her detayı kontrol altında tutmaya alışmış birinin soğuk duruşu... Önce beni şüpheli bir yabancı, karanlıkta karşısına çıkan tehlikeli bir gölge sandı. Fakat polise ya da başkasına bildirmek yerine, son gücümle onun ceketinin yakasına tutundum. Parmaklarımın ucundaki o kumaş, tutunabileceğim son dünyalı şeydi.
Gözlerim kapanmadan önce zihnime kazınan son şey, adamın yüzündeki o şaşkınlıkla karışık tereddüt oldu.
Çünkü bazı insanlar sesleriyle değil, taşıdıkları sırların ağırlığıyla var olurlardı. Ve o gece, o ıslak sokakta, iki ayrı sessizlik birbirinin kaderine mühürlenmişti.
Yorumlar
- Nisanur Yiğit: Teşekkürler bitanemm ❤
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Eline sağlık canım