kanaryam

Tanıksız muhatap

İmgenin anlatımına geçemeden önce size çok teşekkür ederim bu kitabı okuyup yorumlarınızla beni mutlu ettiğiniz için. Bu bölümde aklınızı karışacak biliyorum ama yavaş yavaş düğümler çözülecek ama bu süreçte sizden ricam lütfen bölüm yorumlarını ve düşüncelerinizi belirtmekten çekinmeyin sizi seviyorum ❤

İmgenin anlatımı.....

Göz kapaklarımın ardındaki o karanlık, kulaklarımda çınlayan o acımasız tehditle birlikte yırtıldı.

Nefes nefese, boğazım parçalanacakmış gibi yatakta doğruldum. Ciğerlerime dolan hava sanki oksijen değil, buzlu bir zehirdi; göğsüm kalkıp inerken parmak uçlarım titriyor, zihnimin içindeki o uğultu başımı ortadan ikiye yarıyordu. Odadaydım. Duvarlar, demir kapı, havalandırma kapağı... Her şey yerli yerindeydi, evet. Ama hiçbir şey net değildi. Gözümün önündeki eşyalar, odanın loş köşeleri birbirine giriyor, tülün arkasındaymış gibi eriyordu.

Mirzan yoktu. Ne o sert bakışları ne de o odadaki varlığı... Ama oda boş da değildi.

Yatağın kenarında, gölgelerin en koyu yerinde duran o silüet, başını hafifçe öne eğmiş bana bakıyordu. Görüntüsü bulanıktı; yüz hatları dalgalanan bir suyun altındaymış gibi netleşmiyordu ama o duruş, o kokunun zihnime bıraktığı o zehirli tat hatasızdı.

O, dışarıdan gelen bir düşman değilmiş gibi, o odanın demirlerinden daha eski, daha kemikleşmiş bir yerden geliyordu. Babamdı. Ya da zihnimin bana oynadığı, inkar etmekten yorulduğum o en acımasız oyunun bizzat kendisi.

Nefesim boğazımda tıkandı. Korku, dışarıdaki bir tehlikeden kaçma isteği değil; insanın kendi beyninin içinde deliliğin sınırlarında yürürken ayağının altındaki zeminin kaymasıydı. Aklım, gördüğüm o kurguyu, o iki mezarın sırrını ve o tetik sesini artık taşıyamıyordu. Gözlerim karardı, kulaklarımdaki uğultu tüm dünyayı susturdu; o bulanık silüetin karşısında bilincim, kendi cehenneminin orta yerinde sessizce çöktü.

Göz kapaklarımın arkasındaki o dipsiz boşluktan kopup geldiğimde, kendimi o yatağın ortasında nefes nefese, dik bir pozisyonda buldum. Ciğerlerime dolan hava sanki oksijen değil, genzimi yakan buz gibi bir zehirdi. Göğsüm, kaburgalarımı kıracakmış gibi hızla kalkıp iniyor, aldığım her nefes boğazımda düğümleniyordu. Parmaklarımı çözemediğim bir öfkeyle ve çaresizlikle saçlarıma geçirdim; avuçlarımı hınçla sıkarak tutamları çekiştirdim, ardından üzerimdeki elbisenin kumaşını parmak eklemlerim beyazlaşana kadar çekiştirip yırtacak gibi yırttım.

Dünya daralıyordu. Oda üzerime üzerime kapanıyor, duvarlar nefesimi çalmak için sanki biraz daha yaklaşıyordu. Çıldırmak üzereydim; zihnimin içinde kopan bu fırtınayı durduracak, bu kulaklardaki sağır edici ve uğultulu sessizliği kıracak tek bir şeye ihtiyacım vardı.

Babama.

Sadece onun sesini duymak istiyordum. O sert, o her şeyi yerli yerine oturtan sesini... Eğer o konuşursa, bu kabus bitecekti, bu zihnimin içindeki çatlaklar kapanacaktı. Dudaklarımı araladım, boğazımı yırtarcasına ona seslenmek, adını haykırmak istedim. Ama dışarıya hiçbir ses çıkmadı. Çünkü ben sağır idim. Kendi çığlıklarımı bile duymaktan aciz, bu sessizliğin içine hapsolmuş bir tutsaktım. Sesim, kendi içimde boğulup kül oldu.

Ve o an, odanın o en karanlık köşesinde, o bulanık silüet yeniden belirdi.

Görüntüsü netleşmiyordu ama o varlığın yaydığı o zehirli ve boğucu dalga derime kadar işledi. Adam, yatağın ucuna doğru yavaşça yaklaşırken yüzünde o hastalıklı, sinsi ve her şeyi bilen gülümseme yayıldı. Başını hafifçe yana eğdi; o sessizliğin, o çaresizliğin ta ortasında, kulaklarımda yankılanan o fısıltıyı zihnimin en derinine bıraktı:

"Kendi kafesinde nefes alamıyor musun, küçük kanaryam?"

O hırıltılı, zihnimin ta içine kazınan sesin sahibine doğru bakmaya çalıştım ama gözlerimin önündeki o bulanık tül dağılmıyordu. Yüzündeki o hastalıklı, her şeyi avucunun içine almış gibi duran sırıtış, odadaki o daracık nefes alanını tamamen yok ediyordu.

Ellerim hâlâ titriyor, parmaklarım üzerimdeki kumaşı çekiştirmekten uyuşmuş bir halde öylece kalıyordu. Ona cevap vermek, o zehirli gülümsemeyi yüzünden silmek istedim; ama boğazım kuruydu, kelimelerim yoktu. Zaten var olsalar bile, kendi kulaklarımın bile duyamadığı o mutlak sessizlikte kaybolmaya mahkûmdu hepsi.

Adam yavaşça öne doğru bir adım daha attı. Odanın loş gölgesi üzerine tamamen inerken, o boğucu ve sinsi fısıltısı zihnimi bir kez daha didikledi:

"Bilemezsin, değil mi? Sana bu kafesi örenin de seni bu nefessizliğe mahkûm edenin de kim olduğunu asla çözemeyeceksin. Şimdi söyle bana küçük kanaryam... Bu odadan kaçabileceğini sandığın o anlar, acaba seni bana daha da yaklaştıran birer tuzaktan ibaret olabilir mi?"

Kulaklarımdaki o uğultu zihnimi bir mengene gibi sıkmaya devam ederken, odanın içindeki o gölge biraz daha öne eğildi. Görüntümdeki o bulanık tül kalkmıyordu ama sesinin o zehirli, pürüzlü tınısı beynimin en hassas köşesine bir mızrak gibi saplanmıştı. Yıllardır sağırlığın o güvenli ve kimsesiz sessizliğine sığınmış olan ben, ilk defa bir insanın sesini bu kadar net, bu kadar can yakıcı bir şekilde duyuyordum.

Ve o adam, şokun ortasında kalakalmış ruhumu ezip geçer gibi psikopat bir gülümsemeyle konuşmasını sürdürdü:

"Sana bu dünyada yeniden duyman için bir fırsat veriyorum, kanaryam..." dedi, sesi kulaklarımda çınlayan o çarkları daha da hızlandırarak. "Ama bu mucizeyi sadece benim için, yalnızca beni duyman için bahşettim sana. Unutma; bundan sonra ne zaman gözlerini kapatırsan, zihninde ve kulaklarında yankılanacak tek bir ses olacağım."

Yüzünü biraz daha yaklaştırdı; nefesindeki o demir kokusu tenime çarptı.

"Eğer benden başka birinin sesini duyarsan, o kulakları da o kanatlarını da tek tek paramparça ederim. Buna asla izin vermem."