yalan söyleme

Tanıksız muhatap

Göz kapaklarımın üzerindeki o ağır, kurşun gibi ağırlık yavaşça kalkmaya çalışırken, zihnime ilk dolan şey keskin bir baş ağrısı oldu. Alnımın sol tarafında, derimin altına kazınan o buz gibi sızıyı parmak uçlarımda değilse de damarlarımda hissediyordum. Kirpiklerimi birbirine sürterek araladım. Karşılaştığım manzara, kaçmak için verdiğim o ölümcül mücadelenin tüm anılarını bir saniyede silip süpürdü.

Ormanın o vahşi karanlığı, dağ havası, çam kokusu... Hepsi yok olmuştu.

Yine o dört duvardaydım. Gri, soğuk ve hiçbir çıkış noktası olmayan o sahte hücrede, demir parmaklıklı pencerenin altındaki sert yatakta yatıyordum. Havalandırma kapağı yerli yerindeydi, vidaları sıkıca kapalıydı. Sanki o kaçış provası, o siren sesleri, ormandaki o buz gibi rüzgar ve o yabancı adamla karşılaşmam sadece zihnimde kurduğum tehlikeli bir rüyadan ibaretti.

Nefesim boğazımda düğümlenerek hızla doğrulmaya çalıştım; ama başımın içinde patlayan sancıyla birlikte inleyerek yastığa geri yaslandım.

O sırada, odanın loş köşesinde, sandalyeye ters bir şekilde oturmuş olan o silüeti fark ettim. Mirzan.

Kollarını göğsünde kavuşturmuş, gözlerini doğrudan bana dikmişti. Yüzündeki o sert ve okunmaz ifade, bu kez içinde gizli bir öfkeyi ve tehlikeli bir uyarıyı barındırıyordu. Kapının önünde bekleyen o adam değil, bizzat beni ormandan baygın bir halde geri getiren bu adamdı.

Mirzan, oturduğu yerden yavaşça kalktı. Ağır ve sessiz adımlarla yatağın ucuna kadar yaklaştı. Dudaklarının kıpırdadığını, bana doğru konuştuğunu gördüm ama kulaklarımın sağır olması nedeniyle sesini duymuyordum. Sadece kelimelerin dudaklarındaki o keskin şeklini okuyabiliyordum:

"Ormanda ne kadar ileri gidebileceğini sandın, İmge? Oyun bitti. Bir daha o kapıdan çıkmayı aklından bile geçirme."

Başımın içindeki o keskin ağrıya rağmen, kendimi yatakta dik bir konuma getirdim. Gözlerimi Mirzan’ın gözlerine sabitledim. Bakışlarımda ne bir korku ne de teslimiyet vardı; aksine, beni tekrar bu demir kafese geri tıkmalarına duyduğum o sessiz ve öfkeli isyan parlıyordu.

Parmaklarımı hızla, her bir harfi büyük bir özenle ve inatla havada şekillendirerek ona karşılık vermeye başladım:

"Neden kaçmamı istemiyorsun?"

Parmaklarımın hareketi durmadı; soluk alıp verişim hızlanırken, öfkeyle ellerimi yeniden konuşturmaya devam ettim:

"Sen benim neyimsin ki? Sen bana yalan söyledin! Üstelik burası askeri bir üs... Bunu ne zamana kadar anlamayacağımı düşündün?"

Mirzan, ellerimin havadaki bu sert ve suçlayıcı hareketlerini tek bir kelime bile kaçırmadan izledi. Çenesindeki o kaslar, sorduğum soruların ağırlığıyla yeniden gerildi. Yüzündeki o soğuk ve mesafeli maske bir an için çatırdayacak gibi oldu; ama hemen ardından derin bir nefes alarak ellerini iki yanında serbest bıraktı ve bana doğru bir adım daha yaklaştı.

Mirzan, ellerini iki yanında serbest bıraktıktan sonra çenesini hafifçe yukarı kaldırdı. Bakışlarındaki o sert ve mesafeli ifadeyle birlikte, dudakları yavaşça kıpırdadı; sesini duyamasam da kelimelerin şeklini net bir şekilde okuyabiliyordum:

"Senin hiçbir şeyinim; ama ormanda baygın bulduk seni. Ne yapsaydım, orada mı bıraksaydım?"

Yüzümde acı ve inat karışımı alaycı bir kıvrım belirdi. Başımı hafifçe yana eğip ellerimi yeniden havalandırdım; parmaklarımın keskin ve alaycı hareketleriyle ona karşılık verdim:

"Sorduğum sorudan kaçıyorsun. Bana cevap bile veremiyorsun. Ben buradan gitmek istedim, beni göndermedin; kaçmak istedim, tekrar buraya geldim. Sen benim gibi birini ne diye yanında tutuyorsun?"

Mirzan, ellerimin havadaki bu keskin ve doğrudan suçlamaları karşısında bir an duraksadı. Odanın loş ışığı, yüzündeki sert hatların üzerine gölgeler düşürürken, gözlerindeki o karmaşık ifadeyi yakalamaya çalıştım. Ne pişmanlık ne de tam anlamıyla bir öfke vardı bakışlarında; daha çok, ne yapacağını bilemeyen bir adamın o çaresiz ve katı direnci duruyordu karşımda.

Derin, göğsünü kabartan ağır bir nefes aldı. Çenesindeki kaslar gerildi ve dudakları kelimeleri oluşturmak için yavaşça aralandı. Sesini duymasam da, her bir harfin ağzından dökülüşünü o sessiz mesafeden net bir şekilde okudum:

"Sadece yardım ediyorum, İmge. Hepsi bu."

Bu iki kelime, odanın o boğucu ve kasvetli havasında bir bıçak gibi kesildi. Sadece yardım etmek mi? Beni bu demir kapıların ardına kilitmek, dışarıdaki o tehlikeli adamların hedefi haline getirmek ve en temel irademi el நகmdan almak mıydı bütün bu yardım?

Dudaklarımda acı, yorgun ama bir o kadar da meydan okuyan bir gülümseme belirdi. Başımı hafifçe iki yana sallayarak parmaklarımı yeniden havalandırdım. Bu kez hareketlerim çok daha yavaştı, ama her bir işaret havada asılı kalırken taşıdığı öfke tartışılamayacak kadar netti:

"Buna yardım etmek mi diyorsun? Beni bir kafese kapatıp, arkamdan iş çevirerek, kim olduğunu bile bilmediğim o adamların hedefi haline getirerek mi koruyorsun beni? Gerçekten inanmamı mı bekliyorsun buna?"

Mirzan, parmaklarımın bitmek bilmeyen bu isyanını izlerken ellerini yavaşça iki yana indirdi. Gözlerinde, ilk defa bu kadar açık bir yorgunluk ve dengeyi kaybetmenin o ince çizgisi belirdi. Ama bana tek bir kelime bile geri dönmedi; odanın içinde yükselen o sessizlik, ikimizin arasında örülen duvarları daha da kalınlaştırdı.

Mirzan, omuzlarına binen o görünmez yükün altında ezilir gibi derin ve bitkin bir nefes aldı. Gözlerindeki o katı ve korumacı duvar, sonunda yerini tam bir tükenmişliğe bırakmıştı. Olduğu yerde hafifçe öne doğru eğildi ve dudakları bıkkın bir öfkeyle kıpırdadı:

"Ne istiyorsun, İmge? Ne bekliyorsun benden?"

O an, kelimelerin arkasındaki o çaresiz tını zihnimde yankılanırken içimde bir yerlerde acı ama zafer dolu bir kıvılcım çaktı. Gözlerim parladı; aradığım o küçük gedik, o itiraf nihayet karşımdaydı. Baş ağrısını, vücudumdaki eziklerin sızısını ve yorgunluğumu bir kenara iterek yatakta hızla doğruldum. Ayaklarımı soğuk zemine bastım ve tek bir saniye bile kaybetmeden ayağa kalktım.

Karşısında dimdik durarak parmaklarımı havada büyük bir hızla, kelimeleri adeta birbirine çarparak hareket ettirmeye başladım:

"Benim ne istediğimi çok iyi biliyorsun! Buradan çıkmak istiyorum. O demir duvarların arkasında, o sahte güvenliğinizin içinde hapis hayatı yaşamak istemiyorum. Bana gerçeği söylemiyorsunuz. Beni buraya getiren o adamın kim olduğunu, benden ne istediklerini ve neden sürekli bu ölüm kalım savaşının ortasında kaldığımı bilmeye hakkım var. Eğer gerçekten bana yardım etmek istiyorsan, eğer omuzlarındaki o vicdan azabından kurtulmak istiyorsan yapacağın tek bir şey var Mirzan: Beni bu cehennemden çıkaracaksın ya da en azından bu binada dönen o kirli sırların ne olduğunu tek tek anlatacaksın. Çünkü ben bu kafeste sessizce oturup sıramın gelmesini bekleyen o korkak kızlardan değilim. Anlıyor musun beni? Ya bana her şeyi anlatırsın, ya da o ormanda başardığım kaçışı bu sefer sonuna kadar götürürüm!"

Parmaklarımın havadaki her bir sert ve keskin hareketi odanın loş ışığında yankılanırken, göğsüm hızlı nefes alıp verişlerimle inip kalkıyordu. Mirzan, yüzüme çarpan bu gerçeklerin ve taleplerin altında adeta taş kesilmişti; gözlerindeki o şaşkınlık, yerini yavaş yavaş benim bu gözü kara direncim karşısındaki o kaçınılmaz kabullenişe bırakıyordu.

Mirzan, ellerimin havadaki o meydan okuyan hareketlerini ve kelimelerimin öfkesini sonuna kadar izledi. Odadaki o sessizlik, sırtımıza binen ağırlığı daha da artırıyordu. Yüzündeki o katı direnç yeniden belirdi; başını hafifçe iki yana sallayarak derin bir nefes aldı. Dudakları, odanın içinde yankılanan o kesin ve tavizsiz kararla kıpırdadı:

"Kaçamana izin veremem, İmge."

O kelimelerin dudaklarındaki o net şeklini okuduğum an, içimdeki o buz gibi kararlılık daha da bilendi. Kaybedecek hiçbir şeyim olmadığını, bu demir duvarlar arasında sessizce yok olmayı kabul etmeyeceğimi göstermenin tam vaktiydi. Başımı dikleştirdim, gözlerimi kırpmadan doğrudan onun gözlerinin içine baktım ve ellerimi en keskin, en net hareketlerle havada konuşturmaya başladım:

"Ben konuşmuyor olabilirim, Mirzan. Ama eğer gitmek istersem, bu sefer p

Yorumlar

• Haticem kar.: Sadece yardım ediyorum demek kolay Gerçekten düşünmeye başlayalım