# 10. BÖLÜM — SINIRLAR VE GÖLGELER

📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ

### Sofia

Avukat odadan çıktıktan sonra birkaç saniye kimse konuşmadı.

Az önce duyduklarımız hâlâ hepimizin üzerindeydi.

Bir yıl.

Bir yıl boyunca aynı çiftlikte birlikte çalışacaktık.

Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Çünkü abilerimiz artık gerçeği biliyordu.

Dante'nin yüzüne baktım.

Gözleri hâlâ kızarıktı.

Marco'nun videosu sırasında ağladığını görmüştüm.

Lorenzo da kendini toparlamaya çalışıyordu ama ellerinin titrediğini fark etmemek mümkün değildi.

Alessandro ise başını öne eğmişti.

Sanki yıllardır inandıkları her şey bir anda yıkılmıştı.

Dante sandalyesinden kalktı.

Önce Lorenzo'ya, sonra Alessandro'ya baktı.

Ardından bize döndü.

“Bir yıl burada kalacağız.”

Sesi sakindi ama yüzündeki ifade hiç sakin değildi.

Mateo ona baktı.

“Tamam.”

Dante birkaç saniye sustu.

“Bunun her şeyi bir anda düzelteceğini düşünmeyin.”

Mateo'nun yüzünde küçük bir ifade oluştu.

“Öyle bir beklentimiz yok.”

Dante gözlerini kaçırdı.

Lorenzo ayağa kalktı.

Bir süre yere baktıktan sonra konuştu.

“Bence en başından bazı şeyleri netleştirelim.”

Sesi eskisi kadar sert değildi.

“Bu çiftlik büyük. Birbirimizin hayatına gereksiz yere karışmazsak bu bir yılı daha kolay geçirebiliriz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Gereksiz yere mi?”

Lorenzo sustu.

Ne diyeceğini bilemedi.

Sonunda başını eğdi.

“Yanlış söyledim.”

Bu iki kelimeyi söylemesi bile ona zor gelmişti.

“Ne demek istediğimi ben de bilmiyorum.”

Alessandro ilk kez konuştu.

“Çünkü hiçbirimiz ne yapacağımızı bilmiyoruz.”

Dante ona baktı.

Alessandro devam etti.

“Babamın söylediklerinden sonra... ne düşüneceğimizi bile bilmiyoruz.”

Sesi çatladı.

“Yıllarca onlardan nefret ettik.”

Bir an durdu.

“Meğer bize yalan söylenmiş.”

Dante gözlerini kapattı.

Bir damla yaş yanağından süzüldü.

Hemen başını çevirdi.

Ama artık gizleyemiyordu.

“Onlara yaptıklarımızı nasıl düzelteceğimizi bilmiyorum.”

Bu kez kimse konuşmadı.

Dante derin bir nefes aldı.

“Bunca yıl...”

Sesi titredi.

“Bunca yıl kardeşlerimize bunu yaptık.”

Mateo'nun yüzü sertleşti.

Dante ona baktı.

“Biliyorum. Özür dilemek yetmez.”

Mateo cevap vermedi.

Lorenzo başını kaldırdı.

“Ben hâlâ babamın bunu nasıl yaptığını anlamaya çalışıyorum.”

Gözleri dolmuştu.

“Bir insan kendi çocuklarına bunu nasıl yapar?”

Alessandro acı bir şekilde güldü.

“Bilmiyorum.”

Sonra başını iki elinin arasına aldı.

“Ben de yıllarca hiçbir şeyi sorgulamadım.”

Sesi çok kısık çıktı.

“Onları yalnız bıraktık.”

Dante'nin gözleri tekrar doldu.

“Evet.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Dante kapıya yöneldi.

“Akşam yemeği sekizde.”

Kapıda durdu.

“Salvatore size odalarınızı gösterecek.”

Bir an bize baktı.

Sanki söylemek istediği başka bir şey vardı.

Ama söyleyemedi.

Kapıdan çıktı.

Lorenzo birkaç saniye yerinde kaldı.

Bize baktı.

“Bunun için...”

Sustu.

Kelimeyi tamamlayamadı.

Sonra başını eğip Dante'nin peşinden çıktı.

Alessandro da arkasından gitti.

Kapı kapandığında Mateo derin bir nefes aldı.

“Bizi gerçekten istemiyorlar.”

“Eskisi kadar değil.”

Mateo bana baktı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Onların da kafası karışık.”

“Yıllarca bize kızdılar.”

“Evet.”

“Bizi katil sandılar.”

“Biliyorum.”

Mateo sustu.

Ben de sustum.

Çünkü onların yaşadığı şey bizim yaşadıklarımızı silmiyordu.

Ama ilk kez bize bakarken öfkeden başka bir şey gördük.

Pişmanlık.

### Mateo

Malikanenin koridorunda yürürken kendimi garip hissediyordum.

Burası yıllardır yaşadığım çiftliğin bir parçasıydı ama hiçbir zaman evim gibi gelmemişti.

Biz hep arazinin en uç köşesindeki müştemilatta yaşamıştık.

Ana evden uzakta.

Kendi hâlimizde.

Çocukluğumuzdan beri alıştığımız yer orasıydı.

Şimdi babamızın vasiyeti yüzünden bir yıl boyunca aynı çiftlikte birlikte çalışacaktık.

Ama ilk kez abilerimin yüzünde başka bir şey görmüştüm.

Öfke.

Bize karşı değil.

Babamıza karşı.

Dante'nin ağladığını görmüştüm.

Lorenzo'nun elleri titriyordu.

Alessandro ise ne yapacağını bilemez hâlde duruyordu.

Bunları görmek tuhaftı.

Çünkü yıllarca onların bizi umursamadığını düşünmüştüm.

Meğer onlar da babamızın kurduğu yalanın içinde yaşamışlardı.

Bu, yaptıklarını affettiğim anlamına gelmiyordu.

Ama ilk kez onları sadece düşman olarak göremiyordum.

Müştemilata döndüğümde eski sandığın kapağını açtım.

Veterinerlik diplomam hâlâ içindeydi.

Yıllardır saklıyordum.

Babam benim veteriner olmamı istemişti.

Ben de onun istediği hayatı yaşamıştım.

Bazen bunun gerçekten benim seçimim olup olmadığını düşünüyordum.

Ama artık bunu sorgulamaya başlamıştım.

Bir de kimsenin bilmediği başka bir hayatım vardı.

Motorum.

Geceleri bazen motorumu çıkarır, yarışlara giderdim.

Maskemi taktığımda kimse beni tanımıyordu.

Kimse bana ne yapacağımı söylemiyordu.

Orada sadece Mateo değildim.

Gölge Yarışçısı'ydım.

Belki de bu yüzden o hayatı seviyordum.

Müştemilatın kapısına geldiğimde Sofia yanımdaydı.

Kapıyı açtı.

İçeri girdik.

Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Sonra Sofia bana baktı.

“Bugün bayağı şey oldu.”

“Evet.”

“Abilerimizin yüzünü gördün mü?”

“Gördüm.”

“Dante ağlıyordu.”

“Lorenzo'nun da gözleri dolmuştu.”

“Alessandro daha kötüydü.”

Başımı salladım.

“Babamızın sözleri onları da yıktı.”

Sofia pencereye baktı.

“Yıllardır bize kızdılar.”

“Evet.”

“Meğer kendileri de kandırılmış.”

“Bu, yaptıklarını değiştirmiyor.”

“Biliyorum.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Sofia bana baktı.

“Belki bu bir başlangıçtır.”

Ne diyeceğimi bilemedim.

Çünkü buna inanmak istiyordum.

Ama güvenmek için çok erkendi.

### Sofia

Benim için de her şey karışıktı.

Gıda mühendisliği benim kendi seçimimdi.

Yıllarca bunun için çalışmıştım.

Diplomamı almıştım.

Şimdi çiftlikteki laboratuvarda çalışıyordum.

İşimi seviyordum.

Ama ailem yıllarca hayatımın birçok kararına karışmıştı.

Bu yüzden kendi seçimlerime bile bazen şüpheyle bakıyordum.

Bir de kimsenin bilmediği başka bir tarafım vardı.

Müzik.

Notalarımı, sahne kıyafetlerimi ve maskemi odamda saklıyordum.

Geceleri bazen küçük sahnelere çıkıp müzik yapıyordum.

Kimse bilmiyordu.

Bunu ailemden kaçmak için yapmıyordum.

Sadece kendim gibi hissettiğim birkaç saat oluyordu.

Müştemilata döndüğümüzde yatağın altındaki gizli bölmeyi açtım.

Notalarım hâlâ oradaydı.

Sahne kıyafetlerim de.

Maskem de.

Hepsi yerli yerindeydi.

Mateo kapının yanında duruyordu.

“Bir yıl.”

İkimiz de sustuk.

Sonra Mateo konuştu.

“Bence bu yıl kolay geçmeyecek.”

“Kesinlikle.”

“Özellikle Dante.”

“Lorenzo da farklı değil.”

Mateo hafifçe güldü.

“Alessandro ne yapacağını bile bilmiyor.”

Ben de gülümsedim.

Sonra yüzüm yeniden ciddileşti.

“Onlara hemen güvenemeyiz.”

Mateo başını salladı.

“Ben de öyle düşünüyorum.”

Malikanenin pencerelerine baktım.

Leo, Mia ve Luca'yı gördüm.

Üçü de uzaktan bize bakıyordu.

Onlarla ilgili en garip şey, bize karşı kötü davranmamalarıydı.

Sadece bizi tanımıyorlardı.

Belki de yıllardır bizi onlardan uzak tutan şey buydu.

Bir akşam Mateo ahırdan dönerken küçük Luca'nın onu izlediğini gördü.

Mateo ona gülümsedi.

Luca birkaç saniye yerinde kaldı.

Sonra arkasını dönüp malikaneye koştu.

Mateo bana baktı.

“Benden korkuyor mu?”

“Sanmıyorum.”

“Öyleyse neden kaçıyor?”

Cevap veremedim.

Çünkü ben de bilmiyordum.

Bir başka gün Mateo ahırda eski bir oyuncak buldu.

Oyuncağı temizledi.

Sonra bahçenin kenarına, Luca'nın görebileceği bir yere bıraktı.

Luca uzaktan oyuncağa baktı.

Birkaç saniye bekledi.

Sonra bize baktı.

Oyuncağa yaklaşmadı.

Ama bu kez kaçmadı da.

Mateo sessizce onu izledi.

“Bize nefret duymuyorlar.”

“Bence sadece bizi tanımıyorlar.”

“Belki de onlara bizim hakkımızda bir şeyler anlatıldı.”

“Belki.”

Akşamüstü müştemilatın önünde otururken üç çocuğu yine uzaktan gördük.

Leo ve Luca oynuyordu.

Mia ise bir süre bize baktı.

Bu kez kaçmadı.

Ben hafifçe gülümsedim.

Mia da çok küçük bir gülümsemeyle karşılık verdi.

Sonra kardeşlerinin yanına gitti.

Mateo bana baktı.

“Belki bir gün bizimle konuşurlar.”

“Belki.”

Malikaneye baktım.

Bir yıl boyunca hepimiz aynı çiftl

Yorumlar

Ece Oral: ortalığın sakine bürünmesi hissi sahnedeki gerginliği arttırıyor