11. BÖLÜM — ÇAMURLU ELLER
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 11. BÖLÜM — ÇAMURLU ELLER
Sabah güneşi daha yeni yükseliyordu.
Bağın sıraları boyunca yürürken ayakkabılarımın altında kuru toprak eziliyordu. Salvatore birkaç metre önümde ilerliyor, arada bir arkasına dönüp bize bakıyordu.
Dante, Lorenzo ve Alessandro da arkasından geliyordu.
Üçünün de yüzünden ne yapacaklarını tam olarak bilmedikleri belliydi.
Dante'nin gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvanmıştı. Lorenzo sürekli etrafına bakıyor, Alessandro ise bağlara sanki birazdan birinin gelip “Şaka yaptık.” diyeceğini düşünüyormuş gibi bakıyordu.
Salvatore elindeki sepeti yere bıraktı.
“Bugün hasada başlayacağız.”
Dante kaşlarını kaldırdı.
“Bugün mü?”
Salvatore ona baktı.
“Evet. Bağ sizin programınıza göre çalışmıyor.”
Mateo yanımda hafifçe güldü.
Salvatore üçünün eline makas verdi.
“Üzümleri dikkatli toplayacaksınız. Ezilen ya da zarar görenleri ayrı koyun. Öğlene kadar güney tarafını bitirelim.”
Lorenzo elindeki makasa baktı.
“Bunu daha önce yapan biri yok mu?”
Salvatore hiç düşünmeden cevap verdi.
“Vardı.”
Lorenzo başını kaldırdı.
“Kim?”
Salvatore göz ucuyla bize baktı.
“Sofia ve Mateo.”
Bir anda sessizlik oldu.
Dante bakışlarını bana çevirdi.
“Demek siz yapıyordunuz.”
“Yıllardır.”
Başka bir şey söylemedim.
Çünkü anlatmaya çalışmanın bir anlamı yoktu.
Bunu kendileri yaşayarak göreceklerdi.
Salvatore bağları gösterdi.
“Başlayın.”
Dante ilk asmanın yanına geçti.
Bir süre salkıma baktı. Sonra makası yanlış yere götürdü.
Salvatore hemen müdahale etti.
“Öyle değil.”
Dante ona baktı.
“Nasıl?”
“Dalın tamamını kesmeyeceksin. Sadece salkımı al.”
Dante başını salladı.
“Tamam.”
Tekrar denedi.
Bu kez doğru yaptı.
Ben uzaktan izliyordum.
Dante'nin bu işe alışkın olmadığı belliydi.
Ama en azından uğraşıyordu.
Lorenzo'nun işi de pek farklı değildi. Sürekli eğilip kalkıyor, belinin ağrıdığını belli etmemeye çalışıyordu.
Alessandro ise elindeki salkımı üçüncü kez yere düşürünce sinirlenip derin bir nefes aldı.
Mateo bana doğru eğildi.
“Bunlar öğlene kadar dayanabilecek mi?”
“Önce nasıl çalışıldığını öğrenmeleri gerekiyor.”
Mateo gülümsedi.
“Doğru.”
Güneş yükseldikçe işler daha da zorlaştı.
Bir süre sonra Dante elindeki makası bıraktı.
“Bu kadar üzüm için üç kişi yeter mi gerçekten?”
Salvatore cevap vermedi.
Ben ona baktım.
“Kolay değil.”
Dante kısa bir süre yüzüme baktı.
“Belli.”
Sonra tekrar önündeki asmaya döndü.
Bu kez hiçbir şey söylemeden çalışmaya devam etti.
Bir süre sonra Lorenzo'nun ayağı takıldı.
Düşmeden kendini toparladı ama pantolonunun paçası çamura bulandı.
Alessandro ona bakıp güldü.
“Daha ilk gün.”
Lorenzo ona ters ters baktı.
“Sen çok iyi gidiyorsun sanki.”
Alessandro elindeki salkımı kaldırdı.
“En azından bunu düşürmedim.”
Tam o anda salkım elinden kayıp yere düştü.
Mateo kahkahayı bastı.
Ben de kendimi tutamadım.
Alessandro bize baktı.
“Gülmeyin.”
“Bir şey demedik,” dedim.
“Yüzünüz her şeyi söylüyor.”
İlk kez aramızdaki gerginlik birkaç saniyeliğine dağıldı.
Sonra herkes yeniden işine döndü.
---
Öğle olduğunda müştemilatın yanındaki gölgeli alana geçtik.
Salvatore masaya su bıraktı.
Dante sandalyeye oturur oturmaz ellerine baktı.
Avuçlarının içi kızarmıştı.
Lorenzo da ellerini inceliyordu.
Alessandro ise ayakkabısındaki çamuru temizlemeye çalışıyordu.
Mateo karşılarına oturdu.
“İlk gün nasıl?”
Alessandro başını kaldırdı.
“Berbat.”
Mateo güldü.
“Daha ilk gün.”
“Farkındayım.”
Dante sessizce suyunu içti.
Bir süre sonra bana baktı.
“Siz gerçekten her gün böyle mi çalışıyordunuz?”
Bu kez sesinde alay yoktu.
“Bazen daha fazlasını.”
Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
“Ne kadar süre?”
“Yıllarca.”
Dante başını eğdi.
Lorenzo da hiçbir şey söylemedi.
Çünkü artık anlattıklarımızı sadece söz olarak duymuyorlardı.
Birkaç saatlik çalışmanın sonunda ellerindeki ağrıyı, üzerlerindeki tozu ve yorgunluğu kendileri hissediyorlardı.
Belki de ilk kez bizim nasıl yaşadığımızı gerçekten düşünmeye başlamışlardı.
Ama ben onlardan özür beklemiyordum.
Henüz değil.
---
Gün sona erdiğinde üç abi ana eve doğru yürüdü.
Biz de Mateo'yla birlikte müştemilata döndük.
Dante'nin gömleği toz içindeydi.
Lorenzo'nun pantolonunun dizleri çamur olmuştu.
Alessandro ise kapının önünde ayakkabılarını çıkardı.
Salvatore yanlarından geçerken durdu.
“Yarın aynı saatte.”
Üçü birden ona baktı.
Alessandro derin bir nefes aldı.
“Yarın da mı?”
Salvatore'nin yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Çiftlikte işler bir günde bitmez.”
Salvatore uzaklaşınca Mateo bana baktı.
“Bence yarın gelmek için sabırsızlanıyorlar.”
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Bence şu an tek istedikleri yatmak.”
Tam o sırada arkamızdan Dante'nin sesi geldi.
“Yanılıyorsun.”
İkimiz de döndük.
Dante birkaç adım ötede duruyordu.
Yorgundu.
Ama sabahkinden farklı görünüyordu.
“Yarın yine çalışacağız.”
Mateo kaşını kaldırdı.
“Emin misin?”
Dante birkaç saniye ellerine baktı.
Sonra başını kaldırdı.
“Eminim.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Çünkü sizin yıllardır yaptığınız şeyin ne kadar zor olduğunu anlamaya yeni başladım.”
Sözleri karşısında cevap vermedim.
Dante de daha fazla konuşmadan ana eve doğru yürüdü.
Mateo bir süre onun arkasından baktı.
“Bunu beklemiyordum.”
“Ben de.”
Sessizce müştemilata doğru yürümeye başladık.
Ben de bir süre Dante'nin ardından baktım.
Belki de ilk kez aramızdaki o büyük mesafenin biraz olsun çatladığını hissediyordum.
Ama bunun her şeyi değiştirdiğini düşünmüyordum.
Çünkü yılların kırgınlığı birkaç saatlik çalışmayla silinmezdi.
Daha yolun başındaydık.
Yorumlar
- Ceren Deniz: Şu an tek istedikleri derin nefes almak bilmiyor musun çözelim şunu @otukenkalem00
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Pono yazdım zaten 🙂 Karışmış bölüm bazı yerleri.düzletiyorum Çok teşekkür ederim En yakın süre bitecektir
- Enes Tok: Başka bir şey açıklamaman çok garip
- Süleyman Kılıç: bi meditasyon yap yerden kalkarken lorenzo ya dikkat et
- Duygu Aktaş: Aman dikkat edin çamurlu ayakkabılarla eve girmek hiç iyi değil
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Doğru gözlem çok teşekkür ederim canım içi
- Eda Zorlu: ilk gün pek harika geçmedi ama korkma yarıdan sonra toparlanacaklar
- Can Kaan Odabaş: Çizmelerine dikkat et bari alessandro böyle olmaz ki
- Emre Meydan: dante bu kadar tepkili olma biraz sabret tamam mı
- Ege Bulut: sonunda büyük bir farkındalık kazanıldı gibi duruyor dante beni düşündürdün