# 12. BÖLÜM — DAVETSİZ MİSAFİRLER VE ÇAMURLU ABİLER

Bağdaki iş bütün hızıyla devam ediyordu.

Güneş iyice yükselmişti. Dante, Lorenzo ve Alessandro'nun üstü başı çoktan toz ve çamur olmuştu. Sabah başladıkları zamanki hâllerinden eser kalmamıştı.

Tam o sırada çiftliğin ana kapısında gümüş renkli bir araba göründü.

Mateo başını kaldırıp baktı.

“Misafirimiz var galiba.”

Araba durdu.

İçinden Enzo ve Serena indi.

İkisinin de üzeri başı tertemizdi. Çiftliğe gelirken ne kadar yanlış bir zamanda geldiklerinin farkında değillerdi.

Enzo, uzaktan abilerini görünce elini kaldırdı.

“Abi!”

Serena da onun yanında yürümeye başladı.

Bağın içine girdiklerinde önce Dante'yi gördüler.

Serena birkaç saniye durdu.

Dante'nin gömleği toz içindeydi. Pantolonunun paçaları çamurlanmış, elleri kirlenmişti.

Serena şaşkınlıkla baktı.

“Dante abi... Sen ne yaptın böyle?”

Dante elindeki makası gösterdi.

“Çalışıyorum.”

“Onu görüyorum da...”

Serena ne diyeceğini bilemedi.

Lorenzo'ya baktı.

Onun da üzeri aynı durumdaydı.

Sonra Alessandro'ya döndü.

“Üçünüz de mi?”

Alessandro yorgun bir şekilde başını salladı.

“Evet. Üçümüz de.”

Enzo birkaç adım daha attı.

“Şaka yapıyorsunuz herhalde.”

Mateo uzaktan onları izliyordu.

Sofia da çalışmaya devam ediyordu ama konuşulanları duyuyordu.

Enzo'nun bakışları bu kez Mateo'ya kaydı.

“Sen hâlâ burada mı çalışıyorsun?”

Mateo kaşını kaldırdı.

“Evet. Nerede çalışmamı bekliyordun?”

Enzo omuz silkti.

“Bilmiyorum. Sadece...”

Bir an durdu.

“Bunca yıl geçti, hâlâ bu işlerin içindesiniz.”

Sofia elindeki makası indirdi.

Enzo devam etti.

“Şimdi abilerimiz de sizinle birlikte çamurun içinde.”

Bu kez sesinde küçümseme vardı.

Dante başını kaldırdı.

“Enzo.”

“Ne?”

“Yeter.”

Enzo'nun yüzü sertleşti.

“Ne yeter, Dante abi? Gerçekleri söylüyorum.”

Dante kaşlarını çattı.

“Buraya kavga etmeye gelmediysen sus.”

Enzo şaşkınlıkla ona baktı.

“Ben mi kavga çıkarıyorum?”

Mateo elindeki üzüm sepetini yere bıraktı.

“Ne söylemek istediğini zaten anladık.”

Serena hemen araya girdi.

“Biz kavga etmeye gelmedik.”

Sofia ona baktı.

“O zaman geçmişte yaptığınız gibi konuşmayın.”

Serena'nın yüzü değişti.

“Ne demek istiyorsun?”

Sofia'nın sesi sakindi ama bakışları sertti.

“Ne demek istediğimi biliyorsun.”

Serena cevap vermedi.

Çünkü ikisi de biliyordu.

Yıllarca Sofia ve Mateo'yu küçük görmüşlerdi.

Onları dışlamışlardı.

Üstelik aynı babadan gelen kardeşler olmalarına rağmen, bunu sürekli aralarındaki bir fark gibi kullanmışlardı.

Enzo başını iki yana salladı.

“Yine aynı şey.”

Mateo ona döndü.

“Ne?”

“Ne zaman bir şey söylesek hemen geçmişi önümüze koyuyorsunuz.”

Mateo'nun yüzü gerildi.

“Çünkü geçmişi biz yaratmadık.”

Enzo sustu.

Dante araya girdi.

“Yeter dedim.”

Enzo bu kez Dante'ye döndü.

“Sen neden onları savunuyorsun?”

Dante birkaç saniye cevap vermedi.

Sonra sakin ama sert bir sesle konuştu.

“Çünkü artık gerçeği biliyorum.”

Enzo'nun yüzündeki ifade değişti.

“Ne gerçeği?”

Lorenzo araya girdi.

“Babamızın bize yıllarca yalan söylediğini.”

Serena'nın yüzü gerildi.

“Ne alakası var bunun şimdi?”

Alessandro ilk kez sertçe konuştu.

“Çok alakası var.”

Enzo ona baktı.

Alessandro devam etti.

“Yıllarca Sofia ve Mateo'ya nasıl davranmamız gerektiğini babamız belirledi.”

“Biz de yaptık.”

Bir an durdu.

“Artık bunun yanlış olduğunu biliyoruz.”

Enzo'nun öfkesi arttı.

“Yani şimdi suçlu biz miyiz?”

Mateo cevap verdi.

“Kimse sana tek başına suçlusun demiyor.”

“Öyle söylüyorsunuz.”

“Çünkü yaptıklarını unutmadık.”

Serena kollarını bağladı.

“Biz de unutmadık.”

Sofia ona baktı.

“Neyi?”

Serena birkaç saniye sustu.

“Bize yıllarca nasıl davrandığınızı.”

Sofia şaşkınlıkla baktı.

“Biz mi?”

Serena'nın sesi yükseldi.

“Evet! Herkes bize karşıymış gibi davranıyor şimdi.”

Dante sertçe konuştu.

“Serena.”

“Ne?”

“Sesini yükseltme.”

Serena bir süre Dante'ye baktı.

Sonra başını çevirdi.

“Tamam.”

Ama öfkesi hâlâ yüzünden okunuyordu.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonra Enzo yeniden abilerine döndü.

“Peki siz neden burada çalışıyorsunuz?”

Dante kısa bir süre düşündü.

“Babamın vasiyeti.”

“Bir vasiyet yüzünden mi?”

Lorenzo cevap verdi.

“Bir yıl boyunca.”

Enzo'nun yüzünde şaşkınlık oluştu.

“Bir yıl mı?”

Alessandro elindeki makası kaldırdı.

“Evet.”

Enzo kısa bir kahkaha attı.

“Ciddi olamazsınız.”

Alessandro ellerine baktı.

“Ben de başta aynı şeyi söyledim.”

Mateo gülümsedi.

“Şimdi?”

Alessandro ellerini gösterdi.

“Şimdi ellerimi hissetmiyorum.”

Mateo güldü.

Dante de istemeden gülümsedi.

Serena bunu görünce birkaç saniye onları izledi.

Abilerinin Sofia ve Mateo'yla böyle konuşmasına hâlâ alışamamıştı.

Daha dün olsa bu görüntü ona imkânsız gelirdi.

Şimdi ise karşısında bambaşka bir şey vardı.

Serena'nın bakışları Sofia ve Mateo'ya kaydı.

“Yani gerçekten birlikte çalışıyorsunuz.”

Sofia cevap verdi.

“Evet.”

Serena başını salladı.

“Ben olsam yapamazdım.”

Mateo hemen cevap verdi.

“Biz de ilk başladığımızda yapabileceğimizi düşünmüyorduk.”

Enzo hafifçe güldü.

“Bence siz zaten alışmışsınızdır.”

Sofia'nın yüzündeki ifade değişti.

“Alışmak başka, mecbur kalmak başka.”

Enzo'nun gülümsemesi kayboldu.

Sofia devam etti.

“Biz yıllarca burada çalıştık.”

“Çünkü başka seçeneğimiz yoktu.”

Enzo cevap vermedi.

Serena da sessizleşti.

Bir süre sonra Enzo başını kaldırdı.

“Biz de sizin kadar suçlu değiliz.”

Mateo ona baktı.

“Bunu kim söyledi?”

“Bakışlarınız söylüyor.”

Mateo derin bir nefes aldı.

“Ben senin ne kadar suçlu olduğunu tartışmıyorum.”

Sonra Enzo'ya baktı.

“Ama yaptıklarını da yok saymayacağım.”

Enzo cevap vermedi.

Serena bu kez daha sakin konuştu.

“Biz sadece abilerimizi görmeye geldik.”

Dante başını salladı.

“Gördünüz.”

Serena ona baktı.

“Bu kadar mı?”

“Şimdilik.”

Serena biraz bozuldu.

“Ama biz akşam kalırız diye düşünmüştük.”

Lorenzo araya girdi.

“Burada kalmanız için bir sebep yok.”

Enzo hemen itiraz etti.

“Neden? Burası bizim de evimiz.”

Mateo bir şey söyleyecekti ki Sofia ondan önce konuştu.

“Ev başka, çiftlikteki iş başka.”

Enzo ona baktı.

“Sen de her şeye karışıyorsun.”

Sofia'nın sabrı tükendi.

“Sen de herkes adına konuşuyorsun.”

Enzo bir adım geri çekildi.

Sofia devam etti.

“Üstelik yıllarca bizi yok sayan sizdiniz.”

Enzo'nun yüzü gerildi.

“Biz seni yok saymadık.”

Sofia acı bir şekilde güldü.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Bizi hatırladığınız zamanları ben çok iyi hatırlıyorum.”

Enzo cevap veremedi.

Serena hemen kardeşinin yanına geçti.

“Tamam. Yeter.”

Sofia ona baktı.

“Ben de yeter diyorum zaten.”

Dante ikisinin arasına bakıp derin bir nefes aldı.

“Bugün kavga etmeyeceğiz.”

Enzo başını çevirdi.

“Ben kavga etmiyorum.”

Mateo hafifçe güldü.

“Tabii.”

Enzo ona sert bir bakış attı.

“Sen de çok komiksin.”

Mateo cevap vermedi.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Enzo'nun bakışları yeniden abilerine döndü.

“Yani gerçekten burada kalacaksınız?”

Dante başını salladı.

“Evet.”

Enzo derin bir nefes aldı.

“İyi. O zaman sonra konuşuruz.”

Serena da Dante'ye baktı.

“Akşam görüşürüz.”

Dante cevap vermedi.

Enzo ve Serena arabaya doğru yürümeye başladılar.

Tam o sırada Serena geri dönüp Sofia'ya baktı.

“Bu arada...”

Sofia başını kaldırdı.

Serena birkaç saniye sustu.

“Onlara fazla yüklenmeyin.”

Sofia şaşırdı.

“Ben kimseye yüklenmiyorum.”

Serena cevap vermeden arabaya yöneldi.

Araç kısa süre sonra çiftlikten çıktı.

Arkasında ince bir toz bulutu bıraktı.

Bir süre hepimiz sessiz kaldık.

Sonra Alessandro iç çekti.

“Bunlar hiç değişmemiş.”

Lorenzo başını salladı.

“Çocukluklarından beri aynı.”

Dante ellerine baktı.

“Belki de bazı şeylerin değişmesi için önce birilerinin gerçekten değişmesi gerekiyor.”

Mateo ona baktı.

“Bunu kendin için mi söylüyorsun?”

Dante kısa bir süre sustu.

“Belki.”

Sofia hafifçe gülümsedi.

Salvatore uzaktan seslendi.

“Konuşmayı bırakıp işe dönün!”

Alessandro başını kaldırdı.

“Adam bizi rahat bırakmıyor.”

Mateo güldü.

“Çiftlik sizin keyfinize göre çalışmıyor.”

Dante bu kez gerçekten güldü.

Sonra makasını y

Yorumlar

Duygu Esin Nalçacı: dante her seferinde çalışmak zorunda kalmanız düşündürücü bu sahne çok üzücüydü
Efe Işıldar: dante abi çamurda aslında çalışıyorsun ama çok zor olmalı
aleyna: Eskilerden gelen bir sorunu çözmek için umut verici bir başlangıç yaptı güzel
Alperix: serenanın şaşırması normal çok temizlerdi şimdi böyle görünmeleri garip