# 13. BÖLÜM — BİZ NEYİZ LAN?
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 13. BÖLÜM — BİZ NEYİZ LAN?
İkizlerin ayak sesleri mahzenin koridorunda yavaş yavaş kayboldu.
Demir kapı kapandı.
İçeride sadece Dante, Lorenzo ve Alessandro kaldı.
Üçü de bir süre konuşmadan durdu.
Mahzen sessizdi.
Dante elindeki fıçıyı yere bıraktı.
“Yeter.”
Lorenzo ona baktı.
Dante ellerini kaldırıp baktı. Parmaklarının arasında toprak vardı. Tırnaklarının kenarları çamur olmuştu.
Başını iki yana salladı.
“Biz ne yaptık lan?”
Lorenzo cevap vermedi.
Dante bu kez daha sert konuştu.
“Cidden soruyorum. Biz ne yaptık?”
“Dante...”
“Ne Dante?”
Lorenzo derin bir nefes aldı.
“Bilmiyorum.”
Dante kısa bir kahkaha attı.
Ama ortada gülecek bir şey yoktu.
“Ben de bilmiyorum.”
Duvara yaslandı.
“Yıllarca babamız ne söylediyse doğru kabul ettik. Sofia ve Mateo'ya baktığımızda sadece onun anlattıklarını gördük.”
Lorenzo yavaşça yere oturdu.
“Onlara kardeşimiz gibi davranmadık.”
Alessandro başını öne eğdi.
“Çünkü kardeşimiz olduklarını bile doğru düzgün düşünmedik.”
Bu cümleden sonra üçü de sustu.
Lorenzo ellerine baktı.
“Videoyu izlediğimizde her şey ortaya çıktı sandım.”
Dante ona döndü.
“Ben de.”
“Ama yetmedi.”
“Yetmedi.”
Lorenzo'nun sesi kısıldı.
“Sofia'nın bize nasıl baktığını gördünüz mü?”
Dante başını salladı.
“Gördüm.”
“Bize kızgındı.”
Alessandro araya girdi.
“Kızgın olması normal.”
Lorenzo ona baktı.
“Bence sadece kızgın değil.”
Dante sessizce cevap verdi.
“Bize güvenmiyor.”
Alessandro birkaç saniye düşündü.
“Güvenmesi için ne yaptık ki?”
Kimse cevap vermedi.
Dante başını eğdi.
“Hiçbir şey.”
Mahzenin köşesindeki boş fıçıya baktı.
“Enzo ve Serena'yı gördünüz mü?”
Lorenzo başını kaldırdı.
“Ne olmuş?”
“Onlara bakınca... babamın kurduğu düzeni düşündüm.”
Alessandro kaşlarını çattı.
“Nasıl yani?”
Dante birkaç saniye sustu.
“Onlar da bizim gibi her şeyi hazır buldu. Biz de öyleydik.”
“Ne söylendiyse ona inandık.”
Lorenzo başını salladı.
“Sofia ve Mateo'nun ne yaşadığını hiç sormadık.”
“Belki de onlar bize anlatmaya çalıştı.”
“Biz dinlemedik.”
Bu kez cevap daha hızlı geldi.
“Evet.”
Alessandro duvara yaslandı.
“Şimdi ne yapacağız?”
Dante hemen cevap vermedi.
Bir süre kapıya baktı.
Sonra:
“Bilmiyorum.”
Lorenzo ayağa kalktı.
“Özür dilemek kolay.”
Dante kaşlarını kaldırdı.
“Kolay mı?”
“Gidip ‘Özür dileriz’ deriz. Sonra?”
Dante sustu.
Lorenzo devam etti.
“Onların yaşadığı yılları geri getiremeyiz.”
Alessandro başını salladı.
“Bizi hemen affetmelerini de bekleyemeyiz.”
“Beklememeliyiz.”
Dante mahzenin kapısına baktı.
“Öyleyse çalışacağız.”
Lorenzo şaşırdı.
“Çalışacağız?”
“Evet.”
“Ne değişecek?”
Dante omuzlarını kaldırdı.
“Bilmiyorum. Ama en azından bu kez söylediklerimizin arkasında durabiliriz.”
Alessandro hafifçe gülümsedi.
“Bu kadar mı?”
“Değil.”
Dante ona baktı.
“Ama bir yerden başlamamız gerekiyor.”
Bir süre daha sessiz kaldılar.
Sonra Lorenzo başını salladı.
“Tamam.”
Alessandro da onlara katıldı.
“Tamam.”
Dante kapıya doğru yürüdü.
Elini kapının koluna koydu ama açmadan önce durdu.
“Bir şey daha.”
Lorenzo ve Alessandro ona baktı.
“Bu kez yarıda bırakmayalım.”
Alessandro başını salladı.
“Bırakmayız.”
Lorenzo da ayağa kalktı.
“Bırakmayız.”
Dante kapıyı açtı.
Dışarıdan gelen ışık mahzenin içine doldu.
Üçü birlikte dışarı çıktı.
Hiçbiri ne olacağını bilmiyordu.
Sofia ve Mateo'nun onları affedip affetmeyeceğini de.
Ama en azından ilk kez, babalarının ne istediğini düşünmek yerine kendi yaptıklarıyla yüzleşmeye başlamışlardı.
Ve bunun kolay olmayacağını üçü de biliyordu.
Yorumlar
- Volkan Eryılmazlı: lorenzo bu durumda yalnızca bilmiyor olmanız hiç iyi değil
- Süleyman Kılıç: alessandro gülümsemen bu duruma uymamış bence
- Alper Akgün: alessandro güvenin kaybolmasını bir kenara bırak biraz mücadele etmelisiniz
- Ece Boz: Bunu söylemek sizin için kolay ama pratikte zor olacaktır
- Nazlı Güler: dante bence sessizliğin ardından gerçekten soruyu sormamalıydınız
- Elisa: dante hiç olmamış gibi davranmak en rahatsız edici olanı
- Ceyda Sancak: Hayır bazen sustuğunuzda düşünmeniz gerekir diye düşünüyorum