# 14. BÖLÜM — KIRMIZI AYAKKABININ İNTİKAMI
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 14. BÖLÜM — KIRMIZI AYAKKABININ İNTİKAMI
Akşam yemeğinde herkes aynı masadaydı.
Ama kimsenin gerçekten yemek yediği yoktu.
Enzo sandalyesine yaslanmış, etrafına bakıyordu. Serena ise telefonuyla ilgileniyordu.
Sofia sessizce tabağına bakıyordu.
Mateo onun yanındaydı.
Dante, Lorenzo ve Alessandro ise gün boyu tarlada çalışmanın yorgunluğuyla sessiz oturuyordu.
Bir süre sonra Enzo dayanamadı.
“Sofia, yemekler neden hâlâ gelmedi?”
Sofia başını kaldırdı.
“Birazdan gelir.”
Enzo kaşlarını kaldırdı.
“Babam olsaydı böyle bekletmezdin.”
Dante hemen araya girdi.
“Enzo, yeter.”
“Ne dedim ki?”
“Biliyorsun ne dediğini.”
Serena da söze karıştı.
“Abartıyorsunuz. Sanki bir şey yaptık.”
Sofia birkaç saniye ikisine baktı.
Sonra sandalyesinden kalktı.
“Bir dakika.”
Mateo gözleriyle onu takip etti.
Sofia odasına çıktı.
Birkaç dakika sonra geri döndüğünde elinde küçük, eski bir kutu vardı.
Kutuyu masanın üzerine bıraktı.
İçinden küçük, kırmızı bir çocuk ayakkabısı çıkardı.
Enzo'nun yüzündeki ifade bir anda değişti.
Sofia ayakkabıyı masanın ortasına koydu.
“Bunu hatırlıyor musun?”
Enzo cevap vermedi.
Serena ayakkabıya baktı.
“Bu da ne?”
Sofia gözlerini ayakkabıdan ayırmadan konuştu.
“Benim.”
Masada sessizlik oldu.
“Yıllarca sakladım bunu.”
Enzo kaşlarını çattı.
“Neden?”
Sofia kısa bir nefes aldı.
“Çünkü bana neyi hak edip etmediğimi yıllarca hatırlattı.”
Dante başını kaldırdı.
Sofia devam etti.
“Çocukken kırmızı ayakkabı istemiştim.”
Mateo sessizce ona baktı.
“Çok basit bir şeydi. Herkesin sahip olabileceği bir şey.”
Sofia ayakkabının kenarına dokundu.
“Ben de istedim.”
Bir an sustu.
“Babam vermedi.”
Enzo hiçbir şey söylemedi.
Sofia devam etti.
“Sonra o ayakkabıyı başka bir çocuğun ayağında gördüm.”
Serena'nın yüzü değişti.
“Sen hâlâ bunu mu hatırlıyorsun?”
Sofia ona baktı.
“Evet.”
Serena şaşkınlıkla başını salladı.
“Bu kadar küçük bir şey için mi?”
Sofia'nın yüzündeki ifade değişti.
“Senin için küçük olabilir.”
Sesini yükseltmedi.
“Ama benim için değildi.”
Dante başını eğdi.
Sofia devam etti.
“Çünkü mesele ayakkabı değildi.”
Masadakiler sessizleşti.
“Mesele, yıllarca ne istersem isteyeyim önemsenmememdi.”
Mateo başını salladı.
“Her şeyde böyleydi.”
Sofia ona baktı.
“Evet.”
Dante'nin yüzü gerildi.
“Biz bunu hiç görmedik.”
Sofia ona döndü.
“Çünkü bakmadınız.”
Bu cümle masaya ağır bir sessizlik bıraktı.
Lorenzo yavaşça konuştu.
“Babamız bize başka şeyler anlatıyordu.”
“Biliyorum.”
“Onun söylediklerine inandık.”
“Bunu da biliyorum.”
Alessandro gözlerini kaçırdı.
“Keşke daha önce sorsaydık.”
Sofia cevap vermedi.
Enzo hâlâ kırmızı ayakkabıya bakıyordu.
“Ben bunu hatırlamıyorum.”
Mateo ona baktı.
“Hatırlamaman, yaşanmadığı anlamına gelmiyor.”
Enzo cevap veremedi.
Sofia ayakkabıyı eline aldı.
“Ben bunu yıllarca sakladım.”
Parmakları ayakkabının kenarında gezindi.
“Çünkü bazen insanın elinde kalan tek şey, yaşadıklarının küçük bir kanıtı oluyor.”
Dante ona baktı.
“Sofia…”
Sofia başını kaldırdı.
“Beni korumaya çalışma.”
Dante sustu.
“Artık neyin doğru olduğunu kendim seçmek istiyorum.”
Dante birkaç saniye ona baktı.
Sonra başını salladı.
“Tamam.”
İlk kez onu durdurmaya çalışmadı.
“Ne istiyorsan onu yap.”
Lorenzo da sessizce ekledi:
“Biz de artık senin yerine karar vermeyeceğiz.”
Alessandro gözlerini kaçırdı.
“Keşke bunları daha önce anlayabilseydik.”
Sofia cevap vermedi.
Kırmızı ayakkabıyı kutusuna geri koydu.
Sonra Mateo'ya baktı.
“Gidelim.”
Mateo ayağa kalktı.
İkisi birlikte masadan ayrıldı.
Kapıya geldiklerinde Dante'nin sesi arkalarından geldi.
“Sofia…”
Sofia durdu ama dönmedi.
“Özür dilerim.”
Birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yürümeye devam etti.
Mateo da peşinden çıktı.
Kapı kapandığında Dante Enzo'ya döndü.
“Buradan git.”
Enzo başını kaldırdı.
“Dante abi…”
“Git dedim.”
Serena da ayağa kalktı.
İkisi fazla konuşmadan masadan ayrıldı.
Dante yeniden masaya baktı.
Kırmızı ayakkabının durduğu yere.
Lorenzo yanına geldi.
“Ne yaptık biz?”
Dante cevap vermedi.
Çünkü ilk kez gerçekten cevap arıyordu.
---
Dışarı çıktıklarında hava serindi.
Sofia birkaç adım attıktan sonra durdu.
“Beni durdurmadığın için teşekkür ederim.”
Mateo ona baktı.
“Neden durdurayım?”
“Bilmiyorum.”
Sofia omuzlarını silkti.
“Belki fazla ileri gittim.”
“Hayır.”
Mateo'nun cevabı netti.
“Yıllarca sustun. Bugün konuşman dünyanın sonu değil.”
Sofia hafifçe güldü.
“Çok yoruldum.”
“Biliyorum.”
“Bazen hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor.”
Mateo birkaç saniye sustu.
“Her şeyi bugün çözmek zorunda değiliz.”
Sofia ona baktı.
Mateo devam etti.
“Onları affetmek zorunda da değiliz.”
Sofia başını salladı.
“Şimdilik sadece kendimize bakalım.”
“Tamam.”
Birlikte yürümeye devam ettiler.
O gece hiçbir şey tamamen çözülmedi.
Kimse bir anda iyi bir aileye dönüşmedi.
Geçmiş silinmedi.
Ama yıllardır saklanan bazı gerçekler artık açıkça konuşulmuştu.
Yemek masasının üzerinde kalan küçük kırmızı ayakkabı ise hâlâ oradaydı.
Ve artık kimse onun neyi hatırlattığını unutamazdı.
Yorumlar
- Akduman: serenanın şaştığı o an beni de çok etkiledi Sadece sessiz kalmazdın
- Aleyna ş.: enzo söylenenlerin ağırlığının altında ezileceksin gibi görünüyor
- Aylin Alkan: sofianın duygularını ortaya koyması kadar etkileyici bir an daha olmadı
- Recep Karaca: kırmızı ayakkabıyla saklanan acılar tekrar gün yüzüne çıkınca herkes ne yapacak merak ediyorum