# 15. BÖLÜM — YANKILANAN HATIRALAR

📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ

Ev sonunda sessizliğe gömülmüştü.

Çocuklar odalarına çekilmiş, Enzo ve Serena gitmişti.

Salondaki masanın üzerinde ise hâlâ o küçük kırmızı ayakkabı duruyordu.

Dante gözlerini ayakkabıdan ayıramıyordu.

Az önce Sofia'nın söyledikleri hâlâ kulağındaydı.

**“Çünkü bakmadınız.”**

Lorenzo sandalyesine yaslanmış, ellerini birbirine kenetlemişti.

Alessandro başını öne eğmişti.

Üçü de konuşmak istiyordu.

Ama söyleyecekleri hiçbir şey geçmişi değiştirmeyecekti.

Dante'nin içinden tek bir kelime geçiyordu.

**Keşke.**

Keşke daha önce sorsaydı.

Keşke Sofia'nın neden hep sessiz olduğunu merak etseydi.

Keşke Mateo'nun gözlerindeki o öfkenin nereden geldiğini anlamaya çalışsaydı.

Keşke sadece babalarına inanmak yerine kardeşlerine de kulak verseydi.

Dante gözlerini kapattı.

Bunların hiçbirini söyleyemedi.

Tam o sırada dışarıdan hafif bir ses geldi.

Gitar.

Dante başını kaldırdı.

“Duyuyor musunuz?”

Lorenzo cevap vermedi.

Ses biraz daha belirginleşti.

Ardından Sofia'nın sesi duyuldu.

Sakin ve biraz yorgundu.

Dante'nin yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Bu…”

Lorenzo ona baktı.

“Ne?”

Dante birkaç saniye konuşamadı.

“Annemin söylediği şarkı.”

Üçü de sustu.

Dante ayağa kalktı.

Lorenzo ve Alessandro da peşinden çıktı.

Müştemilata doğru yürürlerken gitar sesi devam ediyordu.

Kapının önüne geldiklerinde durdular.

Sofia dışarıdaki küçük merdivenlerde oturuyordu.

Gözleri kapalıydı.

Mateo karşısında oturmuş gitar çalıyordu.

İkisi de ağabeylerinin geldiğini fark etmemişti.

Dante olduğu yerde kaldı.

O melodi onu yıllar öncesine götürmüştü.

Annesinin mutfakta şarkı söylediği akşamları…

Kardeşleriyle geçirdiği günleri…

Freya'nın evin içinde dolaşırken aynı melodiyi mırıldanmasını…

Ve bir anda çocukluğundan kalan bir cümle aklına geldi.

**“Dante, kardeşlerine iyi bak.”**

Dante'nin boğazı düğümlendi.

Gözlerini yere indirdi.

Yıllar önce duyduğu bu cümleyi şimdi daha farklı anlıyordu.

Annesinin istediği şey tam da buydu.

O ise kardeşlerine bakmak yerine onlardan uzak durmuştu.

**Keşke.**

Ama bunu da söyleyemedi.

Sofia şarkıyı bitirdi.

Gözlerini açtığında karşısında üç ağabeyini gördü.

Yüzündeki ifade hemen değişti.

“Ne oldu?”

Dante birkaç saniye bekledi.

“Bu şarkıyı annem de söylerdi.”

Sofia hafifçe başını eğdi.

“Bilmiyordum.”

Dante ona baktı.

“Sen hiç duymadın mı?”

Sofia'nın gözleri bir an yere indi.

“Hayır.”

Sonra başını kaldırdı.

“Ben annemi hiç hatırlamıyorum.”

Dante'nin yüzü düştü.

Sofia devam etti.

“Onu tanıyacak kadar bile büyüyemedim.”

Mateo'nun eli gitarın üzerinde hareketsiz kaldı.

Dante bir şey söylemek istedi.

Ama kelimeler boğazında kaldı.

Sofia annesinin sesini bile bilmiyordu.

Oysa Dante biliyordu.

Lorenzo biliyordu.

Alessandro biliyordu.

Ve yıllarca bu iki kardeşe anneleri hakkında tek bir şey bile anlatmamışlardı.

Lorenzo sessizce sordu:

“Annemiz hakkında bir şey bilmek ister misin?”

Sofia ona baktı.

“Evet.”

Tek kelimeydi.

Ama üç kardeşin de içine dokundu.

Dante yutkundu.

“Annem çok gülerdi.”

Sofia dikkatle dinledi.

“Sabahları mutfakta olurdu. Hep bir şeylerle uğraşırdı.”

Alessandro hafifçe gülümsedi.

“Bahçeyi severdi.”

Lorenzo başını salladı.

“Yağmur başladığında bütün pencereleri açardı.”

Dante istemsizce gülümsedi.

“Babam kızardı.”

Lorenzo'nun yüzünde kısa bir gülümseme oluştu.

“Yine de açardı.”

Sofia da hafifçe gülümsedi.

“Demek böyle biriydi.”

Dante ona baktı.

“Evet.”

Sofia birkaç saniye sessiz kaldı.

“Keşke onu hatırlayabilseydim.”

Bu cümle üçünün de yüzünü değiştirdi.

Dante gözlerini kaçırdı.

Lorenzo dudaklarını birbirine bastırdı.

Alessandro derin bir nefes aldı.

Çünkü o anda hiçbirinin söyleyemediği şeyi düşündüler.

**Keşke.**

Keşke Sofia'nın annesini hatırlayacağı kadar zamanı olsaydı.

Keşke onu yıllarca yalnız bırakmasalardı.

Keşke annelerinden geriye kalan anıları onunla paylaşsalardı.

Ama yıllarca bunu yapmamışlardı.

Dante sonunda konuşabildi.

“Keşke daha önce anlatsaydık.”

Sofia ona baktı.

“Evet.”

Sesinde öfke yoktu.

Ama kırgınlık hâlâ oradaydı.

Ve o kırgınlık, Dante'ye bağırmasından daha ağır geldi.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonra Lorenzo başını kaldırdı.

“Biz sana çok haksızlık ettik.”

Sofia'nın yüzü ciddileşti.

“Ettiniz.”

“Bunu değiştiremiyoruz.”

“Hayır.”

Lorenzo başını eğdi.

“Biliyorum.”

Alessandro ellerini cebine soktu.

“Bazen düşünüyorum da…”

Sustu.

Cümleyi tamamlayamadı.

Dante ona baktı.

Alessandro sadece başını iki yana salladı.

“Boş ver.”

Dante ne demek istediğini anlamıştı.

**Keşke.**

Üçünün de içinde aynı öfke vardı.

Ama bu öfke Sofia'ya değildi.

Mateo'ya hiç değildi.

Kendilerineydi.

Babalarına karşıydı.

Yıllarca sorgulamadan inandıkları o yalana karşıydı.

Ve belki de en çok, geri alamayacakları yıllara karşıydı.

Dante ellerini sıktı.

Ama yine hiçbir şey söylemedi.

Sofia ayağa kalktı.

“Geç oldu.”

Mateo gitarı kenara bıraktı.

Dante bir adım attı.

Sonra durdu.

Sofia'ya yaklaşmak istedi.

Ama artık onun yerine karar vermekten korkuyordu.

Sofia ve Mateo içeri girerken üç kardeş oldukları yerde kaldı.

Kapı kapandı.

Alessandro sessizce konuştu.

“Biz gerçekten çok şey kaçırmışız.”

Lorenzo cevap vermedi.

Dante hâlâ kapıya bakıyordu.

“Evet.”

Sesi çok kısıktı.

Sonra sustu.

Çünkü söyleyebileceği her şey yetersiz geliyordu.

---

İçeride Sofia yatağının kenarına oturdu.

Mateo gitarı duvara yasladı.

“İyi misin?”

Sofia omuzlarını silkti.

“Bilmiyorum.”

Mateo yanına oturdu.

“Şarkıyı söylemek iyi geldi mi?”

Sofia birkaç saniye düşündü.

“Evet.”

Sonra pencereye baktı.

“Onu hiç tanımadım.”

Mateo sessiz kaldı.

Sofia devam etti.

“Ama bugün onun hakkında birkaç şey öğrendim.”

Mateo hafifçe gülümsedi.

“Abi dediğin bazen işe yarıyor demek.”

Sofia ona baktı.

“Bazen.”

İkisi de hafifçe gülümsedi.

Sonra sessizlik yeniden çöktü.

Sofia pencerenin dışına baktı.

“Mateo?”

“Efendim?”

“Annem gerçekten mutlu biri miydi?”

Mateo birkaç saniye düşündü.

“Bence öyleydi.”

Sofia başını salladı.

“Ben de öyle hatırlamak isterim.”

Mateo cevap vermedi.

Sadece yanında oturdu.

Dışarıda üç kardeş hâlâ müştemilatın önündeydi.

Hiçbiri gitmek istemiyordu.

Ama hiçbiri içeri girmeye de cesaret edemiyordu.

Çünkü yıllarca kardeşlerinden uzak durmuşlardı.

Şimdi ise birkaç metre ötede, onlara ait olması gereken anıların içinde duruyorlardı.

Ve üç ağabeyin içinde aynı kelime dönüp duruyordu:

**Keşke.**

Yorumlar

Ahmet Gürsoy: Sakinlik çok rahatsız edici keşke o kırmızı ayakkabı orada olmasaydı
Efe Çelik: jam müzik dinlemek gibiydi ama sen unuttun gibi görünüyordun söylerken
Aylin Alkan: içimde büyük bir acı oldu başta tekrar hatırlamak ama dayanmak lazım gibi
Deniz Mutlu: gitar sesi çok boğulmuş artık yüreklerimizde soğuk olduğunu biliyor mu acaba?
Hatice Çetin: Gözlerinde bir şey yakaladım ama aynı kalmıyorlar bu nasıl böyle eksik?
Kırık Cümleler: Anne hatıraları karışık ama duygusal yürütüyorsun bununla çok güzel
Tolga Korkut: sofia o anı yaşarken anlatma ya gözlerim doldu
Ahmet Poyraz: incelikle dahlari geçmedi bize böyle yaşamak gerekti
Aslı Ekmekçi: Bu sesle karşılaşmak duyguları kabartıyor özlüyoruz kesinlikle