# 16. BÖLÜM — BELİRSİZLİĞİN AĞIRLIĞI
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 16. BÖLÜM — BELİRSİZLİĞİN AĞIRLIĞI
Dante, Lorenzo ve Alessandro eve döndüklerinde Clara hâlâ çalışma odasındaydı.
Üçü de yorgundu.
Ama odadaki sessizlik, günün yorgunluğundan daha ağırdı.
Clara elindeki not defterini kapatıp Dante'ye baktı.
“Yine müzik vardı.”
Dante bir an durdu.
“Siz de duydunuz mu?”
“Evet.”
Clara sandalyesine yaslandı.
“Sofia'nın sesini daha önce de duydum ama bu gece farklıydı.”
Dante cevap vermedi.
“Çok üzgün söylüyordu,” dedi Clara. “Sanki bir şey anlatmak istiyor ama söyleyemiyor gibiydi.”
Lorenzo sandalyesine oturdu.
“Belki de şarkılarla anlatıyordur.”
Clara başını salladı.
“Belki.”
Odanın içinde kısa bir sessizlik oldu.
Clara bu kez Dante'ye daha dikkatli baktı.
“Bir şeyi hâlâ anlamıyorum.”
“Ne?”
“Neden sizden bu kadar uzak duruyorlar?”
Dante gözlerini yere indirdi.
Cevabı biliyordu.
Ama söylemek kolay değildi.
Alessandro sessizce sandalyesine oturdu.
“Çünkü onlara yaklaşmamız için hiçbir sebep bırakmadık.”
Clara kaşlarını hafifçe çattı.
“Nasıl yani?”
Dante derin bir nefes aldı.
“Babamız yüzünden.”
Clara'nın yüzündeki ifade değişti.
“Onların çocukluğunu düşününce…”
Dante birkaç saniye sustu.
“Sofia ve Mateo'nun nasıl büyüdüğünü şimdi daha iyi anlıyoruz.”
Clara'nın yüzündeki merak yerini endişeye bıraktı.
“Biz ana evde yaşarken onlar müştemilatta büyümüş,” dedi Dante.
Clara şaşkınlıkla baktı.
“Tek başlarına mı?”
“Evet.”
“Ve siz bunu bilmiyor muydunuz?”
Lorenzo başını iki yana salladı.
“Biliyorduk.”
Bir an durdu.
“Ama gerçekten ne yaşadıklarını bilmiyorduk.”
Dante başını eğdi.
“Daha doğrusu… bilmek istemedik.”
Clara'nın bakışları yumuşadı.
“Babaları onları suçladı mı?”
Dante gözlerini kapattı.
“Annelerinin ölümünden.”
Clara'nın eli istemsizce ağzına gitti.
“Tanrım…”
“Biz de inandık,” dedi Dante. “Yıllarca.”
Clara bir süre sessiz kaldı.
Sonra yavaşça konuştu.
“Demek bütün bu mesafenin sebebi bu.”
Dante başını kaldırdı.
“Onlara kardeşlik yapmadık.”
Lorenzo söze girdi.
“Babamız ne dediyse onu yaptık.”
Alessandro'nun sesi kısıktı.
“Onların ağabeyi olmak yerine babamızın devamı olduk.”
Kimse cevap vermedi.
Clara yavaşça Dante'nin eline dokundu.
“Peki şimdi ne yapacaksınız?”
Dante ona baktı.
“Bilmiyorum.”
Bu kez gerçekten bilmiyordu.
“Özür dileyebiliriz. Yanlarında olabiliriz. Ama geçmişi değiştiremeyiz.”
Clara başını salladı.
“Değiştiremezsiniz.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ama bundan sonrası sizin elinizde.”
Dante kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Nasıl?”
“Onları zorlamayın.”
Lorenzo başını kaldırdı.
“Yani hiçbir şey yapmayalım mı?”
“Hayır,” dedi Clara. “Bir şey yapın. Ama onların yerine karar vermeyin.”
Alessandro sessizce başını salladı.
Clara devam etti:
“Sürekli konuşmaya çalışmayın. Her gün özür dilemeyin. Geçmişi tekrar tekrar açmayın.”
Dante dikkatle dinliyordu.
“Biraz kendi hâllerinde kalsınlar.”
“Ya hiç konuşmazlarsa?” diye sordu Dante.
Clara ona baktı.
“O zaman beklersiniz.”
“Ne kadar?”
Clara kısa bir süre düşündü.
“Gerektiği kadar.”
Dante nefesini yavaşça verdi.
“Kolay olmayacak.”
“Olmayacak zaten.”
Lorenzo arkasına yaslandı.
“Bir yıl aynı evde olacağız.”
Clara hafifçe gülümsedi.
“Bir yıl az değil.”
Alessandro başını salladı.
“Belki de ilk kez acele etmememiz gerekiyor.”
Dante müştemilatın olduğu tarafa baktı.
“Evet.”
Bir süre sonra ayağa kalktı.
“Bu kez acele etmeyeceğim.”
Clara da ayağa kalktı.
“Bence en doğrusu bu.”
Üç kardeş odadan çıkmaya hazırlanırken Clara arkalarından seslendi.
“Bir şey daha.”
Dante döndü.
“Ne?”
Clara birkaç saniye düşündü.
“Onları değiştirmeye çalışmayın.”
Dante kaşlarını çattı.
“Değiştirmek mi?”
“Evet.”
Clara fincanını masanın kenarına bıraktı.
“Belki de sorun onlarda değildir.”
Dante sustu.
Clara devam etti:
“Belki de ilk kez kendi hayatlarını kendileri seçmek istiyorlardır.”
Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
Bu kez cevap vermedi.
Üç kardeş koridora çıktığında ev yine sessizdi.
Müştemilattan artık hiçbir ses gelmiyordu.
Dante bir süre o tarafa baktı.
Bu kez kapıyı çalmadı.
Henüz değil.
Belki de ilk kez, onların peşinden gitmek yerine biraz geri durması gerektiğini anlamıştı.
Ve bu, Dante için küçük bir değişiklik değildi.
Yorumlar
- Sümeyye: clara yanınızda yürüdüm evin koridorunda ama önemli olan hakikaten dinlemek
- aleyna: marco onların yanında olmak yeterli değil Giderek karamsar oluyorum
- Işıl Yağcı: dante biraz daha cesur olmalısın Söylemek zor ama bu gerekiyordu