# 18. BÖLÜM — SAKLANAN ZAFER
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 18. BÖLÜM — SAKLANAN ZAFER
Sabah çiftlikte her zamanki gibi başlamıştı.
Ama Sofia için o günün anlamı farklıydı.
Mutfakta kahvesini hazırlarken saate baktı.
Bugün sıradan bir gün değildi.
Yıllar önce, uzun ve zor bir tedavi sürecinin sona erdiği gündü.
Ve o günün üzerinden tam bir yıl daha geçmişti.
Bunu kimse bilmiyordu.
Daha doğrusu, Sofia kimsenin bilmesini istemiyordu.
Bu yüzden sabah erkenden küçük ahıra gitmiş, birkaç çiçek koymuş, küçük bir pasta hazırlamış ve masanın üzerine kırmızı bir kurdele bırakmıştı.
Büyük bir kutlama değildi.
Zaten istediği de bu değildi.
Sadece Mateo'yla baş başa kalmak ve bir zamanlar geride bırakmaya çalıştığı günleri hatırlamak istiyordu.
Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.
“MATEOOOO!”
Sofia'nın eli havada kaldı.
Bir saniye sonra ikinci ses duyuldu.
“YENGEEEE!”
Sofia gözlerini kapattı.
“Hayır…”
Mateo bahçeden içeri girerken başını kaldırdı.
“Enzo ve Serena.”
Sofia ona baktı.
“Harika.”
Mateo gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
“Sesinden ne kadar mutlu olduğun belli oluyor.”
“Bugün gelmeseler olmaz mıydı?”
“Olmazmış.”
Sofia derin bir nefes aldı.
Sonra küçük ahırın olduğu tarafa baktı.
Mateo da onun baktığı yere döndü.
“Hazır mısın?”
Sofia başını iki yana salladı.
“Hayır.”
“Ne yapacağız?”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Kaçacağız.”
Mateo da gülümsedi.
“Bence de.”
---
Enzo ve Serena bahçeye girer girmez konuşmaya başlamışlardı.
“Mateo! Nerede kaldın?”
“Serena, biraz yavaş.”
“Ben yavaşlamam.”
Sofia kapının yanında duruyordu.
Serena onu fark edince el salladı.
“Sofia! Sen de buradasın.”
Sofia zoraki bir gülümsemeyle başını salladı.
“Gördüğün gibi.”
Enzo etrafa baktı.
“Bugün burada bir şey mi oluyor?”
Sofia'nın kalbi bir an hızlandı.
“Hayır.”
Mateo hemen araya girdi.
“Hiçbir şey olmuyor.”
Enzo ikisine şüpheyle baktı.
“Niye bu kadar garipsiniz o zaman?”
“Garip değiliz.”
Mateo'nun cevabı fazla hızlı çıkmıştı.
Sofia ona baktı.
Mateo da ona baktı.
İkisi de aynı anda sustu.
Serena kaşlarını kaldırdı.
“Kesin bir şey var.”
Sofia daha fazla konuşmadı.
Küçük ahıra doğru yürümeye başladı.
Mateo arkasından seslendi.
“Ben hallederim.”
Sofia dönüp ona baktı.
“Emin misin?”
“Git.”
Sofia başını salladı ve ahıra girdi.
Kapıyı kapattığında dışarıdaki sesler biraz olsun azaldı.
İçerisi sakindi.
Masadaki küçük pasta hâlâ yerindeydi.
Üzerindeki tek mum yanmıyordu.
Sofia masaya oturdu.
Etrafındaki çiçeklere baktı.
Sonra ellerini dizlerinin üzerine koydu.
Bir süre hiçbir şey yapmadan öylece oturdu.
Yıllar önce bu günü görebileceğini bile düşünmediği zamanlar olmuştu.
Şimdi ise buradaydı.
Kendi ayaklarının üzerinde duruyordu.
Kendi kararlarını veriyordu.
Kendi hayatını yaşıyordu.
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Başardım,” diye fısıldadı.
---
Dışarıda Mateo, Enzo ve Serena'yı oyalamaya çalışıyordu.
“Peki bugün neden geldiniz?”
Enzo omuz silkti.
“Öyle uğrayalım dedik.”
Mateo başını salladı.
“Ne güzel.”
Serena etrafa bakındı.
“Sofia nerede?”
“İşi var.”
“Ne işi?”
“Serena…”
Mateo'nun sesi bu kez biraz daha sertti.
“Bugün onu biraz kendi haline bırak.”
Serena şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne oldu sana?”
“Hiçbir şey.”
Tam o sırada terastan Dante'nin sesi geldi.
“Ne oluyor aşağıda?”
Mateo başını kaldırdı.
Dante, Lorenzo ve Alessandro terastaydılar.
Clara da yanlarındaydı.
Dante'nin bakışları önce Enzo ve Serena'ya, sonra Mateo'ya gitti.
Sonra küçük ahırın kapısına baktı.
“Sofia nerede?”
Mateo cevap vermedi.
Dante kaşlarını çattı.
“Mateo?”
“Biraz yalnız kalmak istedi.”
Dante'nin bakışları ahıra kaydı.
“Niye?”
Mateo birkaç saniye sustu.
“Çünkü bugün onun için önemli bir gün.”
Bu cevap terastakilerin dikkatini çekti.
Alessandro hemen sordu.
“Ne günü?”
Mateo başını iki yana salladı.
“Bunu size anlatmak bana düşmez.”
Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
“Bir kutlama mı var?”
Mateo cevap vermedi.
Dante ahıra baktı.
Bir şeylerin olduğunu artık açıkça hissediyordu.
Ama ne olduğunu bilmiyordu.
---
Clara sessizce aşağı baktı.
“Sofia'nın böyle bir günü mü varmış?”
Lorenzo başını salladı.
“Ben bilmiyorum.”
Alessandro da şaşkındı.
“Ben de.”
Dante birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra Enzo'ya baktı.
“Sen biliyor musun?”
Enzo omuz silkti.
“Geçen yıldan hatırlıyorum.”
Dante'nin bakışları sertleşti.
“Neyi?”
Enzo düşünmeden cevap verdi.
“Sofia'nın hastalığıyla ilgili bir şey.”
Teras bir anda sessizleşti.
Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
“Hangi hastalık?”
Enzo şaşkınlıkla ona baktı.
“Bilmiyor musun?”
Serena araya girdi.
“Kanser olmuştu.”
Dante'nin eli terasın demirliğinde kaldı.
Lorenzo'nun yüzündeki renk çekildi.
Alessandro birkaç saniye konuşamadı.
Clara sessizce nefes aldı.
Dante gözlerini Enzo'dan ayırmadı.
“Ne zaman?”
Enzo omuz silkti.
“Yıllar önce. Tedavi gördü. Sonra iyileşti.”
Dante'nin sesi kısıldı.
“Bizim neden haberimiz olmadı?”
Serena bu kez daha sakin konuştu.
“Bilmiyorum. Sofia söylemedi.”
Dante ahıra baktı.
Az önce sadece küçük bir kutlama olduğunu düşündüğü şey artık bambaşka bir anlam taşıyordu.
Sofia'nın geçmişinde, onların hiç bilmediği bir dönem vardı.
Ve o dönemle ilgili hiçbir şey sormamışlardı.
---
Dante birkaç saniye daha yerinde kaldı.
Sonra merdivenlerden aşağı indi.
Lorenzo ve Alessandro da arkasından geldi.
Ahırın önüne geldiklerinde Dante durdu.
İçeriden hiçbir ses gelmiyordu.
Kapının yanında küçük bir kırmızı kurdele vardı.
Dante ona baktı.
Sonra kapıya.
Elini kaldırdı.
Ama vurmadı.
Lorenzo arkasında durdu.
“Dante…”
Dante başını çevirmeden konuştu.
“Biz bunu da bilmiyorduk.”
Lorenzo cevap vermedi.
Alessandro sessizce başını eğdi.
Dante'nin aklına geçmişte yaşananlar geldi.
Sofia'nın soğukluğu.
Mateo'nun öfkesi.
İkizlerin sürekli uzak durması.
Yıllarca bunların nedenini anlamaya çalışmışlardı.
Ama hiçbiri dönüp de gerçekten sormamıştı.
Dante kapıya baktı.
“Biz yıllarca neden bize güvenmediklerini anlamaya çalıştık.”
Lorenzo sessizce ekledi:
“Belki de sormamız gereken soru buydu.”
Dante gözlerini kapattı.
“Evet.”
İçeride Sofia tek başına oturuyordu.
Masadaki mumu eline aldı.
Çakmağı yaktı.
Alev birkaç saniye titredi.
Sofia gözlerini kapattı.
Bir dilek tuttu.
Bu kez dileği iyileşmek değildi.
Çünkü o kısmı çoktan geride bırakmıştı.
Sadece geçmişin artık peşinden gelmemesini istiyordu.
Gözlerini açtı.
Muma baktı.
Hafifçe gülümsedi.
“Bir yıl daha geçti.”
Kapının diğer tarafında Dante bu sesi duymadı.
Ama ilk kez, o kapının arkasında kendilerinin bilmediği büyük bir hayat olduğunu anladı.
Elini kapıdan çekti.
“Şimdi içeri girmeyeceğim.”
Alessandro ona baktı.
“Neden?”
Dante ahıra son kez baktı.
“Çünkü bugün onun günü.”
Üç kardeş sessizce geri çekildi.
İlk kez Sofia'nın sınırlarına saygı göstermeyi seçmişlerdi.
İçeride ise Sofia'nın küçük kutlaması devam ediyordu.
Pastanın üzerindeki mum yanıyordu.
Masadaki çiçekler hâlâ yerindeydi.
Ve yıllardır sadece Sofia ile Mateo'nun bildiği o gün artık başka insanların da haberi olduğu bir sırdı.
Ama Sofia henüz geçmişini onlarla paylaşmaya hazır değildi.
Belki bir gün anlatacaktı.
Ama bugün değil.
Yorumlar
- Ahmet Kaplan: Başardığını söylemişsin ama daha burada saklı kalan şeyler var gibi
- Yağmur Erdoğan: dante dikkat et içeri girmeden önce sofiaya saygı göstermelisin
- Hilal Fidan: sofia geçmişini herkesle paylaşmaya hazır olana kadar beklemek zorundasın
- Furkan Metehan: Bir kapı açmadan önce düşünmelisin belki de
- Poyraz Pekün: Kaşını kaldırıp bakma lütfen böyle anlarda
- Elisa: güçlü kalmaya çalış unutma geçmişe takılmamalısın
- Derya Ergin: sofia senin için özel bir gün ama kimse bilmiyor bunu