# 19. BÖLÜM — YÜZLEŞMENİN AĞIRLIĞI
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 19. BÖLÜM — YÜZLEŞMENİN AĞIRLIĞI
Sofia elindeki küçük bardağı masaya bıraktı.
Enzo ve Serena'nın söylediklerinden sonra ortam bir anda sessizleşmişti.
Dante ona bakıyordu.
Sofia'nın yüzünde öfke vardı ama asıl görünen şey yorgunluğuydu.
“Acılarımızla dalga mı geçiyorsunuz?”
Kimse cevap vermedi.
Sofia gözlerini Dante'den ayırmadı.
“Yıllarca bize mektuplar geldi.”
Lorenzo kaşlarını çattı.
“Ne mektupları?”
Sofia kısa bir süre ona baktı.
“Demek gerçekten bilmiyorsunuz.”
Dante bir adım yaklaştı.
“Neyi bilmiyoruz?”
“Bize sizin adınıza gönderilen mektupları.”
Dante'nin yüzü değişti.
“Biz size hiç mektup göndermedik.”
Sofia'nın gözleri dolacak gibi oldu ama ağlamadı.
“Bize gelen mektuplarda sizin bizi istemediğiniz yazıyordu.”
Mateo hemen Sofia'nın yanına geçti.
“Her seferinde aynı şey.”
Lorenzo şaşkınlıkla sordu:
“Ne yazıyordu?”
Mateo ona baktı.
“Yük olduğumuz.”
Sofia devam etti.
“Aileden sayılmadığımız.”
Bir an durdu.
“Burada olmamamız gerektiği.”
Dante başını iki yana salladı.
“Bunların hiçbirini biz yazmadık.”
Sofia'nın yüzündeki ifade değişmedi.
“Biz yıllarca sizin yazdığınızı düşündük.”
“Hayır, Sofia.”
Dante'nin sesi bu kez daha çaresizdi.
“Gerçekten biz yazmadık.”
Sofia birkaç saniye sustu.
Sonra tek bir soru sordu.
“O zaman kim yazdı?”
Kimse cevap veremedi.
---
Mateo saatine baktı.
“Gidelim.”
Dante ona döndü.
“Nereye?”
“Biraz dışarı çıkacağız.”
“Mateo…”
“Şimdi konuşmanın bir anlamı yok.”
Mateo'nun sesi sakindi ama kararından vazgeçmeyeceği belliydi.
“İki saat sonra döneriz.”
Sofia çantasını aldı.
Dante ona baktı.
“Biz bilmiyorduk.”
Sofia durdu.
Dante'nin gözlerine baktı.
“Biliyorum.”
“Gerçekten bilmiyorduk.”
Sofia başını hafifçe salladı.
“Belki.”
Dante ne diyeceğini bilemedi.
Sofia yanından geçerken durdu.
“Dante…”
“Efendim?”
“Bilmemek başka.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Yıllarca sormamak başka.”
Dante başını eğdi.
Sofia devam etti.
“Siz bize kardeş gibi davranmadınız.”
Mateo kapının yanında bekliyordu.
Sofia ona baktı, sonra tekrar Dante'ye döndü.
“Bizi hep yönetmeniz gereken iki kişi gibi gördünüz.”
Dante cevap veremedi.
“Şimdi biraz nefes almamız lazım.”
Sofia ve Mateo kapıdan çıktı.
Bu kez kimse onları durdurmadı.
---
Çiftlik bir anda sessizleşti.
Dante olduğu yerde kaldı.
Lorenzo masaya baktı.
Alessandro ise kapıya bakıyordu.
“Biz gerçekten mektup yazmadık.”
Dante başını salladı.
“Hayır.”
Lorenzo yavaşça başını kaldırdı.
“O zaman kim yazdı?”
Bu kez de cevap yoktu.
Dante birkaç saniye düşündü.
Sonra az önce duyduğu şeyleri tekrar hatırladı.
Sofia'nın tedavisi.
Dün yaptığı küçük kutlama.
Ve yıllardır saklanan mektuplar.
“Bir şey dikkatimi çekti.”
Lorenzo ona baktı.
“Ne?”
“Enzo ve Serena.”
Alessandro da döndü.
“Ne olmuş onlara?”
“Bugün Sofia'nın tedavisini biliyorlardı.”
Lorenzo birkaç saniye sustu.
“Evet.”
“Biz bilmiyorduk.”
Alessandro'nun yüzü ciddileşti.
“Doğru.”
Dante masaya yaslandı.
“Bunu nereden öğrendiler?”
Lorenzo hemen cevap vermedi.
“Belki Sofia daha önce onlara söylemiştir.”
“Olabilir.”
Dante başını salladı.
“Ama mektuplar?”
Lorenzo'nun bakışları değişti.
“Onları da mı biliyorlar?”
“Bilmiyorum.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Zaten sorun da bu.”
---
Üç kardeş bir süre sessiz kaldı.
Sonra Alessandro konuştu.
“Matilda'nın çocukları bunları biliyor olabilir mi?”
Dante ona baktı.
“Sen de bunu düşündün.”
“Başka açıklama bulamıyorum.”
Lorenzo başını iki yana salladı.
“Onları hemen suçlamayalım.”
“Suçlamıyorum.”
Dante'nin sesi sakindi.
“Sadece konuşmamız gerekiyor.”
Lorenzo ona baktı.
“Ya bir şey bilmiyorlarsa?”
“Bunu da öğreniriz.”
Dante ayağa kalktı.
Tam kapıya yönelirken durdu.
Aklına Sofia'nın depoda bulduğu zarf geldi.
Üzerindeki tarih...
Ve içindeki tek cümle.
**“Bu karar yalnızca Marco'nun kararı değildi.”**
Dante kaşlarını çattı.
Belki de mektuplar ve o zarf aynı şeyin parçasıydı.
Belki de yıllardır kendilerinden saklanan gerçek, düşündüklerinden çok daha büyüktü.
Alessandro onun yüzüne baktı.
“Ne oldu?”
Dante başını kaldırdı.
“Hiç.”
Sonra kapıya yöneldi.
“Sadece bazı şeyleri baştan düşünmemiz gerekiyor.”
Lorenzo başını salladı.
“Enzo ve Serena'yla mı konuşacağız?”
“Evet.”
“Ama sakin.”
Alessandro hafifçe güldü.
“Bu ailede sakin bir konuşma yapmak mümkün mü?”
Dante istemeden gülümsedi.
“Deneyeceğiz.”
Üç kardeş birlikte içeri doğru yürüdü.
Bu kez amaçları Sofia'yı durdurmak değildi.
Önce geçmişte ne olduğunu anlamaları gerekiyordu.
Çünkü yıllardır doğru sandıkları şeylerin arasında, hiç fark etmedikleri başka bir gerçek vardı.
Ve artık bunu öğrenmeleri gerekiyordu.
Yorumlar
- DJ Slot: Böyle hissettirdiyseniz bunun üzerine gitmek zorundasınız
- Aslı Kılıç: sofia gerçekten acılarınızla dalga geçtiklerini hiç sanmıyorum
- Deniz Deveci: Şu an başka bir şey düşünmelisin
- Vildan Sarıyer: O yorgunluk ve öfke birikti artık Ne kadar dayanabilirsin?
- Tolga Korkut: sofia elindeki bardakla ne yapmaya çalışıyorsun?
- Büşra: Gerçekten bilmiyorsanız dante geçmişteki tüm yazışmaları gözden geçirseniz iyi olur
- vulkanx tt: Konuşmak istiyorsanız artık bile bile yapmadığınızı söylemeyi bırakmalısınız
- Nazlı Kara: dante ona öyle baktığın için durumu daha da kötüleştirmemelisin
- Gülay: sofia sormayı bıraktığınız anlaşılmadı mı? Neden acıtıyorsunuz?
- Alper Akgün: başka çareniz yok Evet bilmek bambaşka ama karar vermeniz lazım