# 20. BÖLÜM — ZEHİRLİ İZLERİN PEŞİNDE
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 20. BÖLÜM — ZEHİRLİ İZLERİN PEŞİNDE
Dante, Lorenzo ve Alessandro bir süre koridorda sessizce yürüdüler.
Kimsenin konuşacak hâli yoktu.
Sofia'nın söyledikleri hâlâ akıllarındaydı.
Özellikle de mektuplar.
Yıllarca ikizlerin kendilerinden uzak durmasının nedenlerinden biri olan o mektuplar.
Dante merdivenlerin başında durdu.
“Bir dakika.”
Lorenzo ona baktı.
“Ne oldu?”
Dante birkaç saniye düşündü.
“Enzo ve Serena'nın odasına girdiğimizdeki hâllerini hatırlıyor musun?”
Alessandro kaşlarını çattı.
“Bugün mü?”
“Evet.”
“Pek bir şey hatırlamıyorum.”
Dante başını iki yana salladı.
“Serena, çekmecesini kapatırken telaşlıydı.”
Lorenzo'nun yüzü değişti.
“Emin misin?”
“Evet.”
Dante geri döndü.
“Bir bakalım.”
---
Enzo ve Serena'nın odasına girdiklerinde her şey yerli yerindeydi.
Dante odaya baktı.
Masalar düzenliydi.
Dolaplar kapalıydı.
Yataklar toplanmıştı.
Alessandro hafifçe güldü.
“Burada bir şey bulacağımıza gerçekten inanıyor musun?”
Dante cevap vermedi.
Serena'nın masasının önünde durdu.
İlk çekmeceyi açtı.
İçinde makyaj malzemeleri ve birkaç küçük eşya vardı.
İkinci çekmece boştu.
Üçüncüyü açtığında arkaya sıkıştırılmış küçük bir zarf gördü.
Dante zarfı çıkardı.
Üzerinde isim yoktu.
Lorenzo yanına geldi.
“Aç.”
Dante zarfı açtı.
İçinden birkaç sayfa çıktı.
İlk sayfayı okudu.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Lorenzo bunu fark etti.
“Ne yazıyor?”
Dante cevap vermeden kâğıdı ona uzattı.
Lorenzo okudu.
Sonra bir süre sessiz kaldı.
Alessandro da kâğıda baktı.
“Bu…”
Dante başını salladı.
“Mektuplardan biri.”
Kâğıttaki cümleler yıllar önce Sofia ve Mateo'ya gönderilen mektuplara benziyordu.
Ama bu kez farklı bir şey vardı.
Kâğıdın altında yarım kalmış bir cümle duruyordu.
Yazı, ikizlerin el yazısına benzetilmeye çalışılmıştı.
Lorenzo kâğıdı dikkatle inceledi.
“Bunu biri bilerek yapmış.”
Dante diğer sayfalara baktı.
Birinde Sofia'nın adı vardı.
Bir diğerinde Mateo'nun.
Alessandro'nun yüzü gerildi.
“Bunlar taslak.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Lorenzo yavaşça sordu:
“Bunu çocuklar mı yaptı?”
Dante kâğıtlardan birini tekrar eline aldı.
“Bilmiyorum.”
Bir an sustu.
“Ama tek başlarına yaptıklarını sanmıyorum.”
Alessandro ona baktı.
“Neden?”
Dante kâğıda baktı.
“Çünkü burada yıllarca sürdürülen bir şey var.”
Odanın içinde sessizlik oldu.
Lorenzo kâğıtlara tekrar baktı.
“Peki kim?”
Dante'nin aklına tek bir isim geldi.
Birkaç saniye sustu.
“Matilda.”
---
Akşam olduğunda Dante, Enzo ve Serena'yı çalışma odasına çağırdı.
Lorenzo ve Alessandro da oradaydı.
Enzo içeri girdiğinde üç kardeşin yüzündeki ifadeyi görünce durdu.
“Ne oldu?”
Dante masanın üzerindeki kâğıtları gösterdi.
“Bunları tanıyor musun?”
Enzo'nun yüzü bir anda değişti.
Serena da kâğıtlara baktı.
İkisi de sustu.
Dante bunu fark etti.
“Demek tanıyorsunuz.”
Enzo başını eğdi.
“Evet.”
Lorenzo öne çıktı.
“Kim yazdı?”
Enzo cevap vermedi.
Dante'nin sesi sertleşti.
“Enzo.”
Enzo derin bir nefes aldı.
“Biz yazmadık.”
“Biliyorum.”
Dante kâğıtları masaya bıraktı.
“Ama neden burada olduklarını bilmek istiyorum.”
Serena gözlerini kaçırdı.
Enzo birkaç saniye sustu.
Sonra sessizce konuştu.
“Annem.”
Dante'nin yüzü gerildi.
“Matilda mı?”
Enzo başını salladı.
“Evet.”
Alessandro öfkeyle sordu:
“Ne yaptı?”
Enzo cevap vermekte zorlandı.
“Bize sürekli Sofia ve Mateo'nun yüzünden her şeyimizi kaybedebileceğimizi söyledi.”
Lorenzo kaşlarını çattı.
“Ne kaybedecektiniz?”
“Babamızın bize bıraktığı şeyleri.”
Enzo yutkundu.
“Annem, onlar bir gün aileye dönerse bizim yerimizin değişeceğini söylüyordu.”
Dante'nin elleri sıkıldı.
“Sonra?”
“Onlardan uzak durmamızı istedi.”
Serena sessizce ekledi:
“Onları sevmememiz gerektiğini söyledi.”
Dante ona döndü.
“Peki mektuplar?”
Serena birkaç saniye sustu.
Enzo cevap verdi.
“Annem hazırlıyordu.”
Dante'nin yüzü sertleşti.
“Sonra?”
“Bazen bize yazdırıyordu.”
Lorenzo'nun yüzü düştü.
“İkizlerin el yazısını taklit etmeniz için mi?”
Enzo başını salladı.
“Evet.”
Dante gözlerini kapattı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra tekrar sordu:
“Bunları neden yaptınız?”
Enzo'nun sesi kısıldı.
“Çünkü annemize inanıyorduk.”
Serena da başını eğdi.
“Çocukken ne söylerse doğru sanıyorduk.”
Dante'nin öfkesi biraz olsun duruldu.
Ama yüzündeki sertlik kaybolmadı.
“Büyüdüğünüzde de devam ettiniz.”
Serena gözlerini kaldırdı.
“Evet.”
“Pişman mısınız?”
Bu kez ikisi de cevap veremedi.
Sonunda Enzo başını salladı.
“Evet.”
Dante ona baktı.
“Bu yaptıklarınızı düzeltmez.”
“Biliyorum.”
---
Alessandro ayağa kalktı.
“Matilda neden bu kadar uğraştı?”
Enzo başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
Serena konuştu.
“Annem hep bir şeylerden korkuyordu.”
Dante ona baktı.
“Neyden?”
“Bilmiyorum.”
Serena birkaç saniye düşündü.
“Bazen babamla tartıştığını duyardım.”
Lorenzo hemen sordu:
“Ne hakkında?”
Serena başını salladı.
“Hatırlamıyorum.”
Dante sessiz kaldı.
Mektupların nasıl ortaya çıktığı artık belliydi.
Ama Matilda'nın asıl amacı hâlâ tam olarak ortaya çıkmamıştı.
---
Dante çalışma odasından çıkarken elindeki mektuplara baktı.
Lorenzo arkasından geldi.
“Bunları Sofia'ya verecek miyiz?”
Dante durdu.
“Evet.”
“Şimdi mi?”
Dante başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Lorenzo şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü bugün zaten yeterince şey yaşadı.”
Lorenzo başını salladı.
“Doğru.”
Alessandro da yanlarına geldi.
“Peki sonra?”
Dante bir süre düşündü.
“Önce her şeyi anlamamız gerekiyor.”
“Matilda hakkında mı?”
Dante kâğıtlara baktı.
“Evet.”
Lorenzo sessizce sordu:
“Ya daha fazlası varsa?”
Dante gözlerini kaldırdı.
“Bence var.”
Üç kardeş birbirine baktı.
Yıllardır doğru sandıkları şeylerin altında başka gerçekler olduğunu artık biliyorlardı.
Dante mektupları dikkatlice dosyaya koydu.
“Bu kez yarıda bırakmayacağız.”
Kimse cevap vermedi.
Ama üçü de aynı şeyi düşünüyordu.
**Matilda'nın sakladığı şey neydi?**
Yorumlar
- Yusuf Vural: serena soramadığın o soru derin hissettiriyor
- Aslı Ekmekçi: Daha fazlası varsa dediğin gibi onu bulmak zorlaşacak gözüküyor
- Furkan Metehan: Hemen aklıma korkular geliyor çünkü geçmişin peşindeler
- Metin Taner Yavuz: Kim bi işe yaradı ki zaten bu önceki şeylerin havada kalmasına yol açabilir