# 21. BÖLÜM — YIKILAN ZIRH
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 21. BÖLÜM — YIKILAN ZIRH
Gece çiftliğin üzerine çökmüştü.
Gündüzün sesleri çoktan kaybolmuştu. Ahırlardan gelen birkaç hayvan sesi dışında her yer sessizdi.
Mateo, çiftliğin uzak tarafındaki taş duvarın yanında tek başına oturuyordu.
Elindeki şişeyi yere bıraktı.
Başını duvara yasladı.
Bugün yaşananların hepsi üst üste gelmişti.
Mektuplar.
Matilda.
Geçmiş.
Ve yıllardır kimsenin sormadığı sorular.
Mateo gözlerini kapattı.
“Yeter…”
Ama düşünceleri susmadı.
Dante onu uzaktan gördü.
Bir süre olduğu yerde kaldı.
Mateo'nun yalnız kalmak istediğini biliyordu.
Yine de bu kez yanına gitmek istedi.
Yavaşça yürüdü.
“Mateo.”
Mateo başını kaldırdı.
Gözleri yorgundu.
“Ne var?”
“Konuşabilir miyiz?”
Mateo kısa bir kahkaha attı.
“Şimdi mi?”
Dante cevap vermedi.
Mateo tekrar önüne baktı.
“İş konuşacaksan hiç uğraşma.”
“İş konuşmaya gelmedim.”
“Ne konuşmaya geldin?”
Dante birkaç saniye sustu.
“Kardeşimle konuşmaya.”
Mateo ona baktı.
“Şimdi mi aklına geldi?”
Dante'nin yüzü düştü.
“Evet.”
Mateo başını çevirdi.
“Geç kaldın.”
“Biliyorum.”
Dante onun yanına oturdu.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Mateo'nun sesi duyuldu.
“Annem öldüğünde bana ne dediniz, hatırlıyor musun?”
Dante'nin boğazı düğümlendi.
“Hatırlıyorum.”
“Bana bakıp…”
Mateo sustu.
Cümlesini tamamlayamadı.
Başını eğdi.
“Çocuktum ben, Dante.”
Dante gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
“Hayır.”
Mateo ona döndü.
“Bilmiyorsun.”
Dante cevap vermedi.
“Sen hiçbir zaman o çocuk olmadın.”
Mateo'nun sesi titremeye başladı.
“Bize sürekli aynı şeyi söylediniz. Babam söyledi. Matilda söyledi. Siz söylediniz.”
Bir nefes aldı.
“Bir süre sonra insan kendinden bile şüphe ediyor.”
Dante başını salladı.
“Sen suçlu değildin.”
Mateo acı bir şekilde güldü.
“Bunu şimdi söylemek kolay.”
“Kolay değil.”
Dante'nin sesi titredi.
“Çünkü yıllarca bunu söylememiz gerektiği hâlde sustuk.”
Mateo gözlerini yere indirdi.
“Ben sadece annemi tanımak istedim.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Biliyorum.”
“Bir kere bile mezarına gitmek istedim.”
Dante başını kaldırdı.
“Gideceğiz.”
Mateo şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne?”
“Annemizin mezarına gideceğiz.”
Mateo birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra başını iki yana salladı.
“Matilda izin vermezdi.”
Dante'nin yüzü sertleşti.
“Artık onun izin vermesine ihtiyacımız yok.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Bunu söylemek bile garip.”
“Niye?”
“Çünkü ilk kez biri bana ‘izin verir miyim’ demiyor.”
Dante ona baktı.
“Bu kez sana kimse izin vermeyecek.”
Mateo kaşlarını çattı.
Dante hemen düzeltti.
“Yani… kimse senin yerine karar vermeyecek.”
Mateo başını eğdi.
“Daha iyi.”
---
Bir süre daha sessiz kaldılar.
Sonra Mateo ellerini yüzüne kapattı.
“Ben yoruldum.”
Dante ona döndü.
“Neyden?”
“Her şeyden.”
Mateo'nun sesi titriyordu.
“Güçlü görünmekten yoruldum.”
Dante hiçbir şey söylemedi.
“Her şeyi halledebilirmişim gibi davranmaktan…”
Mateo gözlerini sildi.
“Sofia için güçlü durmaktan…”
Dante'nin gözleri doldu.
“Çünkü o üzülünce ben de üzülüyorum.”
Bir süre sustu.
“O korkarsa ben de korkuyorum.”
Dante sessizce dinledi.
“Biz hep birbirimize baktık.”
Mateo'nun sesi iyice kısıldı.
“Kimse bize bakmadı.”
Dante başını eğdi.
Bu cümle ona ağır gelmişti.
“Ben bakmalıydım.”
Mateo ona döndü.
“Evet.”
Dante gözlerini sildi.
“Biliyorum.”
---
Mateo'nun gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
“Bazen senden nefret etmek bile istemiyorum.”
Dante ona baktı.
“Ama affetmek de kolay değil.”
“Kolay olmasını beklemiyorum.”
“Çünkü bazı şeyler unutulmuyor.”
Dante başını salladı.
“Unutma.”
Mateo şaşırdı.
“Ne?”
“Unutmak zorunda değilsin.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Ben senden geçmişi silmeni istemiyorum.”
Mateo ona baktı.
“Peki ne istiyorsun?”
Dante birkaç saniye sustu.
“Bir gün bana yeniden ağabeyin gibi bakabilmeni.”
Mateo'nun gözleri yeniden doldu.
“Bilmiyorum.”
“Biliyorum.”
“Belki uzun sürer.”
“Ne kadar sürerse sürsün.”
Mateo başını eğdi.
“Benden özür dileme.”
Dante şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü özür dileyince sanki her şey düzelecekmiş gibi geliyor.”
Dante başını salladı.
“Düzelmeyecek.”
Mateo ona baktı.
“Ama değişebilir.”
---
Saat ilerledikçe Mateo'nun gözleri ağırlaşmaya başladı.
Dante onun yanında kaldı.
Mateo başını duvara yasladı.
“Dante…”
“Buradayım.”
“Beni bırakma.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Bırakmayacağım.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Mateo gözlerini kapattı.
“Çocukken de biri bunu söyleseydi…”
Cümlesi yarım kaldı.
Dante'nin gözlerinden yaş süzüldü.
“Keşke.”
Mateo artık cevap vermedi.
Bir süre sonra başı yana düştü.
Dante onun uyuyakaldığını fark etti.
Yavaşça yanına eğildi.
“Keşke daha önce gelseydim.”
Mateo duymadı.
Dante birkaç saniye daha yanında kaldı.
Sonra onu odasına götürdü.
Sofia kapıda bekliyordu.
Dante'yi görünce hemen kardeşine baktı.
“Uyudu mu?”
“Evet.”
Sofia yatağa yaklaştı.
Mateo'yu dikkatlice yatırdı.
Üzerini örttü.
Dante kapının yanında kaldı.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Mateo uykusunda mırıldandı.
“Anne…”
Sofia olduğu yerde kaldı.
Dante'nin gözleri doldu.
Mateo birkaç saniye sonra yeniden sustu.
Sofia gözyaşlarını sildi.
“Bizi hiç göremedi.”
Dante başını eğdi.
“Evet.”
Sofia ona baktı.
“Yarın gidelim.”
Dante başını salladı.
“Gideceğiz.”
---
## SABAH
Güneş doğduğunda çiftlik yeniden hareketlenmeye başlamıştı.
Mateo gözlerini yavaşça açtı.
Başının ağır olduğunu hissediyordu.
Bir süre tavana baktı.
Sonra yanında oturan Sofia'yı fark etti.
“Sofia?”
Sofia hemen ona döndü.
“Uyandın mı?”
“Evet.”
Mateo doğrulmaya çalıştı.
“Ben…”
Durdu.
“Dün gece ne oldu?”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Hatırlamıyor musun?”
Mateo kaşlarını çattı.
“Hayır.”
“Hiç mi?”
“Hiç.”
Mateo yüzünü ovuşturdu.
“Bir şey yaptım mı?”
“Hayır.”
“Bir şey söyledim mi?”
Sofia cevap vermeden önce kapıya baktı.
Dante oradaydı.
Mateo onu görünce şaşırdı.
“Sen neden buradasın?”
Dante hafifçe gülümsedi.
“İyi olduğunu görmek istedim.”
Mateo birkaç saniye ona baktı.
“Ben gerçekten hiçbir şey hatırlamıyorum.”
“Hatırlamana gerek yok.”
Mateo şaşırdı.
“Ne demek o?”
Dante içeri girdi.
“Dün gece bazı şeyler söyledin.”
“Ne söyledim?”
Dante başını iki yana salladı.
“Onları sana anlatmayacağım.”
Mateo'nun yüzü gerildi.
“Neden?”
“Çünkü o an ne hissettiysen, onu tekrar yaşamanı istemiyorum.”
Mateo sustu.
Dante ona baktı.
“Ama bir şeyi bil.”
“Ne?”
“Sen suçlu değildin.”
Mateo'nun yüzündeki ifade değişti.
Dante devam etti.
“Hiçbir zaman.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Neden şimdi söylüyorsun bunu?”
Dante'nin sesi kısıldı.
“Çünkü çok geç söyledik.”
---
Bir süre sonra çalışma odasında Dante, Lorenzo ve Alessandro bir araya geldi.
Mektuplar masanın üzerindeydi.
Lorenzo dosyaya baktı.
“Bunları Sofia ve Mateo'ya göstermemiz gerekiyor.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Alessandro sessizce sordu:
“Şimdi mi?”
Dante birkaç saniye düşündü.
“Hayır.”
“Neden?”
“Mateo dün gece çok şey yaşadı.”
Dante mektuplara baktı.
“Önce annemizin mezarına gideceğiz.”
Alessandro başını kaldırdı.
“Beşimiz mi?”
Dante başını salladı.
“Beşimiz.”
Lorenzo sessizce nefes verdi.
“İlk kez.”
Dante mektuplara son kez baktı.
“Sonra bunları konuşuruz.”
---
Öğlene doğru Mateo hazırlanıp odasından çıktı.
Sofia kapının önünde bekliyordu.
“Hazır mısın?”
Mateo derin bir nefes aldı.
“Hayır.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Ben de değilim.”
Mateo ona baktı.
“Yine de gidelim.”
“Gidelim.”
Koridorun sonunda Dante, Lorenzo ve Alessandro bekliyordu.
Mateo onları görünce birkaç saniye durdu.
Dante öne çıkmadı.
Bu kez hiçbir şey söylemedi.
Sadece bekledi.
Mateo, Sofia'nın yanına geçti.
Sonra beş kardeş birlikte yürümeye başladı.
Dışarı çıktıklarında Mateo bir an durdu.
Gökyüzüne baktı.
“Anne…”
Sesi çok kısıktı.
Sofia onun yanında durdu.
Dante birkaç adım gerideydi.
Kimse konuşmadı.
Sonra Mateo yürümeye devam etti.
Beş kardeş aynı arabaya doğru ilerledi.
Yıllarca aynı evde yaşayıp birbirlerinden uzak tutulmuşlardı.
Yıllarca aynı ailede olup birbirlerine yabancı kalmışla
Yorumlar
- Emre Meydan: mateo geçmişi geride bırakmak için istersen gidebilirsin
- Recep Uçar: mateo böyle yalnız kalmamalısın yanındaki dostlarını unutma
- Efe Hendek: @otukenkalem00 bu yazı kalbime ağır düştü
- Eda Pekcan: Keriman elindeki şişeyi yalnızca hatıralar gündeme geldiğinde bırakmalıydın