# 22. BÖLÜM — YENGELERİN HAMLESİ
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 22. BÖLÜM — CLARA'NIN HAMLESİ
Akşamüstü mutfakta alışılmadık bir sessizlik vardı.
Clara elindeki kahveyi karıştırıyordu ama kahvesine bakmıyordu bile.
Aklı hâlâ sabah yaşananlardaydı.
Beş kardeş...
Yıllar sonra ilk kez aynı yola çıkmışlardı.
Freya'nın mezarına.
Clara, Dante'nin yüzündeki ifadeyi hatırladı.
Sanki yıllardır taşıdığı bir yük, ilk kez biraz olsun hafiflemişti.
Ama bunun yetmeyeceğini biliyordu.
Bir mezara birlikte gitmek, kaybedilen yılları geri getirmiyordu.
Çalışma odasından sesler geliyordu.
Dante, Lorenzo ve Alessandro yine konuşuyordu.
Clara başını o tarafa çevirdi.
“Bunlar yine ne planlıyor?”
Dante'nin sesi duyuldu.
“Bu mektupları daha fazla bekletemeyiz.”
Clara derin bir nefes aldı.
“Tam da bundan korkuyordum.”
---
Çalışma odasına girdiğinde Dante masanın başındaydı.
Lorenzo pencerenin yanında duruyordu.
Alessandro ise sandalyeye oturmuş, masadaki mektuplara bakıyordu.
Clara içeri girince üçü de ona döndü.
Dante konuştu.
“Mateo ve Sofia'ya mektupları göstermemiz gerekiyor.”
Clara başını salladı.
“Evet.”
Dante şaşırdı.
“Bu kadar kolay mı kabul ettin?”
“Çünkü göstermemiz gerektiğini biliyorum.”
Clara masaya yaklaştı.
“Ama bugün değil.”
Lorenzo kaşlarını çattı.
“Neden?”
Clara birkaç saniye sustu.
“Çünkü bugün onların hayatında zaten çok fazla şey oldu.”
Dante'nin yüzü değişti.
Clara devam etti.
“Dün gece Mateo'nun ne yaşadığını bilmiyorum. Ama sabah yüzüne baktığımda bile ne kadar yorulduğu belliydi.”
Dante gözlerini indirdi.
“Ben de gördüm.”
“Öyleyse biraz bekleyin.”
Alessandro mektuplara baktı.
“Peki ne yapacağız?”
Clara hafifçe gülümsedi.
“Onlara başka bir şey göstereceğiz.”
Dante anlamadı.
“Neyi?”
Clara pencereye doğru baktı.
Bahçede Dimitri ve çocuklar oynuyordu.
“Bu evde sadece geçmiş olmadığını.”
Dante sessiz kaldı.
Clara ona döndü.
“Onların bir hayatı var, Dante.”
“Biliyorum.”
Clara başını iki yana salladı.
“Hayır. Bunu bilmek başka. Gerçekten görmek başka.”
Lorenzo başını kaldırdı.
Clara devam etti.
“Yıllarca Sofia ve Mateo'yu sadece geçmişleriyle gördünüz.”
“Babanızın anlattıklarıyla.”
“Size bıraktığı önyargılarla.”
Bir an sustu.
“Belki artık onları oldukları insanlar olarak görmenin zamanı gelmiştir.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Nasıl?”
Clara bahçeyi işaret etti.
“Çocuklarla.”
---
Bahçeye çıktıklarında Dimitri ve çocuklar bir köşede oynuyordu.
Sofia biraz uzakta durmuş, onları izliyordu.
Mateo ise ahırın yanında ellerini temizliyordu.
Dante birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sonra ikizlere doğru yürüdü.
Sofia onu görünce başını kaldırdı.
Mateo da dönüp baktı.
İkisinin yüzündeki temkinli ifade Dante'nin gözünden kaçmadı.
Eskiden böyle bir bakışı fark etmezdi.
Şimdi ediyordu.
“Bir şey söyleyeceğim,” dedi Dante.
Mateo kaşını kaldırdı.
“Bu cümleden sonra genelde iyi bir şey gelmiyor.”
Alessandro arkadan hafifçe güldü.
Dante ona baktı.
“Sen sus.”
Alessandro ellerini kaldırdı.
“Tamam.”
Dante yeniden ikizlere döndü.
“Dimitri ve çocuklarla biraz vakit geçirmenizi istiyoruz.”
Sofia şaşırdı.
“Biz mi?”
“Evet.”
Mateo ellerini cebine soktu.
“Niye?”
Clara öne çıktı.
“Çünkü çocuklar sizi tanımak istiyor.”
Sofia çocuklara baktı.
Dimitri çoktan onları izliyordu.
Clara devam etti.
“Ama istemezseniz zorunda değilsiniz.”
Sofia birkaç saniye düşündü.
Sonra Mateo'ya baktı.
Mateo omuzlarını kaldırdı.
“Ben varım.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Ben de.”
Dante hiçbir şey söylemedi.
Sadece başını salladı.
Bu kez karar onların olmuştu.
---
İlk yaklaşan Dimitri oldu.
“Merhaba.”
Mateo eğilip ona baktı.
“Merhaba.”
Dimitri birkaç saniye onu inceledi.
Sonra ciddi bir ifadeyle sordu:
“Sen gerçekten veteriner misin?”
Mateo güldü.
“Evet.”
“Hayvanlardan korkmuyor musun?”
Mateo düşündü.
“Bazen.”
Dimitri'nin gözleri büyüdü.
“Sen bile mi?”
“Ben de insanım.”
Dimitri kahkaha attı.
Mateo da gülümsedi.
Sofia onları izlerken yüzündeki gerginlik biraz azaldı.
Dimitri bu kez Sofia'ya döndü.
“Sen ne yapıyorsun?”
Sofia kısa bir süre düşündü.
“Yemeklerle uğraşıyorum.”
“Yemek mi yapıyorsun?”
Sofia güldü.
“Biraz daha karmaşık.”
Dimitri'nin yüzü ciddileşti.
“Pasta yapabiliyor musun?”
Sofia kahkaha attı.
“Senin bütün derdin pasta.”
“Çünkü güzel yapıyorsun.”
Sofia'nın gülümsemesi büyüdü.
“Tamam. Bir gün yine yaparım.”
“Bugün?”
“Bugün olmaz.”
Dimitri dudaklarını büktü.
“Yarın?”
Sofia Mateo'ya baktı.
Mateo gülerek başını salladı.
“Bence pazarlık yapmayı senden öğrenmiş.”
Sofia da güldü.
“Yarın bakarız.”
---
Çocuklardan biri yavaşça Sofia'nın yanına yaklaştı.
“Sen de burada mı yaşıyorsun?”
Sofia bir an durdu.
Soru çok basitti.
Ama yıllarca bu evde kendisine sorulmamış kadar basit bir soruydu.
“Evet.”
Çocuk başını salladı.
“Ben seni daha önce hiç görmedim.”
Sofia'nın gülümsemesi biraz soldu.
“Ben de sizi.”
Çocuk merakla sordu:
“Neden?”
Sofia cevap veremedi.
Mateo onun yüzüne baktı.
Dante de uzaktan bunu fark etti.
Sofia sonunda dizlerinin üzerine çöktü.
“Bazen insanlar aynı yerde yaşayıp birbirlerini hiç tanımayabilir.”
Çocuk bunu düşündü.
Sonra hiç düşünmeden söyledi:
“Şimdi tanıştık.”
Sofia'nın gözleri doldu.
Küçük bir gülümsemeyle başını salladı.
“Evet.”
“Şimdi tanıştık.”
---
Dante, Lorenzo ve Alessandro bahçenin biraz gerisinde duruyordu.
Lorenzo sessizce konuştu.
“Çocukların ona nasıl baktığını görüyor musun?”
Dante başını salladı.
“Evet.”
“Hiç korkmuyorlar.”
Alessandro gözlerini ikizlerden ayırmadan konuştu.
“Çünkü neden korkmaları gerektiğini bilmiyorlar.”
Lorenzo'nun yüzü düştü.
Dante derin bir nefes aldı.
“Biz biliyorduk.”
Alessandro ona baktı.
“Ne?”
“Onların çocuk olduğunu.”
Bir süre sustu.
“Yine de onları çocuk gibi yaşatmadık.”
Lorenzo başını eğdi.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü söyleyecekleri hiçbir şey bunu değiştirmeyecekti.
---
Bir süre sonra çocuklardan biri Mateo'nun yanına koştu.
“Abi!”
Mateo bir anda durdu.
Çocuk elindeki küçük taşı gösterdi.
“Bunu uzağa atabilir miyiz?”
Mateo gülümsedi.
“Olur.”
Taşı aldı.
“Bak şimdi.”
Birlikte bahçenin diğer tarafına gittiler.
Çocuk heyecanla arkasından koştu.
Mateo taşı attığında çocuk alkışlamaya başladı.
“Bir daha!”
Mateo güldü.
“Tamam, bir daha.”
Dante onları izlerken gözleri doldu.
Lorenzo fark etti.
“İyi misin?”
Dante başını salladı.
“Bilmiyorum.”
“Ne oldu?”
Dante gözlerini Mateo'dan ayırmadı.
“Onu ilk kez böyle görüyorum.”
Lorenzo sessizce baktı.
Mateo'nun yüzünde gerçek bir gülümseme vardı.
“Ben de.”
Dante'nin sesi kısıldı.
“Yirmi beş yıl.”
Lorenzo ona baktı.
“Ne?”
“Yirmi beş yıl boyunca kardeşimizin böyle güldüğünü görmedik.”
Alessandro'nun yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Çünkü ona gülmesi için bir sebep vermedik.”
---
Sofia bir süre sonra Clara'nın yanına geldi.
Clara ona baktı.
“Nasıl hissediyorsun?”
Sofia omuzlarını kaldırdı.
“Garip.”
“Neden?”
Sofia çocuklara baktı.
“Bilmiyorum.”
Bir süre sustu.
“Yıllarca burada yaşadım.”
Clara sessizce dinledi.
“Ama ilk defa bu evin gerçekten bir parçasıymışım gibi hissediyorum.”
Clara'nın gözleri doldu.
“Bunu hissetmeni çok isterdim.”
Sofia ona baktı.
“Ben de.”
Clara bir adım yaklaştı.
“Ama bunu sana kimse veremez.”
Sofia şaşkınlıkla baktı.
“Ne?”
“Bu his.”
Clara gülümsedi.
“Bunu sen kendin yaşayacaksın.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Teşekkür ederim.”
Clara başını salladı.
“Bana teşekkür etme.”
“Neden?”
“Çünkü bu senin hakkındı.”
Sofia bir süre konuşamadı.
Sonra başını eğdi.
“Bunu duymaya alışık değilim.”
Clara'nın kalbi sıkıştı.
“Alışman biraz zaman alabilir.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Sanırım.”
---
Güneş yavaş yavaş alçalmaya başladı.
Çocukların sesleri bahçeyi dolduruyordu.
Dimitri yine pasta istiyor, Mateo çocuklarla taş atıyor, Sofia ise küçüklerle konuşuyordu.
Dante onları uzaktan izliyordu.
Bir an için çiftlikteki her şey normal görünüyordu.
Sanki yıllarca süren o sessizlik hiç yaşanmamış gibi.
Ama Dante bunun gerçek olmadığını biliyordu.
Geçmiş hâlâ oradaydı.
Mektuplar çalışma odasında bekliyordu.
Matilda'nın k
Yorumlar
- Aylin Damla Eryılmaz: İlk defa evde böyle bir his hissetmek büyük bir değişim
- Duygu Esin Nalçacı: Boş mutfakta geçen o sessizlik adeta birçok şeyin ön bulgusu gibi