# 23. BÖLÜM — İKİZLERİN ÇILGIN GECESİ

Üç gün geçmişti.

Çiftlikte hayat dışarıdan bakıldığında normale dönmüş gibiydi.

Çocukların sesleri bahçeden geliyor, Salvatore sabah erkenden işlerine başlıyor, Dante, Lorenzo ve Alessandro çiftlikle ilgileniyordu.

Ama Sofia için hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Kardeşlerinin bakışlarında hâlâ mesafe vardı.

Ama artık o bakışların içinde başka bir şey de vardı.

Pişmanlık.

Sofia bunu fark ediyor ama üzerinde durmuyordu.

Henüz buna hazır değildi.

Sabah mutfakta çayını içerken karşısındaki boş sandalyeye baktı.

“Mateo yine nerede?”

Tam o sırada dışarıdan motor sesi geldi.

Sofia gözlerini kapattı.

“Tabii.”

Mateo içeri girdiğinde üzerinde siyah montu vardı.

Sofia ona baktı.

“Motorun anahtarını yine burada bırakmışsın.”

Mateo durdu.

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Demek yaşlanıyorum.”

Sofia güldü.

“Yok. Sadece dalgınsın.”

Mateo sandalyeye oturdu.

Sofia birkaç saniye onu izledi.

“Akşam nerede olacaksın?”

Mateo cevap vermedi.

Sofia kaşını kaldırdı.

“Mateo.”

“Bir yere.”

“Bu cevap hiç güven vermiyor.”

Mateo hafifçe gülümsedi.

“Merak etme.”

Sofia'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Bunu söylemen daha da korkutucu.”

Mateo ayağa kalktı.

“Gece görüşürüz.”

Sofia arkasından baktı.

“Mateo.”

Mateo kapıda durdu.

Sofia'nın sesi bu kez daha yumuşaktı.

“Dikkat et.”

Mateo başını çevirdi.

“Ederim.”

Sonra çıktı.

---

Gece olduğunda çiftlik sessizleşmişti.

Mateo ise şehir dışındaki eski yarış alanına gitmişti.

Kaskını taktı.

Motorun üzerine oturdu.

Bir an gözlerini kapattı.

Son günlerde yaşadığı her şey aklına geldi.

Babası.

Freya.

Mektuplar.

Dante.

Sofia.

Yıllardır içinde tuttuğu öfke.

Motorun sesi yükseldi.

Yarış başladı.

Mateo hızlandı.

Virajları geçti, rakiplerini geride bıraktı ve yine birinci oldu.

Ama bu kez kazanmanın sevincini yaşayamadı.

Motorunu kenara çektiğinde birkaç kişi önünü kesti.

Mateo kaskını çıkardı.

“Çekilin.”

İçlerinden biri önüne geçti.

“Bu kadar kolay gideceğini mi sandın?”

Mateo'nun yüzü gerildi.

“Ben kavga etmeye gelmedim.”

“Biz de konuşmaya gelmedik.”

Kısa bir arbede yaşandı.

Mateo kendini kurtarıp oradan uzaklaşmayı başardı.

Ama dudağının kenarı açılmış, kaburgaları da ağrımaya başlamıştı.

Motoruna bindi.

Tek istediği eve dönmekti.

---

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Sofia kapının önünde bekliyordu.

Mateo'yu gördüğü anda yüzü değişti.

“Ne oldu?”

Mateo başını eğdi.

“Bir şey yok.”

Sofia yanına geldi.

“Yüzüne bak.”

“İyiyim.”

“Mateo.”

Sesi titredi.

Mateo sustu.

Sofia içeri geçti.

“Gel.”

Mateo peşinden girdi.

Sofia küçük çantayı çıkarıp yarasını temizlemeye başladı.

Ellerinin titrediğini Mateo fark etti.

“Ben iyiyim.”

Sofia gözlerini kaldırdı.

“Biliyorum.”

Bir an sustu.

“Ben korkuyorum.”

Mateo'nun yüzündeki ifade değişti.

Sofia gözlerini kaçırdı.

“Seni kaybetmekten korkuyorum.”

Mateo bir şey söylemedi.

Sofia'nın gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü.

“Bunca yıl sadece ikimiz vardık.”

“Biliyorum.”

“Sen benim kardeşimden fazlasısın.”

Mateo'nun gözleri doldu.

“Ben de seni kaybetmek istemiyorum.”

Sofia yarasını temizlemeye devam etti.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Sonra Mateo sessizce sordu:

“Artık korkuyor musun?”

Sofia gözlerini sildi.

“Eskisi kadar değil.”

“Neden?”

Sofia ona baktı.

“Çünkü artık kapıyı ben açıyorum.”

Mateo hafifçe gülümsedi.

“Güzel.”

Sofia da gülümsedi.

“Ama sen de bana her şeyi anlatacaksın.”

“Tamam.”

“Bir daha saklamayacaksın.”

Mateo başını salladı.

“Tamam.”

---

Tam o sırada kapı çalındı.

İkisi de sustu.

Sofia Mateo'ya baktı.

Dışarıdan Dante'nin sesi geldi.

“Sofia?”

Sofia birkaç saniye kapıya baktı.

Sonra derin bir nefes aldı ve açtı.

Dante, Lorenzo ve Alessandro karşılarında duruyordu.

Dante'nin gözleri hemen Mateo'nun yüzündeki yaraya gitti.

“Ne oldu?”

Mateo cevap verdi.

“Yarış.”

Dante'nin yüzü değişti.

“Yarış mı?”

“Evet.”

“Biri sana bunu mu yaptı?”

Mateo omuzlarını kaldırdı.

“Önemli değil.”

Dante'nin sesi bu kez sert değildi.

“Benim için önemli.”

Mateo ona baktı.

“Biliyorum.”

Dante birkaç saniye sustu.

Sonra yavaşça konuştu.

“Ben seni kontrol etmek istemiyorum.”

Mateo şaşırdı.

“Ben sadece kardeşim olduğun için korkuyorum.”

Mateo'nun gözleri doldu ama bakışlarını kaçırdı.

“Bunu duymak garip.”

“Neden?”

“Çünkü bunu daha önce hiç söylemedin.”

Dante başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Çok geç söyledin.”

“Evet.”

Mateo'nun sesi kırıldı.

“Ben yıllarca birinin bana kardeşim demesini bekledim.”

Dante'nin gözleri doldu.

“Biliyorum.”

Mateo başını salladı.

“Hayır.”

Dante ona baktı.

“Artık biliyorsun.”

Dante cevap veremedi.

---

Sofia kardeşinin yanına geçti.

“Biz kavga etmek istemiyoruz.”

Dante başını salladı.

“Biliyorum.”

“Biz sadece kendi hayatımız olsun istiyoruz.”

“Olacak.”

Mateo ona baktı.

“Ben yarışacağım.”

Dante birkaç saniye düşündü.

“Tamam.”

“Yarın da.”

“Tamam.”

Sofia araya girdi.

“Ben de prova yapacağım.”

Alessandro gülümsedi.

“İkiniz de gerçekten delisiniz.”

Mateo güldü.

“Bunu yeni mi fark ettin?”

Alessandro başını salladı.

“Biraz geç fark ettim.”

Dante de hafifçe gülümsedi.

Sonra ciddileşti.

“Tek bir şey istiyorum.”

Mateo bekledi.

“Yalan söylemeyin.”

Sofia başını salladı.

“Tamam.”

“Bir de böyle bir şey olduğunda saklamayın.”

Mateo Dante'ye baktı.

“Tamam.”

Dante kapının önünde birkaç saniye durdu.

Mateo kenara çekildi.

“Girebilirsiniz.”

Dante şaşırdı.

“Emin misin?”

“Evet.”

Dört kardeş içeri girdi.

---

Dante ilk kez müştemilatın içini gerçekten gördü.

Küçük salon.

Eski koltuk.

Duvarın kenarında kitaplar.

Sofia'nın gitarı.

Mateo'nun yarış ekipmanları.

Ve rafta eski bir fotoğraf.

Dante fotoğrafa yaklaştı.

Beş kardeşin çocukluk fotoğrafıydı.

Bir süre baktı.

“Bunu hâlâ saklıyor musunuz?”

Mateo fotoğrafa baktı.

“Evet.”

“Neden?”

Mateo omuzlarını kaldırdı.

“Çünkü bizim de bir zamanlar böyle bir ailemiz vardı.”

Dante'nin boğazı düğümlendi.

Sofia sessizce konuştu.

“Sonra herkes dağıldı.”

Dante başını eğdi.

“Biz dağıldık.”

Mateo ona baktı.

“Evet.”

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonra Dante fotoğraftan gözlerini ayırmadan sordu:

“Peki şimdi ne istiyorsunuz?”

Sofia'nın sesi çok sakindi.

“İlk kez kendi hayatımızı yaşamak.”

Dante başını salladı.

“Yaşayın.”

Sofia ona baktı.

Bu kelimeyi beklemiyordu.

Dante devam etti.

“Ben sizin yerinize karar vermeyeceğim.”

Sofia'nın gözleri doldu.

“Teşekkür ederim.”

Dante hafifçe başını salladı.

“Bana teşekkür etme.”

“Neden?”

“Çünkü bunu zaten yapmam gerekiyordu.”

Sofia cevap vermedi.

Sadece gözlerini sildi.

---

Bir süre sonra Dante, Lorenzo ve Alessandro dışarı çıktı.

Kapı kapanmadan önce Dante tekrar döndü.

Mateo'ya baktı.

“Yarıştan sonra bir şey olursa...”

“Ararım.”

Dante başını salladı.

“Tamam.”

Kapı kapandı.

Sofia derin bir nefes verdi.

“Bitti.”

Mateo koltuğa oturdu.

“Ne?”

“Dünyanın en garip aile konuşması.”

Mateo güldü.

“Bence fena değildi.”

Sofia yanına oturdu.

“Yarın yine yarış var.”

“Biliyorum.”

“Ve ben seni yine kontrol edeceğim.”

Mateo gülümsedi.

“Biliyorum.”

Sofia başını onun omzuna yasladı.

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonra Sofia çok sessiz konuştu.

“İyi ki varsın.”

Mateo'nun gözleri doldu.

“Sen de iyi ki varsın.”

Sofia gözlerini kapattı.

“Bunca yıl nasıl dayandık?”

Mateo bir süre düşündü.

“Birbirimiz sayesinde.”

Sofia'nın gözlerinden yaş süzüldü.

“Evet.”

Mateo kardeşinin elini tuttu.

“Artık yalnız değiliz.”

Sofia başını salladı.

“Değiliz.”

---

Dışarıda Dante birkaç saniye yerinden kıpırdamadı.

Lorenzo ona baktı.

“Geliyor musun?”

Dante müştemilatın kapısına baktı.

“Bir dakika.”

Gözlerini sildi.

Lorenzo hiçbir şey söylemedi.

Dante sessizce konuştu.

“Yirmi beş yıl.”

Lorenzo başını kaldırdı.

“Ne?”

“Yirmi beş yıl boyunca kardeşlerimizin kapısının dışında kaldık.”

Bir süre sustu.

“Bugün ilk kez içeri girdik.”

Alessandro yanlarına geldi.

“Geç kaldık.”

Dante başını salladı.

“Evet.”

Sonra kapıya son kez baktı.

“Ama bu sefer gitmeyeceğiz.”

Üç kardeş sessizce yürümeye başladı.

Müştemilatın içinde i