# 24. BÖLÜM — KARDEŞİN ACISI
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 24. BÖLÜM — KARDEŞİMİN ACISI
Mateo kapıyı kapattığında içeride ağır bir sessizlik kaldı.
Dante hâlâ kapıya bakıyordu.
Sanki Mateo birazdan tekrar çıkacakmış gibi.
Ama kapı açılmadı.
Lorenzo eğilip yerdeki bezi aldı.
Elinde birkaç saniye tuttu.
Sonra sessizce konuştu.
“Bunu gerçekten biz yaptık.”
Dante ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Lorenzo gözlerini bezden ayırmadı.
“Onu bu hale getiren sadece babamız değildi.”
Bir an durdu.
“Biz de vardık.”
Alessandro pencerenin önünde durmuştu.
“Yıllarca bir kere bile ne yaşadığını sormadık.”
Dante cevap vermedi.
Mateo'nun sözleri hâlâ kulağındaydı.
**“Ben yıllarca birinin bana kardeşim demesini bekledim.”**
Dante gözlerini kapattı.
“Ben doktorum.”
Lorenzo ona baktı.
“Biliyorum.”
“İnsanların canı yandığında ne yapacağımı biliyorum.”
Dante'nin sesi titredi.
“Ama kardeşim canı yanarken... hiçbir şey yapmadım.”
Odadaki sessizlik daha da ağırlaştı.
Alessandro başını eğdi.
“Çünkü onu kardeşimiz gibi görmedik.”
Bu kez kimse itiraz etmedi.
Çünkü doğruydu.
---
Dışarıda Mateo eski taş duvarın yanında durmuştu.
Sofia birkaç adım gerisinde onu izliyordu.
“Mateo.”
Cevap vermedi.
Sofia yanına geldi.
“Bana bak.”
Mateo yavaşça başını çevirdi.
Gözleri doluydu.
Ağlamamaya çalışıyordu.
“İyi misin?”
Mateo kısa bir nefes aldı.
“Hayır.”
Sofia'nın içi acıdı.
“Çok mu ağrıyor?”
“Biraz.”
“Yalan söyleme.”
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Sen de hiç değişmedin.”
“Sen de.”
İkisi taş duvarın yanına oturdu.
Bir süre konuşmadılar.
Sonra Mateo sessizce konuştu.
“Biliyor musun... ben yıllarca onların beni sevmediğini düşündüm.”
Sofia ona baktı.
“Ben de.”
“Sonra belki bilmiyorlar diye düşündüm.”
Mateo gözlerini yere indirdi.
“Belki babamız yüzünden böyle davranıyorlardır dedim.”
Sofia başını eğdi.
“Sonra?”
“Sonra insan birini seviyorsa en azından merak eder diye düşündüm.”
Sofia'nın gözleri doldu.
Mateo devam etti.
“Bir kere bile gelip ‘Nasılsın?’ demediler.”
Sofia onun elini tuttu.
“Ben vardım.”
Mateo başını salladı.
“Biliyorum.”
Bir süre elleri birbirine kenetlenmiş halde oturdular.
Sonra Mateo başını Sofia'nın omzuna yasladı.
“Çok yoruldum.”
Sofia onun saçlarını hafifçe düzeltti.
“Biliyorum.”
“Artık güçlü görünmek istemiyorum.”
“Görünmek zorunda değilsin.”
Mateo gözlerini kapattı.
“Sen yanımda ol yeter.”
Sofia hiç düşünmeden cevap verdi.
“Ben hep yanındayım.”
---
Bir süre sonra kapı yavaşça açıldı.
Dante dışarı çıktı.
Arkasında Lorenzo ve Alessandro vardı.
Sofia onları görünce ayağa kalktı.
“Ne istiyorsunuz?”
Dante birkaç saniye sustu.
Sonra Mateo'ya baktı.
“Konuşmak için geldik.”
Mateo başını kaldırdı.
“Ben konuşmak istemiyorum.”
Dante hemen başını salladı.
“Tamam.”
Mateo ona baktı.
Sanki başka bir cevap bekliyordu.
Dante devam etti.
“Seni zorlamayacağız.”
Lorenzo bir adım öne çıktı.
“Biz sadece...”
Cümlesi yarıda kaldı.
Alessandro sessizce tamamladı.
“Özür dilemek istiyoruz.”
Mateo onlara baktı.
“Özür dilemeniz her şeyi düzeltmeyecek.”
Dante başını salladı.
“Biliyorum.”
“Çocukluğumu geri getirmeyecek.”
“Biliyorum.”
“Annemizi de geri getirmeyecek.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Biliyorum.”
Mateo birkaç saniye sustu.
Sonra sordu:
“Peki neden geldiniz?”
Dante'nin cevabı hemen gelmedi.
Mateo'ya baktı.
Sonra yavaşça konuştu.
“Çünkü seni kaybetmek istemiyorum.”
Mateo'nun yüzündeki ifade değişti.
Dante devam etti.
“Bunu söylemek için çok geç kaldım.”
Sesi titredi.
“Ama sen benim kardeşimsin.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Bunu yıllar önce söyleseydiniz keşke.”
Dante başını eğdi.
“Keşke.”
Lorenzo gözlerini sildi.
“Gerçekten çok geç kaldık.”
Alessandro sessizce ekledi:
“Bunun bahanesi yok.”
Mateo hemen cevap vermedi.
Sonra gözlerini sildi.
“Ben hâlâ size kızgınım.”
Dante başını salladı.
“Haklısın.”
“Sana güvenmiyorum.”
“Biliyorum.”
“Belki uzun süre de güvenmeyeceğim.”
Dante hafifçe başını salladı.
“Bekleriz.”
Mateo şaşırdı.
“Ne?”
“Güvenmeni.”
Dante bir adım geri çekildi.
“Bunun için acele etmeyeceğiz.”
Lorenzo başını salladı.
“Bu kez ne istediğine sen karar vereceksin.”
Mateo onlara baktı.
Bir şey söylemek istedi.
Ama söyleyemedi.
Sadece başını çevirdi.
Dante bunu yeterli gördü.
“İyi geceler, Mateo.”
Üçü yavaşça geri döndü.
---
Ana eve doğru yürürlerken uzun süre kimse konuşmadı.
Sonunda Alessandro durdu.
“Dante.”
“Ne?”
“Ben... onu hiç böyle düşünmemiştim.”
Lorenzo ona baktı.
“Nasıl?”
Alessandro gözlerini yere indirdi.
“Kardeşim olduğunu biliyordum. Ama gerçekten kardeşim gibi davranmadım.”
Lorenzo bir süre sustu.
“Bunu şimdi anlamamız bile kötü.”
Alessandro başını eğdi.
“Evet.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Bundan sonra sadece söylemek yetmez.”
Lorenzo başını salladı.
“Biliyorum.”
“Yanında olmamız gerekiyor.”
Alessandro ekledi:
“İzin verdiği kadar.”
Dante ona baktı.
“Evet.”
---
Müştemilatta Mateo hâlâ Sofia'nın yanındaydı.
Sofia sessizce sordu:
“Biraz olsun rahatladın mı?”
Mateo düşündü.
“Bilmiyorum.”
“Ben de.”
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Garip.”
“Ne?”
“İlk defa onlara bağırdım.”
Sofia güldü.
“İyi yaptın.”
Mateo da güldü.
“Sen de kapıyı açtın.”
“Evet.”
“Normalde saklanırdık.”
Sofia başını salladı.
“Artık saklanmak istemiyorum.”
Mateo kardeşine baktı.
“Ben de.”
Bir süre sessizce oturdular.
Sonra Mateo konuştu.
“Onların gerçekten pişman olduğunu düşünüyor musun?”
Sofia bir süre düşündü.
“Bence evet.”
“Affetmeye hazır mısın?”
Sofia başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Ben de.”
Sofia ona baktı.
“Ama belki bir gün.”
Mateo omuzlarını kaldırdı.
“Belki.”
İkisi de bunun şimdilik yeterli olduğunu biliyordu.
Sofia kardeşinin elini tuttu.
“Yarın daha iyi olur mu?”
Mateo kısa bir süre düşündü.
“Bilmiyorum.”
Sonra ona baktı.
“Ama beraber olursak daha kolay olur.”
Sofia gülümsedi.
“Tamam.”
---
O gece ikizler yine aynı odada, aynı çatı altında uyumaya çalıştı.
Ana evde ise Dante, Lorenzo ve Alessandro hâlâ ayaktaydı.
Çalışma odasında kimse konuşmuyordu.
Masadaki mektuplar hâlâ oradaydı.
Matilda'nın bıraktığı sorular da.
Dante bir süre mektuplara baktı.
Sonra onları kapatıp çekmeceye koydu.
Lorenzo şaşırdı.
“Niye kaldırdın?”
Dante sandalyesine yaslandı.
“Çünkü bugün yeterince canı yandı.”
Alessandro başını salladı.
“Yarın?”
Dante bir süre düşündü.
“Yarın yine kardeşlerimizin yanında olacağız.”
Lorenzo hafifçe gülümsedi.
“Ya bizi istemezlerse?”
Dante gözlerini indirdi.
“O zaman uzaktan dururuz.”
Bir an sustu.
“Ama bu kez gitmeyiz.”
Kimse başka bir şey söylemedi.
Dante sandalyesinden kalktı.
Üçü birlikte çalışma odasından çıktı.
Koridorda yürürken Dante bir kez daha müştemilata doğru baktı.
Kapının arkasında iki kardeşi vardı.
Bu kez onları düşünmeden geçip gitmedi.
Sadece durdu.
Sonra sessizce yürümeye devam etti.
Belki her şey düzelmemişti.
Belki uzun zaman boyunca da düzelmeyecekti.
Ama artık kardeşlerinin acısını görmezden gelmeyeceklerdi.
Bu kez acele etmeyeceklerdi.
Mateo ne zaman hazır olursa, o zaman.