# 25. BÖLÜM — KEŞKELERİN GECESİ
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 25. BÖLÜM — KEŞKELERİN GECESİ
Kapı kapandı.
Dante, Lorenzo ve Alessandro koridorda kaldı.
Üçü de bir süre konuşmadı.
Dante'nin eli hâlâ havadaydı.
Sanki kapıyı tekrar açacakmış gibi durdu.
Sonra elini yavaşça indirdi.
Lorenzo yerdeki beze baktı.
Mateo'nun yarasını temizlerken kullandıkları bez hâlâ elindeydi.
“Keşke…”
Sesi yarıda kaldı.
Dante ona baktı.
“Ne?”
Lorenzo başını eğdi.
“Daha önce sorsaydık.”
Alessandro duvara yaslandı.
“Bir kere bile yanlarına gitseydik.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Ben onun çocukken nasıl biri olduğunu bile bilmiyorum.”
Lorenzo başını kaldırdı.
“Ben de.”
“Ne sevdiğini bilmiyorum.”
“Ben de.”
Alessandro birkaç saniye sustu.
“Veterinerliği gerçekten isteyip istemediğini bile bilmiyoruz.”
Dante'nin yüzü düştü.
“Yıllarca aynı evde yaşadık.”
Lorenzo sessizce cevap verdi.
“Ama birbirimizi hiç tanımadık.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Çünkü üçünün de aklından aynı şeyler geçiyordu.
Doğum günleri.
Okul günleri.
Hastalıklar.
Birlikte yenebilecek yemekler.
Belki küçük kutlamalar.
Belki sıradan bir akşam sohbeti.
Ama hiçbirini bilmiyorlardı.
Çünkü hiçbirinde yanlarında olmamışlardı.
---
Müştemilatın içinde Mateo hâlâ kapının yanında duruyordu.
Sofia birkaç adım gerisindeydi.
Mateo gözlerini kapattı.
“Çok ağır konuştum.”
Sofia yanına geldi.
“Bence söylemen gerekeni söyledin.”
“Ya onları kırdıysam?”
Sofia ona baktı.
“Mateo, biz kırıldığımızda onlar bunu düşündü mü?”
Mateo cevap vermedi.
Sofia'nın sesi yumuşadı.
“Sen onları kırmak istemiyorsun. Biliyorum.”
Mateo başını eğdi.
“İstemiyorum.”
“Peki ne istiyorsun?”
Mateo birkaç saniye düşündü.
“Keşke…”
Sofia bekledi.
“Keşke bir kere bana gerçekten abi gibi davransalardı.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Biliyorum.”
“Bir kere.”
Mateo'nun sesi titredi.
“Çok mu şey istedim?”
Sofia hemen başını salladı.
“Hayır.”
Mateo gözlerini sildi.
“Ben bazen onların beni sevmediğini düşünüyordum.”
“Ben de.”
“Sonra belki bilmiyorlar diye kendimi avutuyordum.”
Sofia onun elini tuttu.
“Artık kendini avutmak zorunda değilsin.”
Mateo kardeşine baktı.
“Çok yoruldum.”
“Biliyorum.”
“Biraz yalnız kalmak istiyorum.”
Sofia başını salladı.
“Tamam.”
Mateo birkaç saniye sonra ekledi:
“Ama sen gitme.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Gitmem.”
---
Ana evde Dante odasına girdi.
Masasının üzerindeki eski aile fotoğrafını eline aldı.
Fotoğrafa uzun süre baktı.
Sonra Lorenzo içeri girdi.
Dante fotoğrafı ona uzattı.
“Bunu hatırlıyor musun?”
Lorenzo fotoğrafa baktı.
“Evet.”
Dante fotoğraftaki Mateo'yu gösterdi.
“Bunun çekildiği günü hatırlıyor musun?”
Lorenzo sustu.
“Hayır.”
“Sofia'yı?”
“Hayır.”
Dante fotoğrafı masaya bıraktı.
“Ben hiçbir şeyi hatırlamıyorum.”
Lorenzo'nun gözleri doldu.
“Ben de.”
Dante sandalyesine oturdu.
“Bir doğum gününde bile yanlarında olmamışız.”
Lorenzo başını eğdi.
“Keşke.”
“Okuldan geldiklerinde kapıda karşılamamışız.”
“Keşke.”
“Hastalandıklarında yanlarında olmamışız.”
Lorenzo bu kez cevap veremedi.
Dante'nin sesi titredi.
“Sofia'nın yaşadığı şeyi bile bilmiyorduk.”
Lorenzo gözlerini kapattı.
“Bilmiyorduk.”
“Çünkü sormadık.”
Bu cümleden sonra ikisi de sustu.
Kapının önünde Alessandro duruyordu.
Bir süredir onları dinliyordu.
Sonra içeri girdi.
“Ben de bir şey söyleyeceğim.”
Dante ona baktı.
Alessandro'nun gözleri dolmuştu.
“Babamız ne söyledi diye düşünmek yerine, bir kere olsun onların söylediklerine kulak verseydik.”
Lorenzo başını salladı.
“Belki her şey farklı olurdu.”
Alessandro sandalye çekip oturdu.
“Müştemilatın kapısını yıllar önce çalsaydık bile yeterdi.”
Dante fotoğrafa baktı.
“Evet.”
Üçü de sustu.
Bu kez söyleyecekleri başka bir şey yoktu.
---
Gece ilerledi.
Dante yatağına uzandı ama uyuyamadı.
Telefonunu eline aldı.
Mateo'nun numarasını açtı.
Bir mesaj yazdı.
**“İyi misin?”**
Bir süre ekrana baktı.
Sonra sildi.
Yeni bir mesaj yazdı.
**“Özür dilerim.”**
Onu da sildi.
Bir kez daha yazdı.
**“Keşke daha önce abi olsaydım.”**
Dante uzun süre ekrana baktı.
Göndermedi.
Telefonu masaya bıraktı.
“Şimdi değil.”
Kendi kendine söyledi.
“Şimdi onu rahat bırak.”
---
Müştemilatta Mateo da uyumuyordu.
Sofia uyumuştu.
Mateo pencerenin önüne geçti.
Ana eve baktı.
Bir odada hâlâ ışık yanıyordu.
Telefonunu eline aldı.
Dante'nin adına baktı.
Aramak istedi.
Parmağı ekrana yaklaştı.
Sonra vazgeçti.
Telefonu bıraktı.
Ama birkaç saniye sonra tekrar eline aldı.
Ne kadar kızgın olsa da onları tamamen hayatından çıkarmak istemiyordu.
Bunu kendine itiraf etmek bile zordu.
“Keşke…”
Sesi çok kısıktı.
“Keşke daha önce gelseydiniz.”
Gözlerinden yaş süzüldü.
“Keşke bir kere bile bana kardeşim gibi davransaydınız.”
Mateo yüzünü ellerinin arasına aldı.
Bir süre öylece kaldı.
---
Sabah olduğunda Dante avluda tek başına duruyordu.
Salvatore yanına geldi.
“Uyumadın mı?”
Dante başını salladı.
“Uyuyamadım.”
Salvatore müştemilata baktı.
“Yanlarına gitmeyecek misin?”
Dante birkaç saniye düşündü.
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü artık onların alanına girmek istemiyorum.”
Salvatore başını salladı.
Dante gözlerini müştemilattan ayırmadı.
“İlk defa ne istiyorlarsa onu yapmalarına izin vermek istiyorum.”
Salvatore ona baktı.
“Belki de gereken buydu.”
Dante başını salladı.
“Keşke bunu daha önce anlasaydım.”
---
Müştemilatta Sofia perdeyi araladı.
Dante'yi gördü.
“Mateo.”
Mateo yanına geldi.
“Ne oldu?”
“Dante orada.”
Mateo dışarı baktı.
Dante kapıya yaklaşmıyordu.
Sadece uzakta duruyordu.
Mateo bir süre onu izledi.
“Gitmiyor.”
“Hayır.”
“Yanımıza da gelmiyor.”
Sofia başını salladı.
“Çünkü istemediğimizi biliyor.”
Mateo'nun yüzündeki öfke biraz yumuşadı.
“Belki gerçekten anladı.”
Sofia ona baktı.
“Belki.”
Mateo perdeyi kapatmadı.
Bir süre daha dışarı baktı.
Sonra sessizce konuştu.
“Bırak biraz dursun.”
Sofia şaşırdı.
“Dante'yi mi?”
Mateo başını salladı.
“Evet.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Tamam.”
Mateo pencerenin önünde kaldı.
Dante de avluda durmaya devam etti.
Kimse kapıya gitmedi.
Kimse diğerini zorlamadı.
Mateo hâlâ kızgındı.
Dante hâlâ ne yapacağını tam olarak bilmiyordu.
Ama Mateo perdeyi tamamen kapatmadı.
O sabah şimdilik bu kadarı yeterdi.