# 26. BÖLÜM — ŞAFAĞIN ŞİDDETİ
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 26. BÖLÜM — ŞAFAĞIN ŞİDDETİ
Sabah olmuştu ama gece yaşananlardan sonra kimsenin doğru düzgün uyuduğu yoktu.
Mateo yatağın kenarında oturmuş, dışarı bakıyordu.
Sofia mutfakta su doldururken kapı çalındı.
İkisi de aynı anda birbirine baktı.
Mateo'nun yüzü gerildi.
“Kim?”
“Benim.”
Dante'ydi.
Mateo birkaç saniye düşündü.
“Gir.”
Kapı açıldı.
Dante'nin arkasında Lorenzo ve Alessandro vardı.
Üçünün de yüzünden uykusuzluk belli oluyordu.
Dante'nin bakışları hemen Mateo'nun yarasına gitti.
“Nasıl?”
“İyiyim.”
Dante başını iki yana salladı.
“Bana öyle deme.”
Mateo sustu.
Dante içeri doğru bir adım attı ama sonra durdu.
Dün gece Mateo'nun söylediği söz aklına geldi.
**Dokunma.**
Bu yüzden yaklaşmadı.
“Dün gece seni öyle görünce…”
Cümlesi yarım kaldı.
Mateo ona baktı.
“Ne oldu?”
Dante gözlerini yere indirdi.
“Uyuyamadım.”
Lorenzo da sessizce konuştu.
“Biz de.”
Sofia bardakları masaya bıraktı.
“Neden?”
Alessandro cevap verdi.
“Çünkü dün gece ilk defa gerçekten düşündük.”
“Neyi?”
“Size yaptıklarımızı.”
Mateo kısa bir nefes verdi.
“Geç oldu.”
Dante başını salladı.
“Evet. Geç oldu.”
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Dante konuştu.
“Size bir şey söylemeye geldik.”
Mateo'nun yüzü ciddileşti.
“Ne?”
“Bu evde kalmanızı istiyoruz.”
Mateo hemen cevap verdi.
“Biz de gitmek istemiyoruz.”
Dante bu kez biraz rahatladı.
“Ama nerede kalacağınıza biz karar vermeyeceğiz.”
Mateo kaşlarını çattı.
“Yani?”
“İsterseniz burada kalırsınız.”
Dante müştemilatı işaret etti.
“İsterseniz ana eve geçersiniz.”
Sofia şaşkınlıkla baktı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Dante kısa bir süre sustu.
“Karar sizin.”
Mateo başını eğdi.
Dante'nin sesi biraz daha alçaldı.
“Ben sadece sizi gözümün önünde görmek istiyorum.”
Mateo ona baktı.
Dante devam etti.
“Dün gece seni öyle görünce… aklıma tek bir şey geldi.”
“Neymiş?”
“Ya sana bir şey olsaydı?”
Dante'nin gözleri doldu.
Bu kez gözyaşını saklamaya çalışmadı.
“Bunu düşünmek bile istemiyorum.”
Mateo'nun yüzündeki sertlik biraz azaldı.
Ama sesi hâlâ mesafeliydi.
“Bizi yıllarca görmediniz.”
“Evet.”
“Şimdi bir gecede değişemezsiniz.”
“Biliyorum.”
“Ben hâlâ size kızgınım.”
Dante başını salladı.
“Ol. Kızgın olmaya hakkın var.”
Mateo bir süre ona baktı.
“Size güvenmiyorum.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Bunu hemen değiştirmeye çalışmayacağım.”
Sofia başını çevirdi.
Gözlerinden yaş süzülmüştü.
Mateo hemen fark etti.
“Sof…”
“İyiyim.”
“Değilsin.”
Sofia gözlerini sildi.
“Ben sadece…”
Bir an durdu.
“Çok uzun zamandır ilk defa biri bize ‘Siz karar verin’ diyor.”
Dante'nin yüzü düştü.
“Keşke bunu daha önce söyleseydik.”
Sofia sessizce cevap verdi.
“Keşke.”
---
Bir süre sonra Sofia odasına geçti.
Dolaptan küçük bir çanta çıkardı.
Mateo kapının yanında duruyordu.
“Ne yapıyorsun?”
“Bilmiyorum.”
Mateo gülümsedi.
“Bence biliyorsun.”
Sofia da hafifçe gülümsedi.
“Belki.”
Mateo yatağa oturdu.
“Gerçekten ana eve geçecek misin?”
Sofia ona baktı.
“Sen geçecek misin?”
Mateo cevap vermedi.
Sofia yanına oturdu.
“Tek başıma gitmem.”
“Ben de tek başıma gitmem.”
“Tamam. O zaman beraber.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Ya yine bizi istemezlerse?”
Sofia kardeşinin elini tuttu.
“O zaman geri döneriz.”
Mateo ona baktı.
“Bu kadar kolay mı?”
“Hayır.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Ama artık bizi kimsenin zorla bir yerde tutmasına izin vermeyiz.”
Mateo'nun yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Sen değiştin.”
“Senin yanında büyüdüm.”
Mateo güldü.
Sonra gözleri yeniden doldu.
Sofia onu görünce sarıldı.
“Çok yoruldum.”
“Biliyorum.”
“Artık sürekli güçlü olmak istemiyorum.”
“Olma.”
“Ya düşersem?”
“Ben tutarım.”
Mateo gözlerini kapattı.
“Sen hep böyle diyorsun.”
“Çünkü hep yanındayım.”
Bir süre birbirlerine sarılı kaldılar.
---
Bir saat sonra ana evin kapısının önündeydiler.
Mateo kapıya bakıyordu.
Sofia hemen yanındaydı.
Dante, Lorenzo ve Alessandro birkaç adım geride duruyordu.
Dante yaklaşmadı.
“Hazır mısınız?”
Mateo başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Dante hafifçe gülümsedi.
“Ben de olsam hazır olmazdım.”
Mateo kapıya baktı.
“Ama gireceğim.”
“Tamam.”
Kapı açıldı.
İçeride Clara vardı.
Çocuklar da salondaydı.
Luca Mateo'yu görür görmez ayağa kalktı.
“Mateo abi!”
Mateo şaşırdı.
Luca yanına koştu.
“Burada mı kalacaksınız?”
“Bilmiyorum.”
Luca hiç düşünmeden cevap verdi.
“Kalın.”
Mateo gülümsedi.
“Neden?”
“Çünkü seni seviyorum.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Ben de seni seviyorum.”
Luca ona sarıldı.
Mateo da karşılık verdi.
Dante onları izliyordu.
Lorenzo ona baktı.
“İyi misin?”
Dante başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Lorenzo hafifçe gülümsedi.
“Ben de.”
---
Dante onları üst kattaki odaya götürdü.
Kapıyı açtı.
İçeride iki yatak ve küçük bir masa vardı.
Oda tamamen boştu.
Mateo içeri girip etrafa baktı.
“Burası boş.”
“Evet.”
Dante kapının yanında durdu.
“İsterseniz istediğiniz gibi düzenlersiniz.”
Sofia ona baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Mateo yatağın kenarına oturdu.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra:
“Burası bizim mi?”
Dante'nin boğazı düğümlendi.
“Evet.”
Mateo başını kaldırdı.
“Gerçekten bizim mi?”
“Evet, Mateo.”
Mateo'nun gözleri doldu.
Başını öne eğdi.
Sofia hemen yanına oturdu.
“Mateo…”
Mateo yüzünü elleriyle kapattı.
“Ben bunu çocukken çok istedim.”
Dante hiçbir şey söylemedi.
“Bir odam olsun istedim.”
Mateo'nun sesi titriyordu.
“Bir kere biri gelip ‘Bu senin odan’ desin istedim.”
Dante'nin gözlerinden yaş süzüldü.
Mateo başını kaldırdı.
“Çok mu şey istedim?”
Dante başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Mateo nefes aldı.
“Ben sadece kardeşlerimle aynı evde olmak istedim.”
Dante bir adım attı.
Sonra durdu.
Mateo'ya baktı.
“Sarılabilir miyim?”
Mateo birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra başını hafifçe salladı.
Dante yanına geldi ve ona sarıldı.
Mateo önce ne yapacağını bilemedi.
Sonra o da Dante'ye sarıldı.
İkisi de ağlıyordu.
Lorenzo kapının yanında gözlerini siliyordu.
Alessandro başını eğmişti.
Sofia da ağlıyordu.
Dante güçlükle konuştu.
“Keşke…”
Mateo gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
“Keşke seni daha önce bulsaydım.”
Mateo ağlayarak cevap verdi.
“Ben hep buradaydım.”
Dante gözlerini kapattı.
“Evet.”
Mateo biraz geri çekildi.
“Bazen kapının açılmasını bekledim.”
Dante ona baktı.
“Ne?”
“Çocukken.”
Mateo gözlerini sildi.
“Bir gün gelip beni de yanınıza alırsınız diye bekledim.”
Dante'nin yüzü değişti.
“Mateo…”
“Sonra beklemeyi bıraktım.”
Dante başını eğdi.
“Bunu bilmiyordum.”
Mateo ona baktı.
“Biliyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Zaten hiçbir şeyi bilmiyordunuz.”
Dante cevap veremedi.
Sadece elini Mateo'nun omzuna koydu.
Mateo bu kez elini çekmedi.
---
Lorenzo yavaşça içeri girdi.
“Ben de bir şey söyleyebilir miyim?”
Mateo ona baktı.
Lorenzo'nun gözleri kızarmıştı.
“Sen çocukken ne sevdiğini bilmiyorum.”
Mateo sustu.
“İlk kelimeni bilmiyorum. İlk okul gününü bilmiyorum.”
Lorenzo'nun sesi titredi.
“İlk düştüğünde kim kaldırdı, ilk ne zaman hastalandın, seni neyin mutlu ettiğini bile bilmiyorum.”
Mateo gözlerini sildi.
“Ben de sizin hiçbirinizi bilmiyorum.”
Lorenzo'nun gözleri doldu.
“Biliyorum.”
Alessandro kapının yanında duruyordu.
“Ben de…”
Söyleyeceklerini toparlamaya çalıştı.
“Ben de sizi tanımıyorum.”
Sofia ona baktı.
Alessandro devam etti.
“Ama tanımak istiyorum.”
Mateo ona baktı.
“Bir günde olmaz.”
“Biliyorum.”
“Bir haftada da olmaz.”
“Biliyorum.”
“Belki uzun sürer.”
Alessandro başını salladı.
“Beklerim.”
Dante konuştu.
“Ben de.”
Lorenzo da:
“Ben de.”
Sofia gözyaşlarını sildi.
“Bunu söyleyip sonra vazgeçmeyin.”
Dante hiç düşünmeden cevap verdi.
“Vazgeçmeyeceğim.”
Mateo ona baktı.
“Bakacağız.”
Dante başını salladı.
“Bakacağız.”
---
Bir süre sonra herkes odadan çıkmak için ayağa kalktı.
Dante kapıya geldi.
Tam çıkacakken Mateo seslendi.
“Dante.”
Dante döndü.
“Efendim?”
Mateo birkaç saniye düşündü.
“Kapıyı kapatma.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Tamam.”
Kapı açık kaldı.
Dante koridora çıktı.
Lorenzo ve Alessandro da ya