# 27. BÖLÜM — EVİN İÇİNDEKİ YABANCILAR
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 27. BÖLÜM — EVİN İÇİNDEKİ YABANCILAR
Salon sessizdi.
Dante, Lorenzo ve Alessandro hâlâ ikizlerin karşısında duruyordu.
Mateo koltuğun kenarında oturmuştu. Sofia hemen yanındaydı.
İkisi de yorgundu.
Ama bu kez gitmiyorlardı.
Dante derin bir nefes aldı.
“Bize anlatın.”
Mateo başını kaldırdı.
“Neyi?”
“Her şeyi.”
Mateo kısa bir kahkaha attı.
“Her şeyi mi?”
“Evet.”
Mateo birkaç saniye sustu.
Sonra abilerine baktı.
“Gerçekten duymak istiyor musunuz?”
Lorenzo başını salladı.
“Evet.”
Mateo gözlerini yere indirdi.
“O zaman dinleyin.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Çocukken sizi bekledik.”
Dante'nin yüzü değişti.
Mateo devam etti.
“Bunu hiç söylemedik. Çünkü bir süre sonra söylemenin anlamı kalmadı.”
Sofia'ya baktı.
“Hatırlıyor musun?”
Sofia başını salladı.
“Hatırlıyorum.”
Mateo tekrar abilerine döndü.
“Akşamları seslerinizi duyardık.”
“Merdivenlerden inerdiniz.”
“Kapılar açılırdı.”
“Gülüşürdünüz.”
Sesi biraz kısıldı.
“Biz de müştemilatın içinde oturup sizi dinlerdik.”
Dante'nin gözleri doldu.
Mateo devam etti.
“Bazen Sofia bana sorardı.”
Kardeşine baktı.
“‘Sence bugün gelirler mi?’ diye.”
Sofia'nın gözlerinden yaş süzüldü.
“Ben de ‘Gelirler’ derdim.”
Dante başını öne eğdi.
“Mateo…”
“Bırak.”
Mateo'nun sesi titredi.
“Bu kez anlatmak istiyorum.”
Dante sustu.
Mateo gözlerini sildi.
“Çünkü Sofia'nın yanında güçlü görünmeye çalışıyordum.”
Sofia onun elini tuttu.
Mateo devam etti.
“Sonra saat geçerdi.”
“Kimse gelmezdi.”
“Sabah olurdu.”
“Yine kimse gelmezdi.”
Bir süre sustu.
“Bir gün Sofia bana…”
Sesi iyice kısıldı.
“‘Bizim abilerimiz bizi sevmiyor mu?’ diye sordu.”
Dante'nin gözünden yaş aktı.
Mateo ona baktı.
“Ben ne diyeceğimi bilemedim.”
---
Sofia başını kaldırdı.
“Ben küçüktüm.”
Sesi titriyordu.
“Annem yoktu.”
“Babam bizimle konuşmuyordu.”
“Ve siz vardınız.”
Dante gözlerini kapattı.
Sofia devam etti.
“Bizi sevmeseniz bile yanımıza gelirsiniz sanıyorduk.”
“Bir kere bile olsa.”
“Doğum günümüzde.”
“Hasta olduğumuzda.”
“Gece korktuğumuzda.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Ama gelmediniz.”
Lorenzo başını eğdi.
“Bilmiyorduk…”
Sofia ona baktı.
“Biliyorum.”
Lorenzo sustu.
Sofia birkaç saniye bekledi.
“Bilmiyordunuz.”
Sonra gözlerini sildi.
“Ama biz de bilmiyorduk.”
Lorenzo başını kaldırdı.
“Neyi?”
Sofia'nın sesi titredi.
“Nasıl kardeş olunur, bilmiyorduk.”
Salonda yine sessizlik oldu.
“Çünkü kimse bize göstermedi.”
---
Alessandro ellerini yüzüne götürdü.
“Biz sizi neden hiç merak etmedik?”
Mateo ona baktı.
“Bunu ben de yıllarca düşündüm.”
“Cevabını buldun mu?”
“Evet.”
Mateo kısa bir süre sustu.
“Babamıza inandınız.”
Dante başını kaldırdı.
“Evet.”
“Bize inanmadınız.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Evet.”
“Yıllarca.”
Dante bu kez cevap vermekte zorlandı.
Sonunda başını salladı.
“Evet.”
Mateo gözlerini sildi.
“En çok bu acıttı.”
Dante bir adım attı.
Mateo geri çekilmedi.
Dante durdu.
“Seni kaybetmekten korkuyorum.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Beni daha yeni buldun.”
Dante başını eğdi.
“Biliyorum.”
“Beni kaybetmekten korkman için önce beni bulman gerekiyordu.”
Dante gözlerini sildi.
“Biliyorum.”
Mateo'nun sesi kırıldı.
“Ben yıllarca sizin kardeşiniz olmak için bekledim.”
Bir süre sustu.
“Şimdi benden hemen her şeyi unutmuş gibi davranmamı beklemeyin.”
Dante başını salladı.
“Beklemeyeceğim.”
---
Sofia koltuğun kenarına oturdu.
Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Bir şey daha var.”
Dante ona baktı.
“Ne?”
“Annem.”
Salon yeniden sessizleşti.
Sofia'nın gözleri doldu.
“Biz onu hiç tanıyamadık.”
“Fotoğraflardan gördük.”
“Birkaç eşyası kaldı.”
“Sesini bile hatırlamıyoruz.”
Bir an sustu.
“Ama onu çok özlüyoruz.”
Mateo başını eğdi.
Sofia devam etti.
“Bazen geceleri onu düşünüyorum.”
“Nasıl biri olduğunu.”
“Bana nasıl sarılacağını.”
Gözlerinden yaş süzüldü.
“Bizi sevip sevmediğini hiç düşünmüyorum.”
Dante ona baktı.
“Çünkü sevdiğini biliyorum.”
Sofia kaşlarını hafifçe çattı.
“Sen nereden biliyorsun?”
Dante'nin sesi titredi.
“Çünkü o bizim annemizdi.”
Sofia'nın gözlerinden yaş aktı.
“Keşke bunu bize biri daha önce söyleseydi.”
Dante cevap veremedi.
Sofia gözlerini kapattı.
“Biz annemizi kaybettik.”
Bir nefes aldı.
“Sonra babamızı kaybettik.”
Dante başını kaldırdı.
“Sonra sizi de kaybettik.”
Sesi iyice kısıldı.
“Daha doğrusu…”
Bir an durdu.
“Hiç sahip olamadık.”
Dante başını eğdi.
Ellerini yüzüne kapattı.
Lorenzo sessizce ağlıyordu.
Alessandro da artık gözyaşlarını saklamıyordu.
---
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Dante ayağa kalktı.
“Bize kızabilirsiniz.”
Mateo hemen cevap verdi.
“Zaten kızıyorum.”
Dante başını salladı.
“Biliyorum.”
“Size güvenmeyebilirim.”
“Biliyorum.”
“Belki uzun süre de güvenmeyeceğim.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Tamam.”
Bir süre sustu.
Sonra sesi iyice kısıldı.
“Ama ne olur…”
Mateo ona baktı.
“Bu kez gitmeyin.”
Mateo'nun yüzündeki ifade değişti.
Dante devam etti.
“Size yıllarca gitmenizi biz söyledik.”
“Kapılarınızı biz kapattık.”
“Yalnız kalmanıza biz sebep olduk.”
Gözlerinden yaş süzüldü.
“Bu kez kapıyı kapatmayacağız.”
Mateo hiçbir şey söylemedi.
Dante devam etti.
“Bize kızabilirsiniz.”
“Konuşmak istemeyebilirsiniz.”
“Bizi affetmeyebilirsiniz.”
Sonra Mateo'ya baktı.
“Ama burada kalın.”
Mateo başını eğdi.
Uzun süre düşündü.
“Bilmiyorum.”
Dante başını salladı.
“Tamam.”
Mateo şaşkınlıkla ona baktı.
“Bu kadar mı?”
“Ne dememi istiyorsun?”
Mateo cevap veremedi.
Dante hafifçe gülümsedi.
“Bilmiyorsan bilmiyorsun.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Cevabımı bekleyecek misiniz?”
“Evet.”
“Ne kadar sürerse?”
“Ne kadar sürerse sürsün.”
Sofia kardeşinin elini tuttu.
---
O sırada Clara salona girdi.
Gözleri kızarmıştı.
“Biz yukarıdaydık,” dedi.
Dante başını salladı.
“Duyduk.”
Clara doğrudan Sofia'nın yanına gitti.
“İyi misin?”
Sofia başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum.”
Clara yanına oturdu.
“Bilmek zorunda değilsin.”
Sofia ona baktı.
Clara elini tuttu.
“Çok yoruldun.”
Sofia'nın gözlerinden yeniden yaş geldi.
“Evet.”
Clara onu kendine çekti.
Sofia bu kez karşı koymadı.
Başını Clara'nın omzuna yasladı.
Mateo onları izledi.
Sonra Dante'ye baktı.
Dante de ona bakıyordu.
Mateo birkaç saniye sustu.
“Dante.”
“Efendim?”
“Bugün…”
Dante bekledi.
“Bana sarıldın ya.”
“Evet.”
Mateo gözlerini yere indirdi.
“Biraz iyi geldi.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Gerçekten mi?”
Mateo başını salladı.
“Biraz.”
Dante de başını salladı.
“Bana yeter.”
---
Akşam olduğunda salon yavaş yavaş boşaldı.
Lorenzo mutfağa geçti.
Alessandro çocukların yanına gitti.
Clara üst kata çıktı.
Dante salonda kaldı.
Mateo ve Sofia da merdivenlere yöneldi.
Dante arkalarından seslendi.
“Yarın…”
Mateo durdu.
“Yarın ne?”
Dante bir an düşündü.
Sonra omuzlarını hafifçe kaldırdı.
“Bilmiyorum.”
Mateo'nun yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“İlk defa doğru cevap verdin.”
Dante istemeden güldü.
“Galiba.”
Sofia merdivene yöneldi.
Mateo onun arkasından gitti.
Sonra bir anda durdu.
Dante'ye baktı.
“İyi geceler.”
Dante'nin gözleri doldu.
“İyi geceler, Mateo.”
Sofia da döndü.
“İyi geceler.”
“İyi geceler, Sofia.”
İkizler merdivenlerden çıkmaya başladı.
Mateo birkaç basamak çıktıktan sonra durdu.
Geri dönüp Dante'ye baktı.
Dante hâlâ oradaydı.
Mateo hiçbir şey söylemedi.
Sadece başını hafifçe salladı.
Dante de aynı şekilde karşılık verdi.
Mateo sonra dönüp Sofia'nın peşinden çıktı.
Dante salonda yalnız kaldı.
Bir süre merdivenlere baktı.
Sonra koltuğa oturdu.
Ellerini yüzüne kapattı.
Sessizce ağladı.
Bu evde yıllarca aynı çatı altında yaşadıkları hâlde birbirlerinden ne kadar uzak olduklarını ilk kez gerçekten anlamıştı.
Ve belki de ilk kez…
Kardeşlerini tanımaya başlıyordu.