# 28. BÖLÜM — EKSİK KALAN YILLAR
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 28. BÖLÜM — EKSİK KALAN YILLAR
Sabah olduğunda ev her zamankinden daha sessizdi.
Kahvaltı masası hazırlanmıştı ama kimsenin iştahı yoktu.
Mateo masanın bir ucunda oturuyordu. Sofia hemen yanındaydı. Elindeki kahveye bile dokunmamıştı.
Dante, Lorenzo ve Alessandro karşılarında oturuyordu.
Bu kez kimse konuşmaya başlamıyordu.
Sonunda Lorenzo sessizliği bozdu.
“Size bir şey sormak istiyorum.”
Mateo başını kaldırdı.
“Ne?”
“Çocukluğunuz.”
Mateo'nun yüzü bir anda sertleşti.
Lorenzo devam etti.
“Bazı şeyleri biliyoruz.”
“Hayır.”
Mateo'nun cevabı o kadar hızlı geldi ki Lorenzo sustu.
Mateo sandalyesine yaslandı.
“Bir kısmını biliyorsunuz.”
“Gerisini bilmiyorsunuz.”
Sofia da başını salladı.
“Çünkü biz anlatmadık.”
Dante dikkatle baktı.
“Neden?”
Sofia birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini doğrudan Dante'ye çevirdi.
“Çünkü kimse sormadı.”
Masaya ağır bir sessizlik çöktü.
---
Mateo kahvesine baktı.
“Biliyor musunuz, en çok neyi hatırlıyorum?”
Dante başını kaldırdı.
“Neyi?”
“Kapıyı.”
“Hangisini?”
“Müştemilatın kapısını.”
Mateo'nun sesi sakindi ama çenesindeki gerginlik fark ediliyordu.
“Çocukken o kapının açılmasını beklerdim.”
“Her ses duyduğumda biri geldi sanırdım.”
“Bazen ayak sesi duyardım.”
“Koşup kapıya giderdim.”
Dante'nin yüzü düştü.
“Sonra kimse olmazdı.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Bir süre sonra kapıya gitmeyi bıraktım.”
Sofia hemen araya girdi.
“Ben bırakmadım.”
Mateo ona baktı.
Sofia'nın gözleri de dolmuştu.
“Ben daha uzun süre bekledim.”
Dante dudaklarını sıktı.
“Bunu bilmiyorduk.”
Mateo ona döndü.
“Biliyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Zaten mesele de bu.”
---
Dante ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
“Peki okul?”
Sofia kısa, acı bir kahkaha attı.
“Okul mu?”
“Evet.”
“Gittik.”
Dante şaşırdı.
“Gittiniz?”
Mateo başını salladı.
“Evet. Ama bizi okuldan alıp getiren kimse yoktu.”
Sofia devam etti.
“Sabahları çoğu zaman kendimiz hazırlanırdık.”
“Okuldan sonra da doğrudan çiftliğe dönerdik.”
Mateo kahvesine baktı.
“İlkokuldayken bazen Salvatore götürürdü.”
“Sonra kendi başımıza gidip gelmeye başladık.”
Lorenzo'nun kaşları çatıldı.
“Peki dersler?”
“Okulda okuyorduk.”
Sofia kısa bir nefes aldı.
“Ama eve geldiğimizde kimse ödevimizi sormazdı.”
Mateo ekledi:
“Kimse sınavımız nasıl geçti diye merak etmezdi.”
Dante'nin yüzü değişti.
“Üniversiteye nasıl gittiniz?”
Sofia ona baktı.
“Çalışarak.”
“Burs aldım.”
Mateo da başını salladı.
“Ben de kendi başıma uğraştım.”
Bir an sustu.
“Okula gitmedik demiyorum.”
Gözlerini Dante'ye çevirdi.
“Bizi kimsenin takip etmediğini söylüyorum.”
Dante cevap veremedi.
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Çünkü hayvanlar soru sormuyordu.”
Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
---
Alessandro sessizce sordu:
“Doğum günleriniz?”
İkizler birbirlerine baktı.
Sofia'nın gözleri doldu.
“Hangisi?”
Alessandro yutkundu.
“Herhangi biri.”
Mateo başını eğdi.
“Bir kere pasta geldi.”
Dante şaşkınlıkla baktı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Kim getirdi?”
“Salvatore.”
Alessandro'nun yüzü düştü.
“Bizim haberimiz olmadı.”
Mateo ona baktı.
“Olmadı.”
Sesindeki öfke yeniden yükseldi.
“On iki yaşındaydık.”
Dante'nin gözleri doldu.
“On iki…”
Mateo başını salladı.
“Evet.”
“Salvatore pastayı ikiye bölmüştü.”
“Bize ‘Mutlu yıllar’ dedi.”
Sofia gözyaşlarının arasından küçük bir gülümseme gösterdi.
“Biz de mumları üfledik.”
Dante gözlerini kapattı.
Mateo ona baktı.
“Biliyor musun, o gün sizin gelip gelmeyeceğinizi de bekledik.”
Dante gözlerini açtı.
“Mateo…”
“Gelmediniz.”
Sesi bu kez kırılmıştı.
“Ama biz yine de bekledik.”
---
Lorenzo yavaşça sordu:
“Hiç bize mektup yazdınız mı?”
Mateo başını kaldırdı.
“Evet.”
“Kaç tane?”
“Bilmiyorum.”
Sofia cevap verdi.
“Çok.”
“Ne yazıyordunuz?”
Sofia gözlerini kaçırdı.
“Önceleri basit şeyler.”
“Bizi özlediniz mi?”
“Bizi eve alır mısınız?”
“Birlikte yemek yiyebilir miyiz?”
Bir an sustu.
“Sonra yazmayı bıraktık.”
Lorenzo'nun sesi titredi.
“Neden?”
Mateo'nun cevabı sertti.
“Çünkü cevap gelmedi.”
Lorenzo gözlerini kapattı.
“Biz hiç görmedik.”
Mateo'nun eli masanın üzerinde yumruk oldu.
“Belki de görmediniz.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Mateo başını kaldırdı.
“Belki de görmek istemediniz.”
Lorenzo'nun gözleri doldu.
“Öyle değildi.”
Mateo hemen karşılık verdi.
“Bize öyleydi.”
Lorenzo sustu.
---
Dante başını kaldırdı.
“Babamız size bizim hakkımızda ne söylüyordu?”
Mateo bir süre sustu.
“Çok şey.”
“Ne gibi?”
“Bizi sevmediğinizi.”
“Bize güvenmediğinizi.”
“Yanınıza gelirsek sorun çıkaracağımızı.”
Sofia'nın yüzü sertleşti.
“Bir de annemizle ilgili.”
Dante'nin yüzü gerildi.
“Ne söylüyordu?”
Sofia'nın sesi kısıldı.
“Annemizin ölümünün sebebinin biz olduğumuzu.”
Masada kimse hareket etmedi.
“Çocukken buna inanıyorduk.”
Sofia'nın gözlerinden yaş süzüldü.
“Çünkü bize başka kimse bir şey anlatmadı.”
Mateo başını salladı.
“Ben uzun süre annemin ölümünden kendimi sorumlu tuttum.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Mateo…”
“Hayır.”
Mateo bu kez daha sert konuştu.
“Dinle.”
Dante sustu.
“Bunu bilmeniz gerekiyor.”
Mateo'nun sesi titriyordu.
“Yıllarca aynı şeyi düşündüm.”
“‘Ben doğmasaydım annem yaşar mıydı?’ diye.”
Sofia onun elini tuttu.
Mateo devam etti.
“Sonra Sofia'ya bakıyordum.”
“Onun da aynı şeyi düşündüğünü anlıyordum.”
“İkimiz de kendimizi suçluyorduk.”
Dante'nin gözlerinden yaş süzüldü.
“Bunu size kimse söylemedi.”
Mateo ona baktı.
“Çünkü kimse sormadı.”
Bu kez sesi öfkeyle çıktı.
“Bir kere bile sormadınız!”
Salon sessizliğe gömüldü.
Mateo birkaç saniye nefesini toparladı.
Gözlerini sildi.
“Yıllarca bunu içimizde taşıdık.”
---
Bir süre sonra Sofia ayağa kalktı.
“Bir şey göstereceğim.”
Odasına gitti.
Birkaç dakika sonra elinde küçük, eski bir kutuyla geri döndü.
Kutuyu masaya bıraktı.
Dante baktı.
“Bu ne?”
“Geçmişimiz.”
Kutuyu açtı.
İçinden eski bir fotoğraf, birkaç çocukluk resmi ve katlanmış kâğıtlar çıktı.
Alessandro fotoğraflara baktı.
Birinde ikizler küçüktü.
Yan yana oturuyorlardı.
Dante fotoğrafı eline aldı.
“Bunu hiç görmedim.”
Sofia'nın cevabı sert oldu.
“Çünkü size göstermedik.”
“Neden?”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Çünkü bir gün bizi gerçekten görmek isterseniz diye sakladık.”
Dante fotoğrafa baktı.
Sonra Mateo'ya.
“Biz…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Mateo fotoğrafı onun elinden aldı.
“Daha bitmedi.”
Dante şaşırdı.
Mateo kutudaki kâğıtları gösterdi.
“Bunlar sizin için yazdığımız mektuplar.”
Lorenzo kâğıtlardan birine baktı.
“Bunları göndermediniz mi?”
Sofia başını salladı.
“Hayır.”
“Neden?”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Çünkü artık cevap beklemiyorduk.”
---
Kapının yanında duran Clara sessizce onları izliyordu.
Bir süre sonra konuştu.
“Bence bugün hiçbiriniz geçmişi düzeltmeye çalışmayın.”
Herkes ona baktı.
“Çünkü düzeltemezsiniz.”
Dante başını eğdi.
Clara devam etti.
“Ama öğrenebilirsiniz.”
Mateo ona baktı.
“Öğrenmek kolay değil.”
“Biliyorum.”
“Bazı şeyleri duyunca canınız yanacak.”
Dante başını kaldırdı.
“Canımız yanmalı.”
Mateo sustu.
Dante devam etti.
“Çünkü sizin canınız yıllarca yandı.”
Sofia gözlerini sildi.
“İşte ilk kez bunu doğru söyledin.”
Dante başını salladı.
“Geç oldu.”
Mateo cevap verdi.
“Evet.”
Bir an durdu.
“Ama tamamen geç değil.”
Dante ona baktı.
Mateo'nun gözlerinde hâlâ öfke vardı.
Ama bu kez o öfkenin yanında başka bir şey de vardı.
Kırgınlık.
Ve belki çok küçük bir umut.
---
O gün konuşma bir anda bitmedi.
Bir konu diğerini açtı.
Sofia okulda ilk kez tek başına kaldığı günü anlattı.
Mateo ilk kez hastalandığında yaşadıklarını anlattı.
Salvatore'nun onlara gizlice yemek bıraktığı günlerden bahsettiler.
Birlikte dışarı çıkmak için kapıda bekledikleri zamanları anlattılar.
Bazen de hiçbir şey söylemediler.
Sadece eski fotoğraflara baktılar.
Her fotoğrafta başka bir yaş vardı.
Başka bir yıl.
Başka bir eksiklik.
Dante, Lorenzo ve Alessandro ilk kez kardeşlerinin çocukluklarını onlardan dinliyordu.
Ve her yeni ayrıntıda aynı şeyi fark ediyorlardı:
Onlar büyürk