# 29. BÖLÜM — ANNEMİZİN YANINDA
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 29. BÖLÜM — ANNEMİZİN YANINDA
Sabah ev sessizdi.
Sofia ve Mateo henüz odalarındaydı.
Dante mutfakta kahvesini hazırlarken Lorenzo içeri girdi.
“Hazır mısın?”
Dante başını kaldırdı.
“Nereye?”
Lorenzo birkaç saniye sustu.
“Annemizin yanına.”
Dante'nin eli durdu.
Alessandro da kapının önünde belirdi.
“Ben de geliyorum.”
Dante ikisine baktı.
“Üçümüz mü?”
Lorenzo başını salladı.
“Evet.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Dante kahvesini masaya bıraktı.
“Gidelim.”
---
Arabada uzun süre konuşmadılar.
Alessandro camdan dışarı bakıyordu.
Bir süre sonra konuştu.
“Onu en son ne zaman gördüğümü hatırlamıyorum.”
Lorenzo cevap vermedi.
Dante gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.
“Ben hatırlıyorum.”
İkisi ona döndü.
“Ne hatırlıyorsun?”
Dante kısa bir nefes aldı.
“Saçlarını.”
Bir an sustu.
“Gülüşünü.”
Alessandro başını çevirdi.
“Ben de bazı şeyleri hatırlıyorum ama…”
Lorenzo ona baktı.
“Ne?”
“Çocukken annemin yanındayken kendimi güvende hissettiğimi.”
Lorenzo gözlerini kapattı.
“Ben de.”
Dante'nin sesi kısıldı.
“Sonra her şey değişti.”
Kimse babalarının adını söylemedi.
Gerek de yoktu.
Üçü de neyi kastettiğini biliyordu.
---
Mezarlığa geldiklerinde hava serindi.
Dante arabadan indi.
Lorenzo ve Alessandro da onu takip etti.
Üç kardeş yan yana yürüdü.
Freya'nın mezarına geldiklerinde Dante durdu.
Bir süre mezar taşına baktı.
Sonra yavaşça konuştu.
“Anne…”
Sesi titredi.
“Uzun zaman oldu.”
Lorenzo yanına geldi.
“Çok uzun.”
Alessandro başını eğdi.
“Biz… iyi abi olamadık.”
Dante gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
Lorenzo mezara baktı.
“Onları bize bırakmıştın.”
Dante ona döndü.
“Evet.”
Lorenzo'nun sesi kısıldı.
“Ama biz onları yalnız bıraktık.”
Alessandro birkaç saniye konuşamadı.
Sonra:
“Onlar yıllarca bizi beklemiş.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Biliyorum.”
“Kapıda beklemişler.”
“Biliyorum.”
Alessandro başını salladı.
“Ben bunu düşününce…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Lorenzo elini mezar taşının üzerine koydu.
“Biz onları kardeşimiz gibi görmedik.”
Dante hemen cevap vermedi.
Sonra başını eğdi.
“Daha kötüsü…”
Lorenzo ona baktı.
“Ne?”
“Onların bizi kardeş olarak görüp görmediğini bile düşünmedik.”
Üçü sustu.
Bir süre kimse konuşmadı.
---
Dante mezarın önüne çömeldi.
“Anne, bilmiyorum beni duyuyor musun.”
Gözlerini mezar taşından ayırmadı.
“Ama sana bir şey söylemem lazım.”
Lorenzo ve Alessandro sessizce dinledi.
“Onlara sahip çıkamadım.”
Sesi titredi.
“Büyük abi olmam gerekiyordu.”
Bir an sustu.
“Onların yanında olmalıydım.”
“Ne yaşadıklarını sormalıydım.”
Başını eğdi.
“Yapmadım.”
Alessandro gözlerini sildi.
“Ben de.”
Lorenzo başını eğdi.
“Ben de.”
Dante ayağa kalktı.
Üçü bir süre yan yana durdu.
Bu kez kimse geçmişi savunmadı.
Babalarının arkasına saklanmadı.
Bahane bulmadı.
Sadece yaptıklarıyla yüzleştiler.
---
Dönüş yolunda Alessandro sessizliği bozdu.
“Onlara bunu anlatacak mıyız?”
Lorenzo ona baktı.
“Neyi?”
“Buraya geldiğimizi.”
Dante birkaç saniye düşündü.
“Hayır.”
Alessandro şaşırdı.
“Neden?”
“Çünkü bunu onlar için yapmadık.”
Lorenzo başını salladı.
“Annemiz için yaptık.”
Dante direksiyona baktı.
“Ve kendimiz için.”
Bir süre daha sessiz kaldılar.
Sonra Dante ekledi:
“Ama eve dönünce onların yanında olacağız.”
Lorenzo hafifçe gülümsedi.
“Bu kez gerçekten.”
---
Eve geldiklerinde Sofia salondaydı.
Mateo da pencerenin yanında duruyordu.
Sofia üç abisine baktı.
“Nereye gittiniz?”
Dante bir an durdu.
Sonra saklamadı.
“Annemizin yanına.”
Sofia'nın yüzündeki ifade değişti.
“Üçünüz mü?”
Lorenzo başını salladı.
“Evet.”
Mateo hiçbir şey söylemedi.
Dante onlara doğru bir adım attı ama durdu.
Bu kez ne söyleyeceğini düşünmedi.
Sadece:
“Geldik.”
Mateo ona baktı.
“İyi.”
Dante başını salladı.
“İyi.”
Sofia da hafifçe gülümsedi.
Üç abi yanlarından geçip salona oturdu.
Kimse geçmişi konuşmadı.
Kimse özür dilemek için acele etmedi.
Ama o gün Dante, Lorenzo ve Alessandro için bir şey değişmişti.
Mezarlığa giderken geçmişi düşünmüşlerdi.
Eve dönerken ise kardeşlerini düşündüler.
Ve bu kez gitmeyeceklerdi.