# 30. BÖLÜM — IŞIKLARIN ALTINDA
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 30. BÖLÜM — IŞIKLARIN ALTINDA
Sabah Sofia'yı uyandıran şey bir ses oldu.
Önce ne olduğunu anlayamadı.
Sonra dışarıdan gelen motor sesi yeniden duyuldu.
Sofia yataktan kalkıp pencereye yürüdü.
Perdeyi araladığında olduğu yerde kaldı.
Bahçede bir kepçe vardı.
Yanında Dante, Lorenzo ve Alessandro duruyordu.
Sofia hızla kapıya yöneldi.
Koridorda Mateo'yla karşılaştı.
“Sen de mi duydun?”
Mateo başını salladı.
“Evet.”
İkisi birlikte dışarı çıktı.
Birkaç adım attıktan sonra Mateo durdu.
Kepçenin karşısındaki eski binaya baktı.
Müştemilat.
Yıllarca yaşadıkları yer.
Çocuklukları.
Bekledikleri kapı.
Sofia'nın yüzü gerildi.
“Ne yapıyorsunuz?”
Dante onlara döndü.
“Yıkacağız.”
Mateo kaşlarını çattı.
“Neyi?”
Dante müştemilatı gösterdi.
“Burayı.”
Sofia birkaç saniye konuşamadı.
Sonra:
“Niye?”
Dante'nin sesi sakindi.
“Çünkü burası sizin eviniz değildi.”
Mateo ona baktı.
“Yirmi beş yıl sonra bunu fark ettiniz.”
Dante başını eğdi.
“Evet.”
“Geç değil mi?”
“Çok geç.”
Sofia gözlerini müştemilattan ayırmadı.
“Burada büyüdük.”
“Biliyorum.”
Sofia hemen ona döndü.
“Hayır, Dante.”
Sesi yükselmişti.
“Bilmiyorsun.”
Dante sustu.
“Burada kaç gece geçirdiğimizi bilmiyorsun.”
Mateo devam etti:
“Kaç kere ana evin ışıklarına baktığımızı bilmiyorsun.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Birinin gelip bizi çağırmasını bekledik.”
Mateo başını salladı.
“Sonra beklemeyi bıraktık.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Bunu bilseydim…”
Mateo sözünü kesti.
“Bilmiyordun.”
Bir an sustu.
“Ama şimdi biliyorsun.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Kepçenin motoru çalıştı.
Sofia istemsizce irkildi.
Mateo elini tuttu.
“İyi misin?”
Sofia yıkılmak üzere olan binaya baktı.
“Bilmiyorum.”
İlk darbe duvara geldi.
Eski taşlardan bazıları yere düştü.
Sofia gözlerini kapatmadı.
Duvara baktı.
Bir zamanlar kapısının önünde oturduğu yeri gördü.
Kışın üşüdüğü geceleri düşündü.
Salvatore'nin gizlice getirdiği yemekleri.
Mateo'yla birbirlerine sarılıp “Bir gün buradan gideceğiz,” dedikleri geceleri.
Dante, Lorenzo ve Alessandro'nun seslerini uzaktan duydukları akşamları.
Sofia'nın gözünden bir damla yaş aktı.
“Burada çok şey kaldı.”
Mateo sessizce:
“Evet.”
Bir duvar daha yıkıldı.
Bu kez Mateo gözlerini kaçırdı.
“Çocukken şu pencereden ana eve bakardım.”
Dante ona baktı.
Mateo devam etti:
“Sizi görürdüm.”
Dante'nin yüzü düştü.
“Bazen…”
Mateo nefes aldı.
“Bazen biri kapıyı açacak sanırdım.”
Dante'nin gözlerinden yaş aktı.
“Keşke.”
Mateo ona baktı.
“Keşke demek yetmiyor.”
“Biliyorum.”
“Bunu geri getirmiyor.”
“Biliyorum.”
Kepçe çalışmaya devam etti.
Sofia bu kez Dante'ye baktı.
“Yine de yıkın.”
Dante şaşırdı.
“Emin misin?”
Sofia başını salladı.
“Evet.”
Mateo da:
“Yıkın.”
Dante kepçeye baktı.
Sonra kardeşlerine.
“Tamam.”
Makine yeniden hareket etti.
Müştemilatın son duvarları da yıkılmaya başladı.
Toz havaya yükseldi.
Sofia birkaç adım geri çekildi.
Mateo onun yanında kaldı.
Son duvar da yere düştüğünde motor sustu.
Bahçe sessizleşti.
Sofia uzun süre yıkıntılara baktı.
Sonra derin bir nefes aldı.
“Bitti.”
Mateo başını salladı.
“Evet.”
Sofia gözlerini sildi.
“Garip.”
“Ne?”
“Üzülüyorum.”
Bir an sustu.
“Ama rahatladım da.”
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Ben de.”
Dante onlara doğru birkaç adım attı.
“Buraya ne yapılacağına siz karar verin.”
Sofia ona baktı.
“Biz mi?”
“Evet.”
Mateo yıkıntılara baktı.
“Bilmiyorum.”
“Düşünürsünüz.”
Sofia başını salladı.
“Tamam.”
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Sofia:
“Bir daha kimse burada dışlanmasın.”
Dante hiç düşünmeden:
“Dışlanmayacak.”
Sofia ona baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Sofia başını salladı.
“Tamam.”
Mateo kardeşinin elini sıktı.
İkisi birlikte eve doğru yürüdü.
Dante, Lorenzo ve Alessandro arkalarından baktı.
Lorenzo sessizce:
“İlk kez gerçekten bir şey yaptığımızı hissediyorum.”
Alessandro başını salladı.
Dante ise yıkıntılara baktı.
“Ben hâlâ çok geç kaldığımızı düşünüyorum.”
Kimse cevap vermedi.
Çünkü haklıydı.
---
Akşam olduğunda evin içinde küçük bir telaş vardı.
Sofia odasında hazırlanıyordu.
Saçlarını bir kez topladı, sonra açtı.
Aynanın karşısında kendisine baktı.
Bugün sahneye çıkacaktı.
Ama aklında hâlâ sabah vardı.
Müştemilat artık yoktu.
Yıllarca yaşadığı o yer artık sadece yıkıntıydı.
Kapı hafifçe çalındı.
“Sofia?”
Dante'ydi.
“Gel.”
Dante içeri girdi.
“Hazır mısın?”
Sofia omuzlarını kaldırdı.
“Sanırım.”
“Heyecanlı mısın?”
“Biraz.”
Dante gülümsedi.
“Ben de.”
Sofia şaşırdı.
“Sen mi?”
“Evet.”
“Niye?”
Dante birkaç saniye düşündü.
“Çünkü seni daha önce hiç böyle görmedim.”
Sofia aynadan ona baktı.
“Nasıl?”
“Mutlu.”
Sofia'nın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
“Ben bunu size anlatmak istemiştim.”
Dante sustu.
“Biliyorum.”
Sofia başını salladı.
“Hayır. Bilmiyorsun.”
Dante gözlerini yere indirdi.
“Haklısın.”
Sofia derin bir nefes aldı.
“Çok kez anlatmak istedim.”
“Ben dinlemedim.”
Sofia cevap vermedi.
Dante kapıya yöneldi.
“Ben aşağıda olacağım.”
Sofia arkasından seslendi.
“Dante?”
Dante döndü.
“Efendim?”
“Gitme.”
Dante başını salladı.
“Gitmem.”
---
Salon dolmaya başladığında Sofia sahnenin arkasında bekliyordu.
Gitarını elinde tutuyordu.
Ellerini sıkıp bıraktı.
Perdenin arasından salona baktı.
Dante, Lorenzo ve Alessandro ön tarafta oturuyordu.
Mateo birkaç sıra gerideydi.
Sofia, Mateo'yla göz göze geldi.
Mateo başıyla küçük bir selam verdi.
Sofia gülümsedi.
Sonra derin bir nefes aldı.
Sahneye çıktı.
Gitarını omzuna aldı.
Mikrofonun önünde durdu.
İlk akoru çaldığında salondaki konuşmalar yavaş yavaş kesildi.
Sofia şarkısına başladı.
Dante gözlerini kardeşinden ayırmıyordu.
Lorenzo sessizce izliyordu.
Alessandro'nun yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
Bir süre sonra Lorenzo, Dante'ye doğru eğildi.
“Bunu hiç bilmiyordum.”
Dante gözlerini sahneden ayırmadı.
“Ben de.”
Lorenzo başını eğdi.
“Ne kadarını bilmiyoruz acaba?”
Dante cevap vermedi.
Çünkü bunun cevabını kendisi de merak ediyordu.
---
Şarkı bittiğinde salondan alkış yükseldi.
Sofia başını kaldırdı.
İlk baktığı yer abileri oldu.
Üçü de ayağa kalkmıştı.
Alessandro alkışlarken başını sallıyordu.
Lorenzo gülümsüyordu.
Dante ise gözlerini siliyordu.
Sofia bunu görünce bir an şaşırdı.
Sonra onun da gözleri doldu.
Sahne arkasına geçtiğinde Dante onu bekliyordu.
Sofia onu görünce durdu.
“Sen ağlıyordun.”
Dante gözlerini kaçırdı.
“Biraz.”
Sofia güldü.
“Biraz mı?”
Dante pes etti.
“Tamam. Ağladım.”
Sofia da güldü.
Sonra gözlerini sildi.
Dante:
“Çok güzeldi.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Beni böyle görünce ne düşüneceğinizi bilmiyordum.”
Dante:
“Neden?”
“Çünkü daha önce size hiçbir şeyimi anlatamadım.”
Dante başını eğdi.
“Biliyorum.”
Sofia ona baktı.
“Bu sefer gerçekten biliyor musun?”
Dante gözlerini kaldırdı.
“Evet.”
Bir an sustu.
“Çünkü seni tanımaya hiç çalışmadık.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Evet.”
Dante:
“Özür dilerim.”
Sofia hemen cevap vermedi.
Sonra:
“Bunu duymak güzel.”
Dante:
“Affetmeni beklemiyorum.”
“Biliyorum.”
“Ben sadece…”
Dante birkaç saniye durdu.
“Seni bundan sonra tanımak istiyorum.”
Sofia ona baktı.
“Geç kaldınız.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Sofia birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra ona sarıldı.
Dante de kardeşine sarıldı.
Bu kez ikisi de konuşmadı.
---
Bir süre sonra Lorenzo ve Alessandro yanlarına geldi.
Lorenzo'nun elinde küçük bir çiçek vardı.
“Bunu sana aldım.”
Sofia şaşırdı.
“Bana mı?”
“Evet.”
Sofia çiçeği aldı.
“Teşekkür ederim.”
Alessandro ellerini cebine soktu.
“Ben bir şey almadım.”
Sofia güldü.
“Hiç şaşırmadım.”
“Yarın telafi ederim.”
“Ne alacaksın?”
“Bilmiyorum.”
“İyi.”
Alessandro güldü.
“En azından dürüstüm.”
Sofia çiçeğe baktı.
Sonra üç abisine.
“Gerçekten beğendiniz mi?”
Lorenzo hemen cevap verdi.
“Evet.”
Alessandro:
“Çok.”
Dante:
“Ben zaten söyledim.”
Sofia gözlerini sildi.
“Tamam.”
---
Biraz ileride Mateo onları izliyordu.
Sofia onu fark etti.
“Sen de gel.