# 31. BÖLÜM — YENİ SABAHIN İLK GERÇEĞİ
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 31. BÖLÜM — YENİ SABAHIN İLK GERÇEĞİ
Sabahın ilk ışıkları büyük pencerelerden içeri giriyordu.
Sofia gözlerini açtı.
Bir süre tavana baktı.
Sonra odasına göz gezdirdi.
Geniş pencere.
Karşıdaki dolap.
Yan taraftaki müzik odasının kapısı.
Bir an nerede olduğunu anlayamadı.
Sonra dün gece aklına geldi.
Sahne.
Gitar.
Dante'nin ağladığını görmesi.
Lorenzo'nun getirdiği çiçek.
Alessandro'nun saçma şakaları.
Ve en son…
“İyi geceler, abi.”
Dante'nin cevabı:
“İyi geceler, kardeşim.”
Sofia farkında olmadan gülümsedi.
Tam o sırada kapı çalındı.
“Sofia?”
Clara'nın sesiydi.
“Gel.”
Kapı açıldı.
Clara içeri girdi. Elinde küçük bir tepsi vardı.
Tepsinin üzerinde taze kurabiyeler ve bir bardak çay vardı.
Sofia yatağından doğruldu.
“Sabah sabah kurabiye mi?”
Clara güldü.
“Evet.”
Tepsiyi masaya bıraktı.
“İyi gelir.”
Sofia yatağın kenarına oturdu.
“Senin her şeye böyle bir çözümün mü var?”
“Ben psikoloğum. Kurabiye uzmanı değilim.”
Sofia güldü.
“Bence ikisini de yapıyorsun.”
Clara yanına oturdu.
“Nasıl uyudun?”
Sofia biraz düşündü.
“Garip.”
“İyi mi, kötü mü?”
“Bilmiyorum.”
Sofia pencereye doğru baktı.
“Uyandığımda birkaç saniye nerede olduğumu anlayamadım.”
Clara onu dinledi.
“Sonra burayı hatırladım.”
Sofia dışarı baktı.
“Ve hâlâ biraz tuhaf geliyor.”
Clara başını salladı.
“Normal.”
Sofia ellerini birbirine geçirdi.
“Ben yıllarca diğer tarafta uyandım.”
Clara sessiz kaldı.
“Müştemilatta.”
Sofia'nın sesi biraz yavaşladı.
“Her sabah aynı odayı görüyordum. Aynı pencereyi. Aynı kapıyı.”
Bir an sustu.
“Şimdi buradayım.”
Clara ona baktı.
“Dün müştemilatın yıkıldığını görünce ne hissettin?”
Sofia hemen cevap vermedi.
“Üzüldüm.”
Sonra gözlerini yere indirdi.
“Ama rahatladım da.”
Clara:
“Çünkü orada sadece kötü anılar yoktu.”
Sofia başını salladı.
“Evet.”
Bir süre sessiz kaldı.
“Orası bizim çocukluğumuzdu.”
Clara onun elini tuttu.
“Ama artık orada yaşamak zorunda değilsiniz.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Bunu söylemek hâlâ garip geliyor.”
“Alışırsın.”
Sofia pencereye baktı.
“Bazen hâlâ biri gelip ‘Burada ne işin var?’ diyecekmiş gibi hissediyorum.”
Clara'nın yüzü yumuşadı.
“Çünkü uzun süre sana bunu hissettirdiler.”
Sofia başını salladı.
“Evet.”
Bir süre sonra:
“Dün gece sahnede abilerimi yanımda görünce…”
Sesi yavaşladı.
“Sanki her şey düzelmiş gibi geldi.”
Clara hemen cevap vermedi.
“Ama sabah olunca o kadar kolay olmadığını anladın.”
Sofia başını salladı.
“Evet.”
“Bu kötü bir şey değil.”
Sofia ona baktı.
“Değil mi?”
“Hayır.”
Clara gülümsedi.
“Çünkü bazı şeyler bir gecede düzelmez.”
Sofia sessizce:
“Biliyorum.”
Sonra aklına başka bir şey geldi.
“Dün Dante bana ‘kardeşim’ dedi.”
Clara'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Sen de ona ‘abi’ dedin.”
Sofia başını eğdi.
“Evet.”
“Nasıl hissettirdi?”
Sofia biraz düşündü.
“Güzel.”
Sonra ekledi:
“Ama biraz korkuttu.”
“Neden?”
Sofia dudaklarını birbirine bastırdı.
“Çünkü hoşuma gitti.”
Clara onun elini sıktı.
“Bundan korkmana gerek yok.”
Sofia gözlerini kaldırdı.
“Ya yine değişirse?”
Clara birkaç saniye düşündü.
“O zaman bunu da görürüz.”
Sofia şaşırdı.
“Yani?”
“Yani bugün güzel bir şey yaşandı diye geçmişi unutmak zorunda değilsin.”
Sofia sessizce başını salladı.
Clara devam etti:
“Onlara güvenmek zorunda da değilsin.”
“Biliyorum.”
“Ama istersen onlara bir şans verebilirsin.”
Sofia bir süre düşündü.
“Belki.”
Tam o sırada koridordan sesler geldi.
Mateo'nun sesi duyuldu.
“Ben kendim hallederim.”
Dante'nin sesi geldi.
“Tamam. Sadece yardım etmek istedim.”
Mateo birkaç saniye sustu.
“Biliyorum.”
Sonra:
“Teşekkür ederim.”
Sofia kapıya baktı.
Clara da gülümsedi.
“Dün olsa bu konuşmadan kavga çıkardı.”
Sofia güldü.
“Büyük ihtimalle.”
Ayağa kalktı.
“Şimdi?”
Clara omuzlarını kaldırdı.
“Şimdi birbirlerini öğreniyorlar.”
Sofia kapıya yürüdü.
Kapıyı açtığında koridorda Mateo ve Dante'yi gördü.
Mateo'nun elinde kahve vardı.
Sofia ikisine baktı.
“Günaydın.”
“Günaydın,” dedi Mateo.
Dante de gülümsedi.
“Günaydın.”
Sofia kardeşine baktı.
“İyi misin?”
Mateo omuzlarını kaldırdı.
“Bilmiyorum.”
Sofia güldü.
“Ben de.”
Mateo da gülümsedi.
Dante ikisine baktı.
Bu kez hiçbir şey söylemedi.
Sadece yanlarında durdu.
Sofia bunu fark etti.
Eskiden böyle bir sessizlik onu rahatsız ederdi.
Şimdi etmiyordu.
Kimse ona ne yapması gerektiğini söylemiyordu.
Kimse nereye gideceğine karar vermiyordu.
Kimse kapıyı kapatmıyordu.
Sofia koridora çıktı.
Mateo'nun yanına geçti.
Tam o sırada merdivenlerden Lorenzo ve Alessandro da çıktı.
Lorenzo:
“Günaydın.”
Sofia:
“Günaydın.”
Alessandro elindeki ekmek sepetini kaldırdı.
“Kahvaltı yapacak mıyız, yoksa yine herkes ayrı ayrı mı takılacak?”
Mateo ona baktı.
“Senin açlığın hiç bitmiyor.”
“Ben düzenli besleniyorum.”
Sofia güldü.
“Sen sürekli yiyorsun.”
“Bu da düzenli.”
Dante başını iki yana salladı.
“Sabah sabah başladınız.”
Sofia birkaç saniye hepsine baktı.
Sonra farkında olmadan gülümsedi.
Beş kardeş aynı koridorda duruyordu.
Eskiden birbirlerinden bu kadar uzaktılar.
Şimdi ise aynı evin içinde, aynı sabaha uyanmışlardı.
Hâlâ çözülmemiş şeyler vardı.
Mektuplar.
Matilda'nın sakladığı gerçekler.
Geçmişte yaşananlar.
Ve güven.
Hiçbiri bir gecede ortadan kalkmamıştı.
Ama artık kimse kapıyı onların yüzüne kapatmıyordu.
Sofia merdivenlere doğru yürüdü.
Mateo yanında ilerledi.
Dante, Lorenzo ve Alessandro da arkalarından geldi.
Bu kez kimse onları ayırmadı.
Ve Sofia o sabah ilk kez şunu düşündü:
Belki gerçekten bir aile olmayı öğrenebilirlerdi.