# 32. BÖLÜM — KARDEŞİ ÜZME CEZASI
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 32. BÖLÜM — KARDEŞİ ÜZME CEZASI
Ertesi gün öğleden sonra Mateo çiftlikten çıkmıştı.
Veteriner kliniğine uğrayıp birkaç işini halledecekti.
Sofia da mutfakta yeni bir tarif deniyordu.
Dante, Lorenzo ve Alessandro bahçede oturuyordu.
Alessandro bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu.
“Dün geceki yarış ne olacak?”
Mateo'nun yüzündeki morluğu hâlâ unutmamıştı.
Lorenzo kaşlarını çattı.
“Hiçbir şey olmayacak.”
Alessandro ona baktı.
“Emin misin?”
Lorenzo kısa bir süre sustu.
“Hayır.”
Dante de ayağa kalktı.
“Ben de değilim.”
---
Mateo kliniğin önündeki arabasına doğru yürürken arkasından bir ses geldi.
“Gölge Yarışçısı.”
Mateo durdu.
Arkasını döndüğünde üç kişiyi gördü.
Yarış gecesi karşısına çıkan adamlardı.
Mateo'nun yüzü gerildi.
“Yine ne istiyorsunuz?”
Adamlardan biri birkaç adım yaklaştı.
“Geçen sefer yarım kalmıştı.”
Mateo başını salladı.
“Ben sizinle uğraşmak istemiyorum.”
Tam o sırada arkadan bir araba durdu.
Kapı açıldı.
Dante indi.
Ardından Lorenzo ve Alessandro.
Mateo şaşkınlıkla onlara baktı.
“Abi?”
Dante yanına geldi.
“Bir sorun mu var?”
Mateo cevap veremeden adamlardan biri konuştu.
“Sen karışma.”
Dante'nin yüzü bir anda ciddileşti.
“Yanlış kişiye söyledin.”
Lorenzo yanlarına geldi.
“Biz onun abileriyiz.”
Alessandro kollarını sıvadı.
“Ve bugün biraz vaktimiz var.”
Mateo hemen araya girdi.
“Abi, boş verin.”
Dante ona baktı.
“Sen geride dur.”
Mateo kaşlarını çattı.
“Hayır.”
“Mateo.”
“Ben hallederim.”
Dante birkaç saniye ona baktı.
Sonra başını salladı.
“Tamam.”
Ama tam o sırada adamlardan biri Dante'ye doğru hamle yaptı.
Kısa bir arbede çıktı.
Dante ve Lorenzo karşılık verdi.
Alessandro da geri kalmadı.
Kavga uzun sürmedi.
Adamlar geri çekilip uzaklaştı.
Dante arkalarından seslendi.
“Bir daha kardeşimin yanına yaklaşmayın.”
Adamlar cevap vermeden gittiler.
Mateo olduğu yerde kalmıştı.
Üç abisine baktı.
Sonra ellerine.
“Ne yaptınız siz?”
Alessandro omuz silkti.
“Hiç.”
Mateo kaşlarını kaldırdı.
“Hiç mi?”
Lorenzo ciddi bir ifadeyle konuştu.
“Kardeşimizi üzen insanların küçük bir cezası.”
Mateo'nun ağzı açık kaldı.
“Ne?”
Dante gayet sakin konuştu.
“Kardeşi üzme cezası.”
Mateo birkaç saniye onlara baktı.
Sonra ellerini iki yana açtı.
“Ama yok!”
Üçü birden ona baktı.
“Ne yok?”
“Böyle bir ceza yok!”
Alessandro gülmemek için kendini zor tuttu.
Mateo devam etti.
“Ben size gidin, adamları dövün demedim.”
Dante başını eğdi.
“Biliyorum.”
“E o zaman neden yaptınız?”
Dante hiç düşünmeden cevap verdi.
“Çünkü seni üzdüler.”
Mateo bir an sustu.
Sonra başını iki yana salladı.
“Ben artık çocuk değilim.”
“Biliyoruz.”
“Ben kendi sorunlarımı çözebilirim.”
“Bunu da biliyoruz.”
Mateo ellerini iki yana açtı.
“E o zaman neden benim yerime kavga ediyorsunuz?”
Lorenzo cevap verdi.
“Çünkü canın yandı.”
Mateo birkaç saniye sustu.
Sonra daha sakin konuştu.
“Canımın yanması, benim yerime karar vermeniz gerektiği anlamına gelmiyor.”
Dante başını salladı.
“Haklısın.”
Mateo şaşırdı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Dante ona baktı.
“Bir daha sen istemeden böyle bir şey yapmayacağız.”
Mateo birkaç saniye abisine baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Alessandro elini kaldırdı.
“Ben de.”
Lorenzo başını salladı.
“Ben de.”
Mateo derin bir nefes aldı.
“İyi.”
Sonra üçünü tek tek süzdü.
“Ama…”
Dante bekledi.
“Beni korumak istiyorsanız, önce bana sorun.”
Dante başını salladı.
“Tamam.”
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Çünkü artık kendi hayatım hakkında karar vermek istiyorum.”
Dante'nin yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Bunu öğreniyoruz zaten.”
Mateo başını salladı.
“İyi öğrenin.”
Alessandro güldü.
“Emredersiniz.”
Mateo arabasına doğru yürümeye başladı.
Birkaç adım sonra arkasını döndü.
“Bu arada…”
Üç abi ona baktı.
“Bir daha ‘kardeşi üzme cezası’ diye kavga çıkarmayın.”
Alessandro sırıttı.
“Tamam.”
Mateo gözlerini kıstı.
“Ciddiyim.”
“Tamam, tamam.”
Mateo başını sallayıp arabasına yürüdü.
Dante, Lorenzo ve Alessandro birbirlerine baktılar.
Lorenzo gülümsedi.
“Galiba bizi azarladı.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Alessandro güldü.
“Güzel.”
Dante ona baktı.
“Nesi güzel?”
Alessandro omuz silkti.
“Bize kızabiliyor artık.”
Dante birkaç saniye Mateo'nun arkasından baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
Üçü de bir süre Mateo'nun uzaklaşmasını izledi.
Bu kez onu tutmaya çalışmadılar.
Sadece gitmesine izin verdiler.