# 33. BÖLÜM — ALIŞMAK
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 33. BÖLÜM — ALIŞMAK
Mateo gittikten sonra üç kardeş bahçede kaldı.
Bir süre kimse konuşmadı.
Alessandro sandalyesine yaslandı.
“Bizim kardeş bayağı değişmiş.”
Lorenzo ona baktı.
“Değişen o mu?”
Alessandro kısa bir süre düşündü.
“Belki biz.”
Dante sessizce Mateo'nun gittiği yöne baktı.
“Eskiden bize böyle konuşamazdı.”
“Çünkü korkuyordu,” dedi Lorenzo.
Dante başını eğdi.
“Evet.”
Alessandro ellerini cebine soktu.
“Şimdi de bize kızıyor.”
Lorenzo güldü.
“Bence kızması iyi.”
Dante ona baktı.
“Niye?”
“Çünkü artık kendini tutmuyor.”
Alessandro başını salladı.
“Bugün resmen bizi azarladı.”
“Hak ettiğimiz için olabilir,” dedi Dante.
Üçü de güldü.
Sonra sessizlik yeniden çöktü.
Dante yavaşça konuştu.
“Biz Mateo hakkında ne biliyoruz?”
Lorenzo düşündü.
“Veteriner.”
“Başka?”
“Motor kullanıyor.”
Alessandro hemen ekledi.
“Yarışıyor.”
Dante kaşlarını kaldırdı.
“Onu da sonradan öğrendik.”
“Doğru.”
Lorenzo bir süre düşündü.
“En sevdiği yemek ne, bilmiyorum.”
Alessandro ona baktı.
“Ben en sevdiği rengi bile bilmiyorum.”
Dante'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Çocukken ne yapmayı sevdiğini de bilmiyoruz.”
Kimse cevap vermedi.
Lorenzo başını öne eğdi.
“Çünkü hiç sormadık.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Ben onun abisiydim.”
Alessandro ona baktı.
“Dante…”
“Değil mi?”
Lorenzo sakin bir sesle konuştu.
“Abisiydin.”
Dante başını salladı.
“Ama öyle davranmadım.”
Bu kez kimse bir şey söylemedi.
Bir süre sonra Alessandro konuştu.
“Bir de veterinerlik meselesi var.”
Dante ona baktı.
“Ne olmuş?”
“Gerçekten bunu mu istiyordu?”
Lorenzo düşündü.
“Bilmiyoruz.”
“Yarışmayı gerçekten seviyor mu?”
“Onu da bilmiyoruz.”
Dante sandalyesinden kalktı.
“Bütün hayatını gözümüzün önünde geçirmiş ama hiçbir şeyini bilmiyoruz.”
Lorenzo hafifçe gülümsedi.
“Çünkü gözümüzün önünde değildi.”
Dante ona baktı.
“Ne demek?”
“Biz evdeydik.”
Lorenzo başıyla müştemilatın olduğu eski tarafa işaret etti.
“O ise hep oradaydı.”
Dante bir şey söylemedi.
Çünkü haklıydı.
---
Akşam Mateo eve döndüğünde salonda üç abisini gördü.
Kapıda durup onlara baktı.
“Ne yapıyorsunuz?”
Alessandro hemen cevap verdi.
“Hiç.”
Mateo kaşlarını kaldırdı.
“Bu evde ‘hiç’ diye bir şey yok.”
Lorenzo güldü.
“Yoruldun mu?”
“Biraz.”
Dante ayağa kalktı.
“Yemek var.”
Mateo şaşırdı.
“Beni mi beklediniz?”
Alessandro araya girdi.
“Yok canım. Kendimiz için yaptık.”
Mateo ona baktı.
“Tabii.”
Dante gülümsedi.
“Gel, otur.”
Mateo masaya geçti.
Bir süre sonra herkes kendi yemeğiyle ilgilenirken Mateo konuştu.
“Bugün garip bir şey oldu.”
Lorenzo başını kaldırdı.
“Ne?”
“Üçünüz ilk defa benim hayatıma karışmadan yanımda durdunuz.”
Alessandro güldü.
“İlerliyoruz demek.”
Mateo da güldü.
“Biraz.”
Dante ona baktı.
“Alışacağız.”
Mateo kaşlarını çattı.
“Neye?”
Dante kısa bir süre düşündü.
“Senin burada olmana.”
Mateo birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Ben zaten yıllardır buradaydım.”
Dante'nin yüzü değişti.
“Biliyorum.”
Mateo başını salladı.
“Şimdi fark ettiniz.”
“Evet.”
Dante bunu söylerken gözlerini kaçırmadı.
“Şimdi fark ettik.”
Mateo daha fazla konuşmadı.
Yemeğine devam etti.
Ama bu kez masadan kalkmadı.
Bir süre sonra Alessandro sandalyesine yaslandı.
“Bu arada.”
Mateo ona baktı.
“Ne?”
“En sevdiğin yemek ne?”
Mateo şaşkınlıkla baktı.
“Şimdi mi soruyorsun?”
Lorenzo güldü.
“Geç olsun, güç olmasın.”
Mateo başını iki yana salladı.
“Bilmiyorsunuz gerçekten.”
Dante gülümsedi.
“Öğreniriz.”
Mateo birkaç saniye onlara baktı.
Sonra ilk kez düşünmeden cevap verdi.
“Lazanya.”
Alessandro hemen başını salladı.
“Tamam. Bunu unutmayacağım.”
Mateo güldü.
“Bir de sakın yarın benim için lazanya yapmaya kalkmayın.”
“Niye?”
“Çünkü üçünüzün mutfağa girmesinden korkuyorum.”
Lorenzo kahkaha attı.
Dante de güldü.
Masadaki gerginlik biraz daha dağıldı.
O gece büyük bir konuşma olmadı.
Kimse geçmişi düzeltmeye çalışmadı.
Ama ilk kez birbirleri hakkında küçük şeyler öğrenmeye başladılar.
Ve belki de aile olmak tam olarak buydu.
Bir anda olmuyordu.
Yavaş yavaş oluyordu.
Bir soru sorarak.
Bir cevabı hatırlayarak.
Ve aynı masada kalmaya devam ederek.