# 34. BÖLÜM — HALA VE AMCA
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 34. BÖLÜM — HALA VE AMCA
Ertesi sabah ev sakindi.
Mateo kliniğe gitmişti.
Lorenzo ve Alessandro çiftliğin diğer tarafındaydı.
Sofia ise mutfakta kahvesini hazırlıyordu.
Tam fincanını alıp çıkacakken kapının önünde Luca'yı gördü.
“Sofia hala?”
Sofia olduğu yerde kaldı.
Sonra dönüp ona baktı.
“Efendim?”
Luca elindeki küçük arabayı uzattı.
“Buna bakar mısın?”
Sofia gülümsedi.
“Tabii. Gel bakalım.”
Luca yanına geldi.
Sofia arabayı eline aldı.
“Tekerleği çıkmış.”
“Amcam da yapamadı.”
Sofia güldü.
“Mateo mu yapamadı?”
Luca başını salladı.
“Evet.”
“Akşam gelince onunla konuşuruz.”
Luca gülümsedi.
“Tamam.”
Sonra koşarak mutfaktan çıktı.
Sofia arkasından baktı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
**Sofia hala.**
Bu iki kelime kulağında kaldı.
Çok basit bir şeydi.
Ama onun için değildi.
Yıllarca bu evde kardeşlerinin çocuklarını uzaktan görmüştü.
Şimdi o çocuklardan biri ona hala diyordu.
Dante mutfağın kapısında belirdi.
Sofia onu fark edince başını kaldırdı.
“Ne zamandır oradasın?”
“Birazdır.”
“Beni dinliyordun yani?”
Dante hafifçe gülümsedi.
“Luca'yı dinliyordum.”
Sofia da gülümsedi.
“Tabii.”
Dante içeri girdi.
“Mutlu oldun.”
Sofia kahvesine baktı.
“Oldum.”
“Çok mu?”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Evet.”
Dante'nin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
“Çocukların sana hala demesi mi?”
Sofia başını salladı.
“Evet.”
Dante bir sandalye çekip oturdu.
Sofia da karşısındaki sandalyeye geçti.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Dante sordu.
“Biliyor musun?”
“Neyi?”
“Çocuklar seni gerçekten seviyor.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Ben de onları seviyorum.”
“Belli.”
Sofia fincanını masaya bıraktı.
“Eskiden benden uzak dururlardı.”
Dante başını eğdi.
“Çünkü biz öyle yapmalarını söyledik.”
Sofia ona baktı.
“Çocukların suçu değildi.”
“Biliyorum.”
“Onlar hiçbir şey bilmiyordu.”
“Biliyorum.”
Dante'nin sesi bu kez daha kısıktı.
“Biz de bilmiyorduk.”
Sofia'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Hayır.”
Dante ona baktı.
“Biliyordunuz.”
Sofia gözlerini kaçırdı.
“Benim burada olduğumu biliyordunuz.”
Dante cevap vermedi.
“Beni gördünüz.”
Sesi titremeye başladı.
“Her gün gördünüz.”
Dante'nin gözleri doldu.
Sofia devam etti.
“Ama yine de yokmuşum gibi davrandınız.”
“Biliyorum.”
“Bazen…”
Sofia durdu.
Bir nefes aldı.
“Bazen biri bana sadece ‘Sofia’ dese bile mutlu olurdum.”
Dante'nin gözlerinden yaş süzüldü.
Hemen silmeye çalışmadı.
“Çok özür dilerim.”
Sofia başını kaldırdı.
“Biliyorum.”
“Hayır.”
Dante başını iki yana salladı.
“Bildiğini sanmıyorum.”
Sesi titredi.
“Ben yıllarca kendimi haklı sandım.”
Sofia sessizce onu dinledi.
“Babam ne söylediyse doğru kabul ettim. Seni gördüğümde kızgınlığımı sana yönelttim. Mateo'ya da.”
Dante gözlerini sildi.
“Bir kere bile ‘Bu çocuklar gerçekten ne yaşıyor?’ diye düşünmedim.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Ben de sizi bekledim.”
Dante ona baktı.
“Ne kadar?”
Sofia hafifçe güldü ama gözlerinden yaş geldi.
“Çok.”
Bir an sustu.
“Çocukken kapının önünde otururdum.”
Dante'nin yüzü düştü.
“Belki biri gelir diye.”
“Ben…”
Dante konuşamadı.
Sofia devam etti.
“Bazen sesinizi duyardım.”
“Ve?”
“Belki bu kez bana da seslenirler diye beklerdim.”
Dante başını eğdi.
Gözyaşlarını saklamaya çalışmadı.
“Keşke…”
Sofia hemen araya girdi.
“Keşke demek kolay.”
Dante başını kaldırdı.
“Biliyorum.”
“Ben de çok söyledim.”
Bir süre ikisi de ağladı.
Ama bu kez aralarında kimse yoktu.
Ne babaları.
Ne geçmişte söylenen yalanlar.
Sadece iki kardeş vardı.
Yıllarca birbirini kaybetmiş iki kardeş.
Dante elini masanın üzerine koydu.
“Sana bir şey sorabilir miyim?”
Sofia başını salladı.
“Beni gerçekten kardeşin olarak görüyor musun?”
Dante'nin cevabı hiç gecikmedi.
“Evet.”
Sofia'nın gözlerinden bir damla daha yaş aktı.
“Eskiden?”
Dante zorlandı.
“Eskiden de kardeşimdin.”
Sofia başını iki yana salladı.
“Ama bana öyle hissettirmedin.”
Dante gözlerini kapattı.
“Haklısın.”
Sofia derin bir nefes aldı.
“Ben senden mükemmel bir abi olmanı istemiyorum.”
Dante ona baktı.
“Ne istiyorsun?”
Sofia birkaç saniye düşündü.
“Beni gör.”
Dante'nin gözleri yeniden doldu.
“Seni görüyorum.”
“Bundan sonra.”
Dante başını salladı.
“Bundan sonra.”
Sofia elini uzattı.
Dante birkaç saniye baktı.
Sonra elini tuttu.
İkisi de konuşmadı.
Tam o sırada koridordan Mia'nın sesi geldi.
“Dante amca!”
İkisi de ellerini hemen çekmedi.
Mia mutfağa koşarak girdi.
“Sofia hala burada mı?”
Sofia gülümseyerek ona baktı.
“Buradayım.”
Mia hemen yanına geldi.
“Akşam bizimle yemek yiyecek misin?”
Sofia gülümsedi.
“Yiyeceğim.”
“Pasta da yapacak mısın?”
Sofia güldü.
“Bunu Luca mı söyledi?”
“Hayır. Ben istiyorum.”
“Tamam. Sana da yaparım.”
Mia sevinerek dışarı koştu.
“Luca! Sofia hala pasta yapacak!”
Dante kızının arkasından baktı.
Sonra Sofia'ya döndü.
“Onlar seni çoktan kabul etti.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Ben zaten onların halasıydım.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Bir an sustu.
“Biz sadece bunu çok geç fark ettik.”
Sofia'nın gözleri yeniden doldu.
Ama bu kez ağlamadı.
Sadece başını salladı.
“Geç de olsa.”
Dante elini sıktı.
“Geç de olsa.”
İkisi bir süre daha mutfakta oturdu.
İlk kez konuşacak bir şey bulamadıkları için değil…
Birbirlerinin yanında sessiz kalabildikleri için.
Ve dışarıdan çocukların sesi geliyordu.
“Mateo amca geldi!”
Sofia gülümsedi.
Dante de gülümsedi.
Bu evde artık bazı kelimeler değişmişti.
**Sofia hala.**
**Mateo amca.**
Ve belki en önemlisi…
**Kardeşim.**