# 35. BÖLÜM — SENİ DE GÖRMELİYDİM
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 35. BÖLÜM — SENİ DE GÖRMELİYDİM
Akşam olduğunda evde herkes yavaş yavaş toplanmıştı.
Lorenzo'nun kolunda küçük bir sıyrık vardı.
Alessandro'nun omzu ağrıyordu.
Dante'nin de kolunda gün içinde oluşmuş bir yara vardı.
Mateo içeri girdiğinde üçünü birden gördü.
“Ne oldu size?”
Alessandro hemen cevap verdi.
“Bir şey yok.”
Mateo kaşını kaldırdı.
“Üçünüzün de bir şeyi yok ama üçünüz de yaralısınız.”
Lorenzo güldü.
“Abartılacak bir şey değil.”
Dante ayağa kalktı.
“Ben hallederim.”
Mateo ona baktı.
“Sen mi?”
Dante kısa bir gülümsemeyle başını salladı.
“Ben cerrahım, unuttun mu?”
“Unutmadım.”
Dante mutfağın yanındaki dolaptan ilk yardım çantasını aldı.
Önce Lorenzo'nun koluna baktı.
“Bunu neden temizlemedin?”
“Fırsat olmadı.”
“Şimdi oldu.”
Dante yarayı temizleyip sardı.
Sonra Alessandro'ya döndü.
“Sen de gel.”
Alessandro kolunu uzattı.
“Doktor bey.”
“Sus.”
Alessandro güldü.
Dante onun omzunu kontrol etti.
“Ciddi değil. Ama birkaç gün dikkat et.”
“Tamam.”
Sıra kendisine geldiğinde Dante kolundaki yarayı kontrol etti.
Mateo kapının yanında onları izliyordu.
Hiçbir şey söylemedi.
Dante onun bakışını fark etti.
“Ne?”
“Hiç.”
“Bir şey diyeceksin gibi bakıyorsun.”
Mateo omuz silkti.
“Yok.”
Sonra mutfaktan su aldı.
Dante yarasını kendi kendine temizlerken Mateo hâlâ onu izliyordu.
Dante sonunda sordu:
“Senin bir yerin var mı?”
Mateo başını salladı.
“Yok.”
“Emin misin?”
“Eminim.”
Dante birkaç saniye daha baktı.
Sonra başını salladı.
“Tamam.”
Mateo odasına geçti.
Dante arkasından baktı.
Bir şey söylemedi.
---
Gece ilerledi.
Ev sessizleşti.
Dante salonda oturuyordu.
Gün boyunca olanları düşünüyordu.
Lorenzo'nun yarası.
Alessandro'nun omzu.
Kendi kolundaki yara.
Sonra Mateo'nun yüzü geldi aklına.
Hiçbir şey söylemeden hepsine bakmıştı.
Sanki onların iyi olması onun için yeterliydi.
Dante ayağa kalktı.
Koridora çıktı.
Mateo'nun odasının kapısı açıktı.
Dante kapının önünde durdu.
Mateo yatağında uyuyordu.
Üzerini bile değiştirmemişti.
Belli ki odasına gelir gelmez yatağa uzanmıştı.
Dante içeri girdi.
Bir süre kardeşine baktı.
Sonra gözleri doldu.
Çünkü bugün ilk kez başka bir şeyi düşünmüştü.
Mateo yıllarca yaralarıyla tek başına ilgilenmişti.
Hastalandığında kimse sormamıştı.
Yorulduğunda kimse fark etmemişti.
Canı yandığında kimse yanında olmamıştı.
Bugün bile herkesin durumunu fark etmişti.
Ama kendisinden hiç bahsetmemişti.
Dante'nin gözünden yaş süzüldü.
Hemen sildi.
Ama ikinci yaş geldi.
Sonra bir tane daha.
Dante başını eğdi.
“Ben seni nasıl hiç görmedim?”
Sesi neredeyse fısıltıydı.
Mateo uyumaya devam etti.
Dante yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Sen benim kardeşimdin.”
Sesi titredi.
“Ben bunu biliyordum.”
Bir süre sustu.
“Bilmek yetmemiş.”
Dante yüzünü ellerinin arasına aldı.
Sessizce ağladı.
Mateo'nun uyanmasını istemiyordu.
Bu yüzden sesini çıkarmadı.
Bir süre sonra tekrar ona baktı.
“Bugün sana bir şey olmadı diye sevindim.”
Gülümsedi ama gözleri hâlâ yaşlıydı.
“Bunun normal bir şey olması gerekiyordu.”
Dante başını salladı.
“Ben senin abindim.”
Bir süre konuşamadı.
“Keşke bunu yıllar önce anlayabilseydim.”
Mateo uykusunda hafifçe hareket etti.
Dante hemen sustu.
Bir süre bekledi.
Mateo yeniden uykuya daldı.
Dante ayağa kalkmadı.
Sandalyede oturmaya devam etti.
Bu kez kardeşinin yanında kalmak istedi.
Onu uyandırmadan.
Bir şey istemeden.
Sadece yanında.
Dante son kez Mateo'ya baktı.
“Artık seni görüyorum.”
Gözünden bir damla yaş daha süzüldü.
“Geç kaldım.”
Başını eğdi.
“Ama artık gitmeyeceğim.”
Mateo hiçbir şey duymadı.
Uyumaya devam etti.
Dante ise sabaha kadar odadan çıkmadı.