# 36. BÖLÜM — BU KEZ KAYBETMEYECEĞİZ
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 36. BÖLÜM — BU KEZ KAYBETMEYECEĞİZ
Gece oldukça sessizdi.
Dante salondaki koltukta oturuyordu.
Masada eski mektuplar duruyordu.
Yanında Lorenzo ve Alessandro vardı.
Üçü de uzun zamandır konuşmuyordu.
Clara salona girdi.
Arkasından Isabel geldi.
Clara masadaki mektuplara baktı.
“Bunlar hâlâ burada mı?”
Dante başını salladı.
“Evet.”
Isabel sandalyeye oturdu.
“Bence artık bunlarla ne yapacağımıza karar vermeliyiz.”
Lorenzo kaşlarını çattı.
“Ne yapacağız?”
“İkizlere vereceğiz.”
Dante hemen başını kaldırdı.
“Hayır.”
Clara ona baktı.
“Neden?”
Dante birkaç saniye sustu.
“Çünkü yeterince şey yaşadılar.”
Isabel sakin bir şekilde konuştu.
“Gerçeği bilmek onların hakkı.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden hayır?”
Dante cevap vermedi.
Lorenzo mektuplara baktı.
“Çünkü korkuyor.”
Alessandro ona döndü.
“Neden?”
Lorenzo cevap verdi.
“Onları tekrar kaybetmekten.”
Salonda sessizlik oldu.
Clara Dante'nin yanına oturdu.
“Dante.”
Dante başını kaldırmadı.
“Ne?”
“Onları kaybetmekten korkman normal.”
Dante gözlerini kapattı.
“Ama zaten kaybettik.”
Clara'nın yüzü değişti.
Dante devam etti.
“Yıllarca yanımızdaydılar.”
Sesi kısıldı.
“Biz onları görmedik.”
Bir süre sustu.
“Şimdi gördük.”
Gözleri doldu.
“Ya yine giderlerse?”
Isabel yavaşça konuştu.
“Gitmelerini engelleyemezsiniz.”
Dante ona baktı.
“Biliyorum.”
“Onların hayatına yeniden karar veremezsiniz.”
“Biliyorum.”
Isabel masadaki mektuplara baktı.
“Öyleyse yapabileceğiniz tek şey…”
Bir an durdu.
“Bu kez kapıyı açık bırakmak.”
Dante başını eğdi.
---
Lorenzo eski dosyayı eline aldı.
İçinden Marco'nun videosunun bulunduğu tableti çıkardı.
Ekrana baktı.
Bir süre hiçbir şey yapmadı.
Sonra videoyu açtı.
Marco'nun görüntüsü ekrana geldi.
Odadaki herkes sustu.
Video ilerledikçe Marco'nun itirafları yeniden duyuldu.
Freya.
Yalanlar.
İkizlerin çocukluğu.
Sofia ve Mateo'ya yapılanlar.
Vasiyet.
Bir yıl boyunca birlikte yaşama şartı.
Dante videoyu kapatmak istedi.
Lorenzo elini tuttu.
“Hayır.”
Dante ona baktı.
Lorenzo'nun gözleri dolmuştu.
“Bu kez kaçmayacağız.”
Alessandro başını salladı.
“Babamızın söylediklerinden kaçmak değil mesele.”
Lorenzo devam etti.
“Yaptıklarımızdan kaçmamak.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Ben onları kaybetmek istemiyorum.”
Clara onun elini tuttu.
“Öyleyse kardeşleri olarak kal.”
Dante gözlerini ona çevirdi.
“Ya beni istemezlerse?”
Clara cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.
“Bunu onların kararına bırak.”
Dante başını salladı.
“Evet.”
---
O sırada üst katta Sofia ve Mateo kendi odalarındaydı.
Mateo yatağın kenarında oturuyordu.
Sofia pencerenin önündeydi.
“Bugün Dante çok sessizdi.”
Mateo başını kaldırdı.
“Fark ettim.”
“Bir şey olmuş.”
“Belki sadece düşünüyor.”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Bazen hâlâ gitmemiz gerektiğini düşünüyorum.”
Mateo ona baktı.
“Ben de.”
“Sonra?”
Mateo omuzlarını silkti.
“Sonra aşağıda bizi bekleyen çocukları düşünüyorum.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Luca bugün bana yine ‘Sofia hala’ dedi.”
“Biliyorum.”
“Mia da yarın birlikte pasta yapacağımızı söyledi.”
Mateo güldü.
“Benim de yarın kliniğe gitmem gerekiyor.”
Sofia ona baktı.
“Yani?”
Mateo birkaç saniye düşündü.
“Yani artık burada sadece geçmişimiz yok.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“Evet.”
---
Gece yarısına doğru Dante odasından çıktı.
Koridorda yürürken ikizlerin odasının önünde durdu.
Kapıya baktı.
İçeri girmedi.
Elini kapının üzerine koydu.
Sonra geri çekti.
“Bu kez sen karar vereceksin.”
Kendi kendine söyledi.
“Ben değil.”
Koridorun diğer ucundan Clara onu izliyordu.
Dante ona baktı.
“Uyumadın mı?”
“Sen de uyumadın.”
Dante hafifçe gülümsedi.
“Ben iyiyim.”
Clara başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Dante cevap vermedi.
Clara yanına geldi.
“Onları seviyorsun.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Çok geç oldu.”
“Geç oldu.”
Clara onun elini tuttu.
“Ama bitmedi.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Bu kez onları kaybetmeyeceğiz.”
Clara başını salladı.
“Onları tutarak değil.”
Dante anladı.
“Yanlarında durarak.”
“Evet.”
Dante bir kez daha kapıya baktı.
Sonra koridordan uzaklaştı.
İçeride Sofia ve Mateo uyuyordu.
Dışarıda ise üç ağabey ve iki yenge, yıllar sonra ilk kez aynı şeyi düşünüyordu.
Onları yeniden kaybetmek istemiyorlardı.
Ama bu kez onları ellerinde tutarak değil…
**Yanlarında durarak.**