# 37. BÖLÜM — YANLIŞ ANLAŞILAN SÖZLER
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 37. BÖLÜM — YANLIŞ ANLAŞILAN SÖZLER
Ertesi sabah çiftlik her zamankinden daha hareketliydi.
Sofia mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
Mateo ise bahçede arabasının yanında duruyordu.
Dante, Lorenzo ve Alessandro ahır tarafında konuşuyordu.
Tam o sırada çiftliğin girişinden bir araba sesi geldi.
Mateo başını kaldırdı.
Sofia mutfaktan dışarı baktı.
Araba durdu.
Kapı açıldı.
Enzo indi.
Ardından Serena.
Sofia'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Mateo da Enzo'ya baktı.
“Bunlar niye geldi?”
Sofia omuzlarını silkti.
“Bilmiyorum.”
Enzo ve Serena eve doğru yürümeye başladı.
Dante onları görünce şaşırdı.
“Ne işiniz var burada?”
Enzo ellerini cebine soktu.
“Konuşmaya geldik.”
Lorenzo kaşlarını kaldırdı.
“Ne hakkında?”
Serena cevap verdi.
“Her şey hakkında.”
Dante birkaç saniye sustu.
“Tamam. İçeri geçin.”
Sofia uzaktan onları izliyordu.
Mateo yanına geldi.
“İyi bir şey olmayacak.”
Sofia ona baktı.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
---
Herkes salonda toplandı.
Enzo bir süre konuşmadan oturdu.
Serena da yanında sessizdi.
Sonunda Enzo konuştu.
“Biz burada artık ne olacağımızı anlamıyoruz.”
Dante ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Eskiden her şey belliydi.”
Serena araya girdi.
“Şimdi her şey değişti.”
Dante kaşlarını çattı.
“Değişen ne?”
Serena birkaç saniye düşündü.
“Sofia ve Mateo artık burada. Herkes onlarla ilgileniyor. Biz de kendi yerimizi anlamaya çalışıyoruz.”
Sofia'nın yüzü gerildi.
Mateo ona baktı.
Dante hemen konuştu.
“Bu, sizin yeriniz olmadığı anlamına gelmiyor.”
Enzo başını salladı.
“Biliyorum.”
Ama sesi pek ikna olmuş gibi çıkmıyordu.
“Yine de her şey farklı.”
Lorenzo araya girdi.
“Çünkü yıllardır yanlış giden çok şey vardı.”
Enzo ona baktı.
“Bunun bizim suçumuz olduğunu söylemiyorsun, değil mi?”
Lorenzo cevap vermedi.
Serena hemen konuştu.
“Biz de ne yapacağımızı bilmiyoruz.”
Clara yumuşak bir sesle konuştu.
“Bunu anlamanız zaman alabilir.”
Serena başını salladı.
“Belki.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Enzo ayağa kalktı.
“Biz biraz dışarı çıkalım.”
Serena da ayağa kalktı.
İkisi salondan çıktı.
Sofia onları gözleriyle takip etti.
---
Bir süre sonra Sofia mutfağa geçti.
Mateo da arkasından geldi.
“Duydun mu?”
“Neyi?”
“Enzo'nun söylediklerini.”
Sofia başını salladı.
“Evet.”
Mateo tezgâha yaslandı.
“Bence bizi istemiyorlar.”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Belki de gerçekten istemiyorlar.”
Mateo ona baktı.
“Dün gece Dante'nin söylediklerini duymadın mı?”
“Duydum.”
“Yanımızda duracaklarını söylediler.”
Sofia başını eğdi.
“Biliyorum.”
Tam o sırada dışarıdan Dante'nin sesi geldi.
“Bu böyle devam edemez.”
Sofia ve Mateo birbirlerine baktı.
Mateo sessizce kapıya yaklaştı.
Dışarıda Dante, Lorenzo ve Alessandro konuşuyordu.
Enzo da yanlarındaydı.
Dante'nin sesi yeniden duyuldu.
“Bir karar vermemiz gerekiyor.”
Mateo'nun yüzü değişti.
Sofia da kapının yanında durmuştu.
Lorenzo konuştu.
“Böyle giderse herkes birbirini yanlış anlayacak.”
Enzo'nun sesi duyuldu.
“Ben zaten bunun olacağından korkuyordum.”
Sofia'nın gözleri büyüdü.
Mateo ona baktı.
“Ne kararından bahsediyorlar?”
Sofia başını salladı.
“Bilmiyorum.”
Dante konuşmaya devam etti.
“İkizlerin bu kadar şeyden sonra yeniden üzülmesini istemiyorum.”
Ama Sofia sadece birkaç kelime duyabiliyordu.
**“İkizlerin…”**
Sonrasını tam olarak duyamadı.
Mateo kolundan tuttu.
“Gidelim.”
Sofia şaşkınlıkla ona baktı.
“Nereye?”
“Yukarı.”
İkisi sessizce uzaklaştı.
---
Odalarına girdiklerinde Mateo kapıyı kapattı.
Sofia yatağın kenarına oturdu.
“Demek karar verecekler.”
Mateo başını salladı.
“Bize söylemeden.”
Sofia gözlerini yere indirdi.
“Belki de Enzo haklı.”
“Ne konuda?”
“Biz geldikten sonra her şey değişti.”
Mateo hemen karşı çıktı.
“Biz gelmedik ki. Biz zaten buradaydık.”
Sofia ona baktı.
“Biliyorum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Sofia yavaşça konuştu.
“Ya bizi göndermek istiyorlarsa?”
Mateo cevap vermedi.
Çünkü o da aynı şeyi düşünmeye başlamıştı.
---
Aşağıda ise konuşma devam ediyordu.
Dante Enzo'ya baktı.
“Sen hâlâ anlamıyorsun.”
Enzo sinirliydi.
“Ne anlamıyorum?”
“Kimse seni buradan göndermiyor.”
Serena araya girdi.
“Peki ya Sofia ve Mateo?”
Dante'nin yüzü değişti.
“Onlar bizim kardeşimiz.”
Enzo sustu.
Dante devam etti.
“Onların gitmesini istemiyoruz.”
Lorenzo başını salladı.
“Tam tersine.”
Alessandro da ekledi.
“Bu evde kalmalarını istiyoruz.”
Serena birkaç saniye onlara baktı.
“Gerçekten mi?”
Dante cevap verdi.
“Evet.”
Enzo başını eğdi.
“Ben sadece herkesin ne düşündüğünü anlamaya çalışıyorum.”
Dante onun omzuna hafifçe dokundu.
“Anlıyorum.”
Ama bu konuşmayı yukarıdan kimse duymuyordu.
Sofia ve Mateo çoktan başka bir sonuca varmıştı.
---
Akşamüstü Sofia mutfaktan çıkarken Dante'yle karşılaştı.
Dante gülümsedi.
“Sofia.”
Sofia durdu.
“Efendim?”
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Sofia'nın yüzü ciddileşti.
“Tabii.”
Dante ona yaklaşınca Sofia bir adım geri çekildi.
Dante bunu fark etti.
“Bir şey mi oldu?”
Sofia birkaç saniye sustu.
“Bizi göndermek istiyorsanız söyleyin.”
Dante'nin yüzü şaşkınlıkla değişti.
“Ne?”
Mateo koridorun başında belirdi.
Sofia ona baktı.
“Dün gece konuşuyorlardı.”
Dante kaşlarını çattı.
“Kim?”
“Sen, Lorenzo, Alessandro ve Enzo.”
Dante birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra başını iki yana salladı.
“Siz yanlış anladınız.”
Mateo'nun sesi sertleşti.
“Ne yanlış anladık?”
Dante cevap vermeye çalıştı.
Ama Sofia araya girdi.
“Bize söylemeden karar vermeniz yine aynı şey.”
Dante'nin yüzü düştü.
“Hayır. Öyle değil.”
“Bize ne olduğunu söylemediniz.”
“Çünkü—”
“Yine bizim yerimize karar vermek istemediğiniz için mi?”
Dante sustu.
Sofia başını salladı.
“Tam da bundan korkuyordum.”
Mateo onun yanına geçti.
“Gidelim.”
Dante hemen baktı.
“Nereye?”
Mateo cevap vermedi.
Sofia da hiçbir şey söylemeden yürümeye başladı.
Dante arkalarından baktı.
“Durun.”
İkizler durmadı.
---
Dante birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Lorenzo ve Alessandro koridora geldi.
“Ne oldu?”
Dante onlara baktı.
“Bizi yanlış anladılar.”
Alessandro şaşkınlıkla sordu.
“Nasıl?”
Dante derin bir nefes aldı.
“Bizi onları göndermek istiyoruz sandılar.”
Lorenzo'nun yüzü değişti.
“Harika.”
Alessandro ona baktı.
“Ne?”
“Tam da korktuğumuz şey.”
Dante başını eğdi.
“Onları yine kaybetmek istemiyorum.”
Lorenzo hemen cevap verdi.
“O zaman bu kez peşlerinden koşmak yerine konuş.”
Dante başını kaldırdı.
“Ya konuşmak istemezlerse?”
Alessandro omuzlarını silkti.
“O zaman bekleriz.”
Dante birkaç saniye sustu.
Sonra ikizlerin odasına doğru baktı.
“Bu kez yanlış anlaşılmanın onları bizden uzaklaştırmasına izin vermeyeceğim.”
Lorenzo başını salladı.
“İyi.”
Dante yürümeye başladı.
Ama kapının önüne geldiğinde durdu.
Elini kapıya götürdü.
Sonra indirdi.
İçeri girmedi.
Sadece kapının önünde durdu.
Çünkü bu kez gerçekten onların kararına saygı duyması gerekiyordu.
İçeride Sofia ve Mateo ise duydukları birkaç cümleyi düşünüp duruyordu.
İkisi de aynı şeyi düşünüyordu.
**Belki de her şey sandıkları kadar değişmemişti.**