# 38. BÖLÜM — DUYULAN SÖZLER
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 38. BÖLÜM — DUYULAN SÖZLER
Akşam olmuştu.
Çiftlik yavaş yavaş sessizleşiyordu.
Sofia odasında kitaplarına bakıyordu.
Mateo ise ertesi gün kliniğe götüreceği çantasını hazırlıyordu.
İkisi de gün boyunca yaşananları konuşmamıştı.
Hâlâ kırgındılar.
Hâlâ kafaları karışıktı.
Aşağı katta ise Enzo ve Serena mutfakta yalnızdı.
Serena masaya oturdu.
Derin bir nefes aldı.
“Sonunda biraz rahatladım.”
Enzo ona baktı.
“Neden?”
“Çünkü bence ikizler yakında gider.”
Enzo birkaç saniye sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Serena arkasına yaslandı.
“Oh be.”
Enzo güldü.
“Ne?”
“Bilmiyorum. Sanki her şey yeniden normale dönecek.”
Enzo başını salladı.
“Bence de.”
Serena sesini biraz alçalttı.
“Başından beri bu evde ne olacağını biliyorduk.”
Enzo cevap vermedi.
Serena devam etti.
“İkizler burada kalınca herkesin dikkati onlara döndü.”
“Evet.”
“Şimdi de gidiyorlar.”
Enzo omuzlarını silkti.
“Bence uzun sürmez.”
Serena gülümsedi.
“Yani…”
Kısa bir süre sustu.
“Kaybetmedik.”
Enzo da gülümsedi.
“Sonunda.”
Tam o sırada mutfağın kapısının dışında üç kişi durmuştu.
Dante.
Lorenzo.
Alessandro.
Üçü de konuşulanları duymuştu.
Dante’nin yüzündeki ifade bir anda değişti.
Lorenzo ona baktı.
Alessandro da sessizce başını çevirdi.
Dante hiçbir şey söylemedi.
Sadece mutfağın kapısına baktı.
İçeriden Serena’nın sesi yeniden geldi.
“İkizler giderse her şey eskisi gibi olur.”
Dante’nin çenesi gerildi.
Lorenzo koluna hafifçe dokundu.
“Dante…”
Dante elini kaldırdı.
“Bir şey söyleme.”
Sesi sakindi.
Ama yüzündeki öfke belliydi.
---
Bir süre sonra üçü koridora geçti.
Alessandro fısıldadı.
“Gerçekten bunu mu düşünüyorlar?”
Lorenzo başını salladı.
“Duyduklarımız ortada.”
Dante birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra sertçe konuştu.
“Bunca şeyden sonra…”
Lorenzo ona baktı.
“Öfkelenmen normal.”
“Normal mi?”
Dante ona döndü.
“Dün gece kardeşlerimizi kaybetmemek için ne yapacağımızı konuştuk.”
Sesi yükselmiyordu.
Ama öfkesi her kelimesinden belli oluyordu.
“Bugün onların gitmesini bekleyen iki insanın konuşmasını dinliyoruz.”
Alessandro başını eğdi.
“Belki söyledikleri sadece korkudan.”
Dante hemen karşılık verdi.
“Belki.”
Bir an sustu.
“Ama bu kez görmezden gelmeyeceğim.”
Lorenzo ona baktı.
“Ne yapacaksın?”
Dante mutfağın kapısına doğru baktı.
“Gerçeği soracağım.”
---
Dante mutfağa girdi.
Enzo ve Serena konuşmayı bıraktı.
Serena’nın yüzü değişti.
“Abi?”
Dante masanın karşısında durdu.
“Az önce ne dediniz?”
Enzo’nun yüzü gerildi.
“Ne?”
“İkizler gidince her şeyin normale döneceğini söylediniz.”
Serena hemen ayağa kalktı.
“Sen bizi mi dinliyordun?”
Dante’nin sesi sertleşti.
“Konuyu değiştirme.”
Enzo sustu.
Dante devam etti.
“Bir de ‘oh be’ dediniz.”
Serena gözlerini kaçırdı.
Dante’nin öfkesi daha da arttı.
“Bunca şeyden sonra hâlâ onların gitmesini mi bekliyorsunuz?”
Enzo cevap vermedi.
Dante masaya baktı.
“Onlar yıllarca bu evin dışında yaşadı.”
Sonra Enzo’ya döndü.
“Şimdi ilk kez burada kendilerine ait bir yer buldular.”
Serena araya girdi.
“Biz de kendimize ait bir yer istiyoruz.”
Dante bir an sustu.
“Bunun için onların gitmesi gerekmiyor.”
Serena cevap veremedi.
Dante devam etti.
“Bunu hâlâ anlamadınız mı?”
Enzo başını kaldırdı.
“Biz sadece…”
“Hayır.”
Dante sözünü kesti.
“Sadece ne?”
Enzo sustu.
Dante’nin sesi biraz daha yükseldi.
“Onların gitmesini bekliyorsunuz.”
Serena gözlerini yere indirdi.
“Evet.”
Bu cevap Dante’yi daha da öfkelendirdi.
“En azından dürüst oldun.”
Bir süre kimse konuşmadı.
Dante derin bir nefes aldı.
“Onlar sizin yüzünüzden gitmeyecek.”
Serena başını kaldırdı.
“Peki ya kendileri gitmek isterse?”
Dante’nin yüzü değişti.
“İşte o zaman karar onların olur.”
“Senin değil.”
“Benim hiç değil.”
Dante birkaç saniye sustu.
“Bunu anlamanızı beklerdim.”
Sonra arkasını döndü.
Kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken durdu.
“Bir daha onların gitmesini beklerken böyle konuştuğunuzu duymak istemiyorum.”
Ve çıktı.
---
Koridorda Lorenzo ve Alessandro onu bekliyordu.
Lorenzo hemen sordu.
“Ne dediler?”
Dante cevap vermedi.
Birkaç adım yürüdü.
Sonra durdu.
“En kötüsü ne biliyor musunuz?”
Alessandro ona baktı.
“Ne?”
Dante gözlerini kapattı.
“İkizler bunu duyarsa…”
Cümlesini tamamlayamadı.
Lorenzo sessizce başını salladı.
“Duymamaları gerekiyor.”
Dante ona baktı.
“Hayır.”
Lorenzo şaşırdı.
“Ne?”
“Artık hiçbir şeyi onların arkasından çözmeyeceğiz.”
Dante’nin sesi kararlıydı.
“Ne olduğunu bilmeleri gerekiyor.”
Alessandro başını salladı.
“Ama önce sakinleş.”
Dante derin bir nefes aldı.
“Çalışıyorum.”
---
Üst katta Sofia odasının kapısını açtı.
Koridora çıktı.
Tam merdivenlere yönelmişti ki aşağıdan Dante’nin sesi geldi.
“Bunu onlardan saklamayacağız.”
Sofia durdu.
Mateo da odasından çıktı.
İkisi birbirlerine baktı.
Sofia’nın yüzü gerildi.
“Ne oldu?”
Mateo merdivenlere baktı.
“Bilmiyorum.”
Aşağıdan Lorenzo’nun sesi geldi.
“Onlara kendimiz söyleyelim.”
Sofia’nın kalbi hızlandı.
Mateo’nun yüzü de değişti.
İkisi yavaşça merdivenlere doğru yürümeye başladı.
Bu kez duyacakları şey, önceki yanlış anlaşılmalardan daha ağır olabilirdi.
Çünkü Enzo ve Serena’nın söyledikleri artık sadece onların arasında kalmamıştı.
Dante ise ilk kez, kardeşlerini korumakla gerçeği onlardan saklamak arasındaki farkı açıkça görüyordu.
Bu kez Sofia ve Mateo’nun kararını kimse onların yerine vermeyecekti.