# 39. BÖLÜM — BU KEZ BEN BURADAYIM
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 39. BÖLÜM — BU KEZ BEN BURADAYIM
Gece çiftliğin üzerine tamamen çökmüştü.
Ev sessizdi.
Sofia yatağında uyumaya çalışıyordu.
Ama bir türlü rahat edemiyordu.
Üşüyordu.
Battaniyeyi biraz daha üzerine çekti.
Gözlerini kapattı.
Birkaç dakika sonra yeniden açtı.
Başının içi ağırlaşıyordu.
Elini alnına götürdü.
Çok sıcaktı.
“Mateo…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
Yataktan kalkmaya çalıştı.
Ayağa kalkınca başı döndü.
Duvara tutundu.
Birkaç adım atıp Mateo'nun kapısına geldi.
“Mateo…”
Kapı hemen açıldı.
Mateo uykulu gözlerle dışarı çıktı.
“Sofia?”
Sofia ona baktı.
“İyi değilim.”
Mateo'nun yüzündeki uyku bir anda kayboldu.
“Ne oldu?”
“Bilmiyorum.”
Sofia yeniden duvara yaslandı.
Mateo elini alnına koydu.
Yüzü değişti.
“Çok ateşlisin.”
“Geçer.”
“Hayır.”
Mateo'nun sesi titredi.
“Geçmesini beklemiyoruz.”
Sofia birkaç adım atmaya çalıştı.
Ama başı yeniden döndü.
Mateo hemen onu tuttu.
“Sofia!”
“Başım dönüyor.”
“Tamam. Otur.”
Onu yatağın kenarına oturttu.
Su verdi.
Sofia birkaç yudum içti.
Mateo ise karşısında öylece durdu.
Ne yapacağını biliyordu.
Ama korkmuştu.
Hem de çok korkmuştu.
Telefonunu eline aldı.
Dante'nin adını buldu.
Parmağı arama tuşunun üzerinde kaldı.
Sofia bunu fark etti.
“Arama.”
“Arayacağım.”
“Gerek yok.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Var.”
Sofia ona baktı.
“Mateo…”
Mateo başını iki yana salladı.
“Ben seni hep korudum.”
Sesi kırıldı.
“Ama şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.”
Sofia elini onun elinin üzerine koydu.
“Buradayım.”
Mateo gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
Bir damla yaş yanağından süzüldü.
“Ama seni kaybetmekten korkuyorum.”
Sofia birkaç saniye ona baktı.
Sonra elini sıktı.
“Beni kaybetmeyeceksin.”
Mateo başını eğdi.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Sofia cevap veremedi.
Çünkü kendisi de bilmiyordu.
---
Koridorda bir kapı açıldı.
Dante uyanmıştı.
Sesleri duymuştu.
Mateo'nun titreyen sesini fark etmişti.
Sofia'nın odasına doğru yürüdü.
Kapıyı hafifçe çaldı.
Mateo başını çevirdi.
“Dante?”
“Ne oldu?”
Mateo bir an cevap veremedi.
Sonra kısık sesle konuştu.
“Sofia'nın ateşi var.”
Dante hemen içeri girdi.
Sofia'yı görünce yüzü ciddileşti.
“Ne zamandır böyle?”
“Bilmiyorum.”
Mateo'nun sesi titriyordu.
“Uyandırdığımda çok sıcaktı.”
Dante Sofia'nın alnına dokundu.
“Gerçekten ateşi yüksek.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Ne yapacağız?”
Dante ona baktı.
“Önce sakin olacağız.”
“Ben sakinim.”
Dante başını salladı.
“Değilsin.”
Mateo cevap vermedi.
Dante termometreyi aldı.
“Bir bakalım.”
Bir süre sonra ölçüm tamamlandı.
Dante ekrana baktı.
“Yüksek.”
Mateo gözlerini kapattı.
“Hayır…”
Dante hemen ona döndü.
“Mateo.”
Mateo başını kaldırdı.
“Buradayım.”
Dante'nin sesi sakindi.
“Ben de buradayım.”
Mateo birkaç saniye ona baktı.
Sonra gözlerinden yaşlar aktı.
“Ya ona bir şey olursa?”
Dante cevap vermeden önce sustu.
“Olmayacak demek istemiyorum.”
Mateo şaşkınlıkla ona baktı.
Dante devam etti.
“Ama ne gerekiyorsa yapacağız.”
“Ben korkuyorum.”
Dante'nin gözleri doldu.
“Ben de.”
Mateo başını eğdi.
“Ben onun dışında kimsem olmadığını sanıyordum.”
Dante yavaşça yanına oturdu.
“Artık var.”
Mateo ona baktı.
Dante elini omzuna koydu.
“Ben varım.”
Mateo'nun yüzü dağıldı.
Başını eğip ağlamaya başladı.
“Çok geç kaldınız.”
Dante'nin gözlerinden de yaşlar süzüldü.
“Biliyorum.”
“Çok uzun süre yalnız kaldık.”
“Biliyorum.”
“Bunu söylemek bile yetmiyor.”
“Biliyorum.”
Dante'nin sesi titredi.
“Keşke daha önce yanında olsaydım.”
Mateo ağlayarak başını salladı.
“Ben de bunu çok istedim.”
Dante onu kendine doğru çekti.
Mateo önce kıpırdamadı.
Sonra başını Dante'nin omzuna yasladı.
İlk kez.
Dante kardeşine sarıldı.
Mateo'nun omuzları titriyordu.
“Ben çok korkuyorum.”
Dante gözlerini kapattı.
“Biliyorum.”
“Ya onu da kaybedersem?”
“Kaybetmeyeceğiz.”
Mateo ağlamaya devam etti.
Dante onun sırtını yavaşça sıvazladı.
“Bu gece yalnız değilsin.”
---
Bir süre sonra Clara da odaya geldi.
Sofia'nın durumunu kontrol etti.
Mateo hâlâ yatağın yanında oturuyordu.
Sofia gözlerini araladı.
“Mateo…”
“Buradayım.”
“Uyuma.”
Mateo gözyaşlarını sildi.
“Uyumayacağım.”
Sofia bu kez Dante'ye baktı.
“Sen de mi buradasın?”
Dante hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
Sofia'nın gözleri doldu.
“İkiniz de ağlamışsınız.”
Mateo hemen yüzünü çevirdi.
“Yok.”
Sofia hafifçe gülümsedi.
“Gözlerin kırmızı.”
Mateo cevap vermedi.
Dante de gülümsedi.
“Sen iyi ol da, bizim gözlerimizle sonra uğraşırsın.”
Sofia gözlerini kapattı.
“Tamam.”
Bir süre sonra yeniden uykuya daldı.
Mateo onun elini bırakmadı.
Dante de odadan çıkmadı.
Gece boyunca Sofia'nın başında beklediler.
Bazen Mateo onun alnına baktı.
Bazen Dante suyu kontrol etti.
Bazen ikisi hiçbir şey söylemeden oturdu.
Sabaha karşı Sofia'nın ateşi biraz düştü.
Mateo derin bir nefes aldı.
Gözlerini kapattı.
Dante ona baktı.
“Biraz uyu.”
Mateo başını salladı.
“Uyuyamam.”
“Uyuyabilirsin.”
“Ya yine ateşi çıkarsa?”
Dante elini onun omzuna koydu.
“Ben buradayım.”
Mateo ona baktı.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra başını yavaşça Dante'nin omzuna yasladı.
“Teşekkür ederim.”
Dante'nin gözleri yeniden doldu.
“Ben teşekkür ederim.”
Mateo şaşkınlıkla baktı.
“Neden?”
Dante Sofia'ya baktı.
“Bizi içeri aldığın için.”
Mateo'nun gözleri doldu.
“Geç kaldınız.”
Dante hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
Bir an sustu.
“Ama artık gitmeyeceğiz.”
Mateo başını salladı.
Bu kez hiçbir şey söylemedi.
Sadece Dante'nin yanında kaldı.
Sofia da karşılarında sessizce uyuyordu.
O gece hiçbir şey geçmişi silmedi.
Hiçbir özür yılları geri getirmedi.
Ama Mateo ilk kez korktuğunda korkusunu tek başına taşımadı.
Dante de ilk kez kardeşinin yanında sadece ağabey olarak değil, gerçekten **kardeşi olarak** oturdu.