# 4. BÖLÜM — MÜŞTEMİLATIN SOĞUĞU

### Mateo

Malikanenin içinde bizim için hiçbir zaman gerçekten yer olmadı.

Çocukluğumuzdan beri arazinin en uç tarafındaki müştemilatta yaşıyorduk. Eskiydi, rutubetliydi ve özellikle kışın içerisi buz gibi olurdu.

Ama artık alışmıştık.

Daha doğrusu, alışmak zorunda kalmıştık.

Ana evin ışıkları geceleri uzaktan görünürdü. Bazen o ışıklara bakıp içeride nasıl bir hayat yaşandığını düşünürdüm.

Sonra da kendime kızardım.

Çünkü o evde bize hiçbir zaman gerçekten yer verilmediğini biliyordum.

Dante bunu yıllar önce yüzümüze açıkça söylemişti.

“Sizin varlığınız bile bu evin havasını bozuyor.”

O cümleyi hâlâ unutmadım.

Belki de unutmak istemedim.

Veterinerlik diplomamı aldığım gün onu duvara asmak yerine eski bir sandığın altına koymuştum.

Gündüzleri çiftlikte çalışıyordum. Hayvanlarla ilgileniyor, yaralananlara bakıyor, elimden geldiğince yardımcı oluyordum.

Ama geceleri başka bir hayatım vardı.

Motorum müştemilatın arkasındaki küçük depoda duruyordu.

Kimsenin bilmediği tek sırrım buydu.

Herkes uyuduktan sonra motorumu çıkarıyor, maskemi takıp yarışlara gidiyordum.

Orada kimse benim kim olduğumu bilmiyordu.

Beni sadece **Gölge Yarışçısı** olarak tanıyorlardı.

Aslında bu yüzden seviyordum o hayatı.

Kimse bana ne yapmam gerektiğini söylemiyordu.

Kimsenin kardeşi, oğlu ya da mirasın bir parçası değildim.

Orada sadece Mateo'yum.

Motorun üzerine her bindiğimde üzerimdeki bütün o ağırlık biraz olsun hafifliyordu.

Ama sabah olduğunda yine aynı yere dönüyordum.

Müştemilata.

Çiftliğe.

Aileme.

Ve hiç bitmeyen o sessizliğe.

---

### Sofia

Benim kaçışım ise müzikti.

Gündüzleri çiftliğin laboratuvarında çalışıyordum.

Gıda mühendisliği okumak için yıllarca uğraşmıştım. Sonunda diplomamı da almıştım.

Ama kendi istediğim hayatı kurmak hâlâ kolay değildi.

Babamız öldükten sonra her şey daha da karışmıştı.

Aile yeniden bir araya gelmişti.

Ve herkesin birbirinden sakladığı bir şeyler vardı.

Benim de.

Müştemilattaki odamda, yatağımın altında küçük bir bölme vardı.

Notalarımı, sahne kıyafetlerimi ve maskemi orada saklıyordum.

Ailem beni sessiz, kendi hâlinde bir gıda mühendisi olarak biliyordu.

Ama geceleri maskemi takıp sahneye çıktığımda kendimi bambaşka hissediyordum.

Kimse yüzümü bilmiyordu.

Kimse geçmişimi sormuyordu.

Kimse babamın kızı olup olmadığımla ilgilenmiyordu.

Sadece müziği dinliyorlardı.

Bazen Marco bize mutfaktan gizlice yemek gönderirdi.

Bunu fazla belli etmemeye çalışırdı.

Bir tabak bırakır, sonra hiçbir şey söylemeden giderdi.

Bir keresinde Dante bunu fark etti.

“Onlara ayrı yemek göndermeyin.”

Marco ona bir şey söylemedi.

Dante'nin sesi biraz daha sertleşti.

“Ne veriliyorsa onu yesinler.”

O gün yemeği geri çevirdik.

Aç kaldığımız için değil.

Sadece bunu kabul etmek istemediğimiz için.

Mateo karşımdaki sandalyeye oturdu.

Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Sonra bana baktı.

“Bir gün buradan tamamen gideceğiz.”

“Peki nereye?”

“Bir yer buluruz.”

Gülümsedim.

“Sen bunu hep söylüyorsun.”

“Çünkü başka ne söyleyeyim?”

İstemeden güldüm.

“Bilmiyorum.”

Mateo da güldü.

Sonra ikimiz de sustuk.

Çünkü aslında ikimiz de biliyorduk.

Gitmek istiyorduk.

Ama nereye gideceğimizi bilmiyorduk.

---

Müştemilatın en zor tarafı yalnız kalmak değildi.

Bazen çocukların bize bakışları daha çok canımı yakıyordu.

Leo, Mia ve Luca bize hiçbir zaman kötü davranmamıştı.

Ama bizden uzak duruyorlardı.

Onlara bizim hakkımızda ne anlatıldığını bilmiyorduk.

Bir gün Mateo ahırda çalışırken Luca'nın onu uzaktan izlediğini gördüm.

Mateo çocuğa gülümsedi.

Luca birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Sonra arkasını dönüp malikaneye koştu.

Mateo arkasından baktı.

Bir şey söylemedi.

Ben de söylemedim.

İkimiz de nedenini biliyorduk.

Yorumlar

Ece Oral: gölge yarışçısı olmak cesaret istiyor sen orada kendin olabiliyorsun
Eren Ali Dağ: aile sorunlarının artması zor olsa da gücünü kaybetme
Rıza Kaya: içeride hayatı hayal etmek o kadar zor değil ama sonuç seni pişman ediyor
Kırık Cümleler: Bu evde asla yer almadığına üzülmekte haklısın Yazık ama alışmak zorundasın
Ebru Rüzgar: kimsenin ne olduğu önemli değil herkes kendi hayatıyla başa çıkmaya çalışıyor