# 5. BÖLÜM — KATİLİN DAMGASI
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 5. BÖLÜM — KATİLİN DAMGASI
### Mateo
Müştemilatın soğuk duvarları arasında büyürken yalnızlığa alışmıştık.
Ama insanların bize bakışına alışmak daha zordu.
Özellikle de abilerimizin.
Dante, Lorenzo ve Alessandro bizimle konuşurken bazen karşımızda kardeşlerini değil, suçlu birini görüyor gibiydiler.
Bir gün ahırda çalışırken Dante karşıma çıktı.
Önce ellerime baktı.
Sonra yüzüme.
“Bu ellerle annemize nasıl dokunabildin?”
Ne diyeceğimi bilemedim.
“Dante abi…”
Sözümü kesti.
“Sen doğduğun gün annem öldü, Mateo.”
Sesi sakindi.
Belki de bu yüzden söyledikleri daha ağır geldi.
“Bunu unutma. Senin yüzünden öldü.”
Boğazım düğümlendi.
Yıllardır duyduğum o kelime yine karşıma çıkmıştı.
**Katil.**
Babamız çocukluğumuz boyunca bize bunu söylemişti.
Şimdi abilerimiz de aynı şeyi söylüyordu.
İnsan aynı şeyi yıllarca duyunca ister istemez kendinden şüphe etmeye başlıyordu.
Gerçekten suçlu muyduk?
Annemizin ölümünde gerçekten bizim bir payımız var mıydı?
Sonra Sofia'yı düşünüyordum.
Onun da benimle aynı şeyleri duyduğunu biliyordum.
Kendime tekrar hatırlatıyordum.
Biz çocuktuk.
Annemizin ölümünü biz seçmemiştik.
Ama bunu kimse dinlemek istemiyordu.
---
### Sofia
Mutfakta Marco'yla karşılaştığımda elimdeki tabağı bırakmak üzereydim.
Beni görünce bir an durdu.
Sonra geri çekildi.
“Benimle konuşma,” dedi alçak sesle.
Şaşırdım.
“Marco, ne oldu?”
Başını iki yana salladı.
“Dante senin hakkında konuştu. Freya'nın ölümünden seni sorumlu tutuyor.”
Bir şey söyleyemedim.
Annemin adını duyunca içim sıkıştı.
Yıllardır annemi yalnızca eski bir fotoğraftan tanıyordum.
Onu hatırlayamıyordum.
Ama hakkında söylenenleri unutamıyordum.
Şimdi aynı evde yaşayan insanlar bana annemi öldüren kişi gibi bakıyordu.
Oysa ben annemi öldürmemiştim.
Ben sadece doğmuştum.
Ama bunu anlatmak bile bazen çok zor geliyordu.
Koridordan Dante'nin sesi geldi.
“Çocuklara da söyledim. Onlardan uzak duracaklar.”
O an bazı şeyleri daha iyi anladım.
Leo, Mia ve Luca'nın bizi neden uzaktan izlediğini…
Neden yanımıza geldiklerinde hemen geri döndüklerini…
Onlara da bizim hakkımızda bir şeyler anlatılmıştı.
Bir gün Luca'nın Mateo'ya doğru yürüdüğünü gördüm.
Çocuk birkaç adım yaklaşmıştı ki Alessandro onu kolundan tutup geri çekti.
“Yanına gitme.”
Luca şaşkın şaşkın baktı.
Alessandro'nun yüzü ciddiydi.
“O senin anneni öldüren kişi.”
Luca'nın gözleri Mateo'ya kaydı.
Sonra başını eğip Alessandro'nun peşinden gitti.
Mateo hiçbir şey söylemedi.
Ama yüzüne baktığımda ne hissettiğini anlayabiliyordum.
---
### Kül Rengi Yalanlar
O gece müştemilatın önünde yan yana oturduk.
Hava soğuktu.
Mateo'nun ellerinde hâlâ makine yağı vardı.
Ben dizlerimi kendime çekmiş, malikanenin ışıklarına bakıyordum.
“Biz katil değiliz,” dedim.
Mateo bir süre cevap vermedi.
Sonra başını kaldırdı.
“Biliyorum.”
“Peki neden kimse bize inanmıyor?”
“Çünkü onların işine gelen hikâye bu.”
Ona döndüm.
“Ne demek istiyorsun?”
“Annemizin ölümünü kabullenmek zor. Hele babamız bu konuda yıllarca hiçbir şey anlatmadıysa…”
Bir süre sustu.
“Bizi suçlamak daha kolay.”
Başımı eğdim.
Belki de haklıydı.
Babamız yıllarca bize aynı şeyi anlatmıştı.
Abilerimiz de ona inanmıştı.
Kimse gerçekten ne olduğunu araştırmak istememişti.
Belki de kimse gerçeği öğrenmek istemiyordu.
---
### Bahçedeki Masa
Ertesi akşam malikanenin bahçesinde büyük yemek masası kurulmuştu.
Günlük işlerimizi bitirmiştik. Ellerimizde temizlik malzemeleriyle müştemilata doğru yürüyorduk.
Tam masanın önünden geçerken Lorenzo'nun sesi duyuldu.
“İşte gerçek katiller.”
Adımlarımız durdu.
Masadakiler bize bakıyordu.
Dante'nin yüzünde yine o soğuk ifade vardı.
Clara ise hiçbir şey söylemeden bizi izliyordu.
Mateo bir adım attı.
Sonra durdu.
Ben de yanında kaldım.
Lorenzo hafifçe gülümsedi.
“Ne oldu? Bir şey mi diyeceksiniz?”
Mateo bana baktı.
Sonra Dante'ye döndü.
“Bizi yıllardır anne katili olmakla suçluyorsunuz.”
Dante'nin yüzü değişmedi.
“Çünkü gerçek bu.”
Mateo birkaç saniye sustu.
Sonra sakin bir sesle sordu:
“Hiç düşündünüz mü? Annemiz doğum sırasında ölmeseydi… biz ölseydik ne olacaktı?”
Masadaki herkes sustu.
Dante kaşlarını çattı.
Mateo devam etti.
“Bizi suçlayamayacaktınız.”
Kimse cevap vermedi.
“Peki o zaman kimi suçlayacaktınız?”
Bu kez Lorenzo'nun yüzündeki ifade değişti.
Mateo'nun sesi yükselmedi.
Ama söyledikleri herkesin duyacağı kadar açıktı.
“Babamızı mı?”
Sessizlik oldu.
“Yoksa annemizin ölümünü kabullenmek daha mı kolay olurdu?”
Ben de bir adım öne çıktım.
“Biz doğduğumuz için annemiz ölmedi.”
Dante bana baktı.
Gözlerinde ilk kez bir tereddüt gördüm.
“Biz sadece çocuktuk,” dedim. “Ama yıllardır bizi suçlamayı seçtiniz.”
Alessandro başını çevirdi.
Sanki söylediklerimizi duymak istemiyordu.
Mateo tekrar konuştu.
“Bizi suçlamak kolaydı. Çünkü böylece babamız hakkında soru sormak zorunda kalmadınız.”
Dante'nin çenesi gerildi.
“Babamızın ne yaptığını bilmiyorsun.”
“Ben de zaten bunu söylüyorum.”
Mateo'nun sesi ilk kez sertleşti.
“Kimse bilmiyor. Çünkü kimse gerçekten öğrenmek istemedi.”
Masada yine sessizlik oldu.
Clara'nın yüzündeki ifade değişmişti.
Artık bize suçluymuşuz gibi bakmıyordu.
Daha çok, yıllardır inandığı bir şeyin ilk kez sorgulandığını fark etmiş gibiydi.
Mateo bana baktı.
Ben başımı salladım.
Sonra birlikte arkamızı döndük.
Müştemilata doğru yürümeye başladık.
Arkamızdan kimse seslenmedi.
O gece odama girdiğimde uzun süre uyuyamadım.
Yıllardır aynı soruyu düşünüyordum.
**Biz ne yapmıştık da herkes bizi suçluyordu?**
Cevabını bilmiyordum.
Ama artık bir şeyden emindim.
Babamızın anlattığı her şey doğru olmayabilirdi.
Onun ölümünden sonra bile bu hikâye peşimizi bırakmamıştı.
İçimde ilk kez ciddi bir şüphe oluşmuştu.
Belki de yıllardır bize anlatılanların bilmediğimiz bir tarafı vardı.
Ve belki de gerçek, henüz ortaya çıkmamıştı.
Yorumlar
- Kaan Duman: Sadece çocukluk hatunun Yıllarca sahte suç aslında başka biri yomuş gibi
- Hilal Fidan: Bu olay üzerine biraz düşünün onlara suçlama kolay ama sen katil değilsin mateo
- Aslı Kılıç: Niye kardeşine bu kadar yükleniyorsun?
- Yasin Kaan Bulut: Sen katil değilsin mateo başkalarının attığı damgalar ağır geliyor ama gerçek böyle değil
- Haticenur: Yıllarca suçlu mu göreceksiniz
- Deniz Deveci: dante küçücük parmaklarına nasıl bakar?
- Doğan Yalın: Kendini suçlu hissettiriyor olur mu böyle
- Mahir torun: marco herkesin içinde seni hedef gösteriyor Ne acı bir durum
- Ece Oral: Görüyor musun? Gerçekler hafifletmez sadece sorgulama dikkat et!