# 6. BÖLÜM — ZİNCİRLERİ KIRAN SÖZLER
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 6. BÖLÜM — ZİNCİRLERİ KIRAN SÖZLER
### Ahırların Önü
Son birkaç gündür üzerimizdeki baskı iyice artmıştı.
Nereye gitsek birinin bizi izlediğini hissediyorduk.
Özellikle Dante'nin.
Sabah ahırda çalışırken yine biraz ileride durduğunu gördüm. Beni izliyordu.
Bir süre görmezden geldim.
Sonunda dayanamadım. Elimdeki tırmığı kenara bırakıp ona döndüm.
“Yeter artık, Dante.”
Kaşlarını çattı.
“Ne yaptım?”
“Beni sürekli takip ediyorsun.”
“Takip etmiyorum.”
“Ediyorsun.”
Dante birkaç adım yaklaştı.
“Sadece ne yaptığınızı bilmek istiyorum.”
“Bunu yıllardır yapıyorsun.”
“Çünkü bir sebebi var.”
“Annemiz mi?”
Yüzü bir anda gerildi.
“Her şeyi onun ölümüne bağlama.”
“Çünkü siz her şeyi onun ölümüne bağlıyorsunuz.”
Dante cevap vermedi.
Ben de devam ettim.
“Yıllardır nerede olduğumuzu soruyorsunuz. Kiminle konuştuğumuzu merak ediyorsunuz. Müştemilattan çıkınca nereye gittiğimizi kontrol ediyorsunuz.”
“Biz sadece—”
“Biliyorum.”
Sözünü kestim.
“Koruduğunuzu düşünüyorsunuz.”
Dante bana baktı.
“Ama ben artık böyle yaşamak istemiyorum.”
Bir an sessizlik oldu.
Sonra açıkça söyledim:
“Biz senin esirin değiliz, Dante.”
Dante'nin yüzü sertleşti.
“Kimse sizi esir tutmuyor.”
“Öyle mi?”
Malikaneye baktım.
“Yıllardır bize nasıl davranıldığını sen de biliyorsun.”
Dante cevap vermedi.
Ben tırmığı yeniden elime aldım.
“Artık nerede olduğumuzu açıklamak zorunda değiliz.”
“Bunun o kadar basit olduğunu mu sanıyorsun?”
“Hayır.”
Ona baktım.
“Basit olmadığını biliyorum. Ama yine de kendi hayatımızı kendimiz yaşayacağız.”
Dante bir şey söylemedi.
Ben de arkamı dönüp işime devam ettim.
---
### Laboratuvar
Aynı saatlerde Sofia laboratuvarda çalışıyordu.
Lorenzo içeri girdiğinde elinde birkaç dosya vardı.
Dosyaları masanın üzerine bıraktı.
“İşini bırakıp başka şeylerle uğraşma.”
Sofia başını kaldırdı.
“Zaten işimi yapıyorum.”
“Ben başka şeylerden bahsediyorum.”
Sofia ona birkaç saniye baktı.
Sonra mikroskobun başından çekildi.
“Lorenzo, ne yaptığımı sürekli kontrol etmenden sıkıldım.”
“Ben senin abinim.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden söylediklerimi dikkate almıyorsun?”
Sofia derin bir nefes aldı.
“Çünkü abin olman, benim yerime karar verebileceğin anlamına gelmiyor.”
Lorenzo'nun yüzü gerildi.
“Bu evde herkesin bir sorumluluğu var.”
“Ben kendi sorumluluğumu biliyorum.”
Sofia önlüğünü düzeltti.
“İşimi yapıyorum. Kimseye zarar vermiyorum.”
Lorenzo sustu.
Sofia devam etti.
“Bundan sonra hayatım hakkında da kendim karar vereceğim.”
“Baban öldü, Sofia. Her şey değişti.”
Sofia birkaç saniye düşündü.
“Babamızın ölmesi, benim kim olduğumu değiştirmedi.”
Lorenzo cevap vermedi.
Sofia tekrar mikroskobun başına geçti.
“Ben burada çalışmaya devam edeceğim. Buna karışmayın.”
Lorenzo bir şey söylemeden dosyaları aldı ve odadan çıktı.
---
### Sınırların İhlali
Akşam olduğunda bahçede yine karşı karşıya geldik.
Dante, Lorenzo ve Alessandro birlikte duruyordu.
Mateo'yla ben de birkaç metre karşılarında duruyorduk.
Luca biraz ileride oynuyordu.
Alessandro önce bize, sonra Luca'ya baktı.
“Bizden ne istiyorsunuz?”
Mateo şaşkın bir ifadeyle ona baktı.
“Hiçbir şey.”
“O zaman neden sürekli bize karşı çıkıyorsunuz?”
Mateo'nun sesi sakindi.
“Çünkü artık bize karışmanızı istemiyoruz.”
Dante hemen araya girdi.
“Biz sadece sizi korumaya çalışıyoruz.”
Mateo kısa bir süre ona baktı.
“Bizi korumak mı?”
“Evet.”
“Yıllardır bizi bu evden uzak tuttunuz.”
Dante'nin yüzü değişti.
Mateo devam etti.
“Çocukların yanımıza gelmesine bile izin vermediniz. Nereye gittiğimizi sordunuz. Ne yaptığımızı kontrol ettiniz.”
“Bunun nedenini biliyorsun.”
“Hayır, Dante.”
Mateo başını iki yana salladı.
“Bildiğimi sanıyordum. Artık emin değilim.”
Kimse cevap vermedi.
Sofia yanımıza geldi.
“Biz sizden izin istemiyoruz.”
Dante ona döndü.
“Ne demek istiyorsun?”
“Şunu demek istiyorum.”
Sofia sakin konuşuyordu.
“Bundan sonra nerede olduğumuzu, ne yaptığımızı, kiminle konuştuğumuzu sürekli sormayın.”
Lorenzo kaşlarını çattı.
“Burası hâlâ ailemizin evi.”
“Biz de bu ailenin parçasıyız.”
Sofia'nın sesi bu kez biraz daha sert çıktı.
“Bunu kabul etmek istemeseniz de durum değişmiyor.”
Alessandro araya girdi.
“Peki sizce herkes istediğini yaparsa bu ev nasıl yönetilecek?”
Mateo ona baktı.
“Bilmiyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Fakat şu anki hâliyle de iyi yönetildiğini düşünmüyorum.”
Dante bir şey söylemek üzereydi ama vazgeçti.
Sofia Mateo'ya baktı.
Mateo başını hafifçe salladı.
Sonra birlikte müştemilata doğru yürüdük.
O gece kapıyı kapattığımızda ikimiz de bir süre konuşmadık.
Eskiden kapıyı kilitlemeden uyuyamazdık.
Bu kez kilitlemedik.
Çünkü artık biri kapıyı açıp içeri girecek diye korkmuyorduk.
Ertesi sabah bahçeye çıktığımızda Dante yine oradaydı.
Bizi görünce bir şey söylemedi.
Biz de açıklama yapmadık.
Mateo ahıra geçti.
Ben laboratuvara gittim.
İlk kez kimseye nereye gittiğimizi anlatmak zorunda hissetmeden kendi işlerimize başladık.
Elbette her şey düzelmiş değildi.
Abilerimiz hâlâ bize güvenmiyordu.
Biz de onlara eskisi gibi güvenemiyorduk.
Ama en azından bir şey değişmişti.
Artık kendi kararlarımızı kendimiz vermeye başlamıştık.
Uzun zaman sonra ilk kez, hayatımızın kontrolünün biraz olsun kendi ellerimizde olduğunu hissediyorduk.
Yorumlar
- Efe Işıldar: Bırak artık bu esaret duygusunu dante
- Zafer Kaan Genç: Bu kadar baskıya daha ne kadar dayanacaksın söyle lütfen
- Eda Pekcan: sofia birikirken kimseden emir almayacağını anla artık
- Vildan Sarıyer: artık kendiniz için karar vermelisiniz üzerinize gelenler dikkat eder mi bilmiyorum
- nadire menekşe: dante seni izliyor buna daha fazla katlanma artık