# 7. BÖLÜM — ZİRVEYE GİDEN YOL

“Esir değiliz.”

Bu sözümüzün üzerinden iki gün geçmişti.

Evde hâlâ garip bir sessizlik vardı.

Dante eskisi kadar üzerimize gelmiyordu. Lorenzo sürekli ne yaptığımızı sormuyor, Alessandro da peşimizden dolaşmıyordu.

Gerçekten değişip değişmediklerini bilmiyorduk.

Ama Mateo'yla bu sessizliği biraz olsun kendi lehimize kullanmaya karar vermiştik.

Çünkü Mateo'nun uzun zamandır kimsenin bilmediği başka bir hayatı vardı.

Ve o gece yeniden piste çıkacaktı.

### Gölgenin Dönüşü

Gece yarısına doğru müştemilatın kapısını sessizce kapattık.

Mateo motorunun yanına gitti. Ben de arkasından çıktım.

“Hazır mısın?” diye sordum.

Kaskını eline aldı.

“Uzun zamandır bu kadar hazır hissetmemiştim.”

Gülümsedim.

“Kaybetmek yok.”

“Sen yanımdaysan yok.”

Mateo motoruna bindi. Ben de kendi aracımla arkasından gittim.

Yarışların yapıldığı yere vardığımızda ortalık her zamanki gibi kalabalıktı.

Motor sesleri birbirine karışıyor, pistin kenarındaki insanlar yarışçıları bağırarak destekliyordu.

Mateo kaskını taktığında artık onu kimse tanıyamazdı.

Buradaki herkes onu yalnızca **Gölge Yarışçısı** olarak biliyordu.

Ben ise pistin kenarında, her zamanki yerimdeydim.

Yarış başladığında Mateo ilk virajda iki kişiyi geride bıraktı.

Kalabalığın sesi yükseldi.

Gözlerimi ondan ayırmadım.

Sonraki virajda hızını biraz düşürdü. Arkasındaki iki motor yeniden yaklaşmıştı.

“Haydi Mateo…” diye mırıldandım.

Sanki beni duymuş gibi yeniden hızlandı.

### Zirve

Son düzlüğe girildiğinde üç motor neredeyse yan yana ilerliyordu.

Kalabalığın sesi daha da yükseldi.

Mateo bir anda öne çıktı.

Son birkaç saniye boyunca nefesimi tuttum.

Ve sonunda bitiş çizgisini ilk geçen o oldu.

“Gölge!”

Kalabalıktan yükselen sesler birbirine karıştı.

Mateo motorunu kenara çekti ve kaskını çıkardı.

Yüzündeki gülümsemeyi görünce ben de istemsizce gülümsedim.

Yanına gittim.

“Birinci oldun.”

“Gördüm.”

“Gördün mü?”

“Evet.”

Gülmeye başladım.

“İnanılmazsın.”

Mateo omuz silkti.

“Bunca yıl boşuna çalışmadık.”

Ödülünü aldı.

Bir süre kupasına baktı.

Sonra bana döndü.

“Bunu kimseye anlatmayacağız.”

“Anlatmayacağız.”

Özellikle de Dante'ye.

Mateo kaskını tekrar eline aldı.

“Hazır mısın?”

“Evet.”

### Karanlığın İçindeki Konuşma

Mateo motoruyla ilgilenirken ben kulübün arka tarafına geçtim.

Orada birkaç kişi konuşuyordu.

İlk başta fazla dikkat etmedim.

Sonra tanıdık bir isim duydum.

“Dante.”

Olduğum yerde durdum.

Konuşan iki adamı göremiyordum ama sesleri net bir şekilde geliyordu.

“Dante bunu gerçekten yapacak mı?”

“Bilmiyorum.”

“Peki diğerleri ne olacak?”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra adamlardan biri alçak sesle konuştu.

“Şimdilik kimseye bir şey söyleme.”

Ne hakkında konuştuklarını anlayamamıştım.

Ama Dante'nin adını duymam bile içimi huzursuz etmeye yetmişti.

Tam o sırada ayak sesleri duydum.

Hemen geri çekildim.

Kimse beni fark etmeden kalabalığın arasına döndüm.

Mateo beni görünce bir şeylerin ters gittiğini hemen anladı.

“Ne oldu?”

“Buradan gidelim.”

Kaşlarını çattı.

“Ne oldu, Sofia?”

“Yolda anlatacağım.”

Mateo daha fazla soru sormadı.

Motoruna bindi.

Ben de arkasından gittim.

### Şüphe

Müştemilata döndüğümüzde kapıyı kapattık.

Mateo kaskını masanın üzerine bıraktı.

“Şimdi anlat.”

Sandalyeye oturdum.

“Dante'nin adını duydum.”

Mateo'nun yüzü değişti.

“Nerede?”

“Yarış yerinde. Arka tarafta birkaç kişi konuşuyordu.”

“Ne konuşuyorlardı?”

“Tam olarak anlayamadım.”

Mateo kaşlarını çattı.

“Ne dediler?”

“Dante'nin bir şey yapıp yapmayacağını sordular.”

“Başka?”

“Sonra ‘diğerleri ne olacak’ diye konuştular.”

Mateo bir süre sessiz kaldı.

“Bu kadar mı?”

“Evet.”

“Peki bizi gördüler mi?”

“Sanmıyorum.”

Mateo pencereye doğru yürüdü.

Malikanenin ışıkları uzaktan görünüyordu.

“Belki de tamamen başka bir şeyden bahsediyorlardı.”

“Olabilir.”

“Ama Dante'nin adının orada geçmesi tuhaf.”

“Ben de onu düşünüyorum.”

Bir süre ikimiz de sustuk.

Sonra Mateo bana döndü.

“Bunu hemen kimseye söylemeyelim.”

“Ben de öyle düşünüyorum.”

“Önce gerçekten önemli bir şey olup olmadığını anlamamız lazım.”

Başımı salladım.

“Bu kez acele etmeyelim.”

Mateo hafifçe gülümsedi.

“Sonunda akıllandın.”

“Çok komiksin.”

İkimiz de kısa bir süre güldük.

Ama içimdeki huzursuzluk geçmemişti.

### Zaferin Gecesi

Mateo yarıştan kazandığı kupayı masanın üzerine koydu.

Kupa odanın loş ışığında hafifçe parlıyordu.

Az önce yarışın heyecanıyla sadece kazanmayı düşünüyorduk.

Şimdi ise aklımızda başka sorular vardı.

Dante neden yarış yerinde konuşulmuştu?

O adamlar kimdi?

Ve “diğerleri” derken kimi kastediyorlardı?

Bunların hiçbirinin cevabını bilmiyordum.

Ama bu kez hemen bir sonuca varmak istemiyordum.

Belki gerçekten önemsiz bir konuşmaydı.

Belki de değildi.

Yatağın altındaki gizli kutuyu çıkardım.

Yarıştan kazandığımız parayı içine koydum.

Mateo bana baktı.

“Bunu da saklayalım.”

“Evet.”

Kutuyu kapatıp yeniden yatağın altına ittim.

Tam ayağa kalkacakken Mateo'nun telefonu çaldı.

İkimiz de aynı anda telefona baktık.

Numara kayıtlı değildi.

Mateo aramayı açtı.

“Efendim?”

Karşıdan birkaç saniye boyunca ses gelmedi.

Sonra kısa bir cümle duyuldu.

“Dikkatli olun.”

Mateo'nun yüzü değişti.

“Sen kimsin?”

Telefon kapandı.

Odaya sessizlik çöktü.

Birbirimize baktık.

Mateo telefonu masaya bıraktı.

“Bizi biri uyarmaya çalışıyor olabilir.”

“Ya da bizi korkutmaya.”

“Hangisi olduğunu anlamamız lazım.”

Başımı salladım.

İki gün önce sadece kendi hayatımızı yaşamaya çalışıyorduk.

Şimdi ise duyduğumuz birkaç kelime bile kafamızı karıştırmaya yetmişti.

Ama bu kez geri adım atmayacaktık.

Önce ne olduğunu anlayacaktık.

Sonra gerçeğin peşine düşecektik.

Yorumlar

Aylin Damla Eryılmaz: dante yine karışıklıktır olacakları önceden sezinlemen gerekirdi
Aslı Zorlu: Birileri seni izliyor gibi geliyor belki de yanlış bir hamle yapıyorsun
Zafer Kaan Genç: Bu sahne çok gerilimliydi mateo hazır görünüyordu ama dikkatli olmalısın
Yağmur Erdoğan: bunu sadece saklamak yetmez gerçekleri aydınlığa çıkarmak zorundasınız