# 8. BÖLÜM — KİLİTLİ GÖZLER ALTINDA
📖 TOSKANA’NIN KÜL RENGİ VASİYETİ
# 8. BÖLÜM — KİLİTLİ GÖZLER ALTINDA
İki gündür değişmeyen bir şey vardı.
Abilerimizin bakışları.
Çiftlikte nereye gitsek bir şekilde karşımıza çıkıyorlardı.
Ahıra gitsem Dante, laboratuvara girsem Lorenzo, bahçeye çıksak Alessandro...
Bazen tek kelime etmiyorlardı.
Sadece bakıyorlardı.
Ve açıkçası, hiçbir şey söylemeden bizi izlemeleri, soru sormalarından daha rahatsız ediciydi.
## Dante'nin Gölgesi
Mateo sabah erkenden ahıra gitmişti.
Hasta olan atlardan biriyle ilgilenirken arkasından gelen ayak seslerini duydu.
Dönmesine gerek yoktu.
Dante'ydi.
“Nasıl?”
Mateo, atın nabzını kontrol etmeye devam etti.
“Daha iyi.”
Dante birkaç saniye sessizce onu izledi.
“İşinle ilgilen.”
Mateo başını kaldırdı.
“Zaten onu yapıyorum.”
“Biliyorum.”
Dante'nin sesi sakindi ama bakışları öyle değildi.
“Başka şeylerle ilgilenmediğinden de emin olmak istiyorum.”
Mateo'nun eli bir an durdu.
“Ne gibi?”
Dante cevap vermeden ona baktı.
“Sen neyi kastettiğimi biliyorsun.”
Sonra arkasını dönüp ahırdan çıktı.
Mateo birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Dante'nin ne kadarını bildiğini hâlâ anlayamıyordu.
Yarışlardan mı şüpheleniyordu?
Yoksa elinde daha fazlası mı vardı?
Bunu öğrenmeden herhangi bir hata yapmak istemiyordu.
## Sofia'nın Tarafı
Benim tarafımda da durum farklı değildi.
Laboratuvarda çalışırken Lorenzo kapının yanında belirdi.
“Analizler bitti mi?”
“Bitmek üzere.”
Yanıma kadar gelmeden masadaki sonuçlara baktı.
“Kontrol ettin mi?”
“Evet.”
“Bir kez daha kontrol et.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Zaten iki kez kontrol ettim.”
“Üçüncüsü zarar vermez.”
İçimden derin bir nefes aldım.
“Beni gerçekten sadece işim için mi takip ediyorsun?”
Lorenzo'nun yüzünde kısa bir gülümseme belirdi.
“Sen ne düşünüyorsun?”
“Bence asıl merak ettiğin şey işim değil.”
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Lorenzo hiçbir şey söylemeden kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken durdu.
“Dikkatli ol, Sofia.”
Kapı kapandığında birkaç saniye yerimden kıpırdamadım.
Lorenzo bir şey biliyordu.
Ne kadarını bildiğini ise henüz bilmiyordum.
## Sessiz Konuşmalar
Akşam müştemilata döndüğümüzde Mateo kapıyı kapattı.
“Dante yine geldi.”
“Lorenzo da.”
Mateo bana baktı.
“Bir şey söylediler mi?”
“Doğrudan değil.”
“Bende de aynı.”
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Mateo sandalyesine oturdu.
“Bizi test ediyorlar.”
“Bence de.”
“Peki ne yapacağız?”
Ona baktım.
“Hiçbir şey.”
Mateo kaşını kaldırdı.
“Hiçbir şey mi?”
“Onlara istedikleri şeyi vereceğiz.”
“Yani?”
“Normal davranacağız.”
Mateo birkaç saniye düşündü.
Sonra gülümsedi.
“Fazlasıyla normal.”
“Kesinlikle.”
## Yanıltmaca
Sonraki günlerde ikimiz de hayatımıza devam ettik.
Mateo ahırdaki işlerine yoğunlaştı.
Ben laboratuvardaki çalışmalarıma devam ettim.
Dışarıdan bakıldığında her şey normaldi.
Ama biz artık çevremize daha fazla dikkat ediyorduk.
Dante ne zaman ortaya çıkıyordu?
Lorenzo kimlerle konuşuyordu?
Alessandro neden sürekli çocukların yanında duruyordu?
Bunların hiçbirinin cevabını henüz bilmiyorduk.
Ama küçük ayrıntıları fark etmeye başlamıştık.
Bir öğleden sonra Mateo ahırın önünde çalışırken Dante yanından geçti.
Sonra durdu.
“Çok sessizsiniz.”
Mateo elindeki işi bırakıp ona baktı.
“Ne yapmamızı bekliyorsun?”
“Bir şeyler planlıyor gibisiniz.”
Mateo hafifçe gülümsedi.
“Bizi bu kadar izlersen, insanın aklına gerçekten plan yapmak geliyor.”
Dante'nin yüzündeki ifade değişti.
“Dikkatli ol.”
Mateo hiç geri adım atmadı.
“Sen de.”
Dante birkaç saniye ona baktıktan sonra uzaklaştı.
Ben biraz ileride durup onları izliyordum.
Mateo yanıma geldiğinde sessizce sordum:
“Bence şüpheleniyor.”
“Ben de öyle düşünüyorum.”
“Ne kadarını bildiğini merak ediyorum.”
Mateo gözlerini çiftlik evine çevirdi.
“Öğreniriz.”
O an bir şeyi fark ettim.
Bizi kontrol ettiklerini düşünüyorlardı.
Ama onlar her hareketimizi takip ettikçe biz de onların davranışlarını daha fazla fark ediyorduk.
Belki de bu baskının bir açığı vardı.
Bizi sürekli gözlemlemeleri, kendi hareketlerini de bizim gözümüzün önüne getiriyordu.
Ve artık korkup susmak yerine beklemeyi öğrenmiştik.
Çünkü bazen seni izleyen kişinin ne aradığını anlamak, onun ne sakladığını bulmanın ilk adımıydı.
Yorumlar
- AZRA KARADUMAN: dantenin bakışları çok rahatsız edici Hâlâ onlara güvenemiyoruz
- Ahucannn: Sürekli izleniyor olmak hiç hoş değil mateo kendine dikkat et
- Ali Ergin: onlara normal davranmak zorundayız ama risk çok yüksek
- Esra Sancak: bizi test ediyorlar çözüm aramak zorundayız
- Aslı Ekmekçi: dantenin sessizliğinde bir şeyler gizli bunu hissetmek korkutucu
- Samet Can Zengin: Her hareketimizi takip ediyorlar dikkatli olalım @otukenkalem00