KİMSE BİLMEDEN AĞLAMAK
Kimse bilmeden ağlamak neymiş öğrendim,
Kalabalık içinde yalnız kalmayı,
Bir şarkı çalar, için sızlar,
Ama sen susarsın,
Çünkü anlatamazsın.
Gece olur, ışıklar söner,
Şehir susar, sen susmazsın içinde,
Biriktirdiğin ne varsa,
Gözlerinden değil, yüreğinden akar.
Dedim ya, içime attım,
Her kırgınlığı, her yarım kalanı,
Söyleyemediklerimi, sevemediklerimi,
Hepsini biriktirdim.
Şimdi soruyorlar "nasıl bu kadar güçlüsün?"
Bilmiyorlar,
Güçlü değilim, doluyum,
İçime attığım gözyaşlarımla doluyum.