15. BÖLÜM – ARTIK YALNIZ DEĞİLSİN

Atlas'ın yoğun bakımdan çıkıp normal odaya alınması hepimizi rahatlatmıştı. Doktorlar durumunun iyiye gittiğini söylüyordu. Bir süre daha hastanede kalacaktı ama en azından artık yanına girebiliyorduk.

Alara, Atlas'ın yatağının yanındaki sandalyede oturmuş elini tutuyordu. Arada bir onunla konuşuyor, bazen de sadece yüzüne bakıyordu.

Ben de odanın diğer tarafındaki koltukta oturuyordum.

“Abi.”

Alara'nın sesine döndüm.

“Efendim?”

“Sen biraz dinlensen artık.”

“İyiyim ben.”

Atlas gözlerini açıp bize baktı.

“Yine başladınız mı?”

Gülümsedim.

“Sen uyumana bak.”

“Ben uyuyorum zaten. Sen de uyu biraz.”

“Sen iyileş de gerisini hallederiz.”

Atlas hafifçe güldü. Alara da başını sallayıp bana baktı.

“Bak, Atlas bile söylüyor. Biraz kendine dikkat et.”

“Tamam, tamam.”

Bir süre sonra Atlas yorulunca Alara dinlenmesini istedi. Ben de odadan çıkıp koridora yöneldim.

Kapının önünde Alara yine arkamdan seslendi.

“Bir şeyler ye bari.”

“Sonra yerim.”

“Umut!”

“Tamam, yiyeceğim.”

Beni daha fazla zorlamadı ama söylediklerine kendisinin de inanmadığını biliyordum.

Koridorda yürürken Fırtına'yı gördüm. Hastanede nöbetçiydi. Elindeki dosyaya bakarak ilerliyordu.

“Umut?”

Başını kaldırıp bana baktı.

“Fırtına.”

Yanıma geldi.

“Nasıl Atlas?”

“İyi. Biraz önce konuştuk.”

“Güzel. Sen nasılsın peki?”

“Ben de iyiyim.”

Yüzüme dikkatlice baktı.

“Emin misin?”

“Fırtına, iyiyim. Sadece uykusuzum.”

“En son ne zaman yemek yedin?”

Bir an düşündüm.

“Bilmiyorum.”

“Nasıl bilmiyorsun?”

“Yedimdir bir şeyler.”

“Ne zaman?”

Cevap veremedim.

Fırtına elindeki dosyayı kapattı.

“Umut, kaç gündür doğru düzgün yemek yemiyorsun?”

“Atlas'ın yanında olunca pek aklıma gelmedi.”

“Peki, kendini nasıl hissediyorsun?”

“Normal.”

Tam o sırada gözlerimin önü karardı. Bir adım atmaya çalıştım ama dengemi kaybettim.

“Umut!”

Fırtına kolumdan yakaladı. Dizlerimin bağı çözülürken beni düşmeden tuttu.

“Hey, bana bak.”

Gözlerimi açmaya çalıştım. Birkaç saniye sonra etrafı yeniden seçebildim.

“İyiyim,” diye mırıldandım.

“Hiç iyi görünmüyorsun. Yavaşça, tamam mı?”

Ayağa kalkmaya çalıştım ama başım yeniden döndü.

“Tamam, tamam. Zorlama kendini.”

Koluma girdi ve beni yakındaki doktor odasına götürdü. Koltuğa oturmama yardım etti, sonra kapıyı kapatıp karşıma geçti.

“Şimdi doğruyu söyle. Ne zamandır böyle hissediyorsun?”

“Bilmiyorum.”

“Baş dönmesi oluyor mu?”

“Bazen.”

“Yemek yiyor musun?”

“Pek değil.”

Fırtına derin bir nefes aldı.

“Umut, kendine bunu neden yapıyorsun?”

“Bir şey yaptığım yok.”

“Az önce koridorun ortasında düşüyordun.”

“Bir an başım döndü sadece.”

“İşte onu söylüyorum. Birazdan seni kontrol ettireceğim. Önce otur, dinlen.”

Masadaki suyu uzattı. Birkaç yudum içtim.

Fırtına karşımdaki sandalyeye oturdu.

“Ne zamandır doğru düzgün uyumuyorsun?”

“Bilmiyorum.”

“Umut, her soruma bilmiyorum deme.”

İstemeden gülümsedim.

“Ne diyeyim?”

“Mesela ne hissettiğini söyleyebilirsin.”

Başımı öne eğdim. Bir süre konuşmadım.

“Atlas'ı o hâlde gördüğümden beri doğru düzgün uyuyamıyorum,” dedim sonunda. “Gözlerimi kapatınca yine o günü hatırlıyorum. Bir daha gözlerini açamayacak sandım.”

Fırtına'nın yüzü ciddileşti.

“Çok korktun, değil mi?”

Başımı salladım.

“Onu kaybetmek istemiyorum.”

“Hiçbirimiz istemiyoruz.”

“Biliyorum ama…” Sesim biraz titredi. “O benim kardeşim Fırtına. Çocukluğumdan beri yanımda. Bir gün onu kaybedebileceğim aklımın ucundan bile geçmezdi.”

Fırtına bir süre sustu.

“Umut, kaçma aslanım.”

Başımı kaldırdım.

“Nereye kaçıyorum?”

“Bizden. Bir şeyin olduğunda söylemek yerine içine atıyorsun. Yardım istemiyorsun. Her şeyi kendin halletmeye çalışıyorsun.”

“Ben alışkın değilim.”

“Biliyorum.”

Biraz duraksadım.

“Annemle babam varken böyle değildi. Bir şey olduğunda anneme anlatırdım, babamla konuşurdum. Sonra ikisi de gitti. Atlas'la Alara kaldı. Ben de onlara sahip çıkmaya çalıştım.”

Fırtına gözlerini benden ayırmadı.

“Bunun ne kadar zor olduğunu tahmin edebiliyorum.”

“Şimdi Atlas da hastanede. Alara'ya güçlü görünmeye çalışıyorum ama ben de korkuyorum.”

“Güçlü görünmek zorunda değilsin.”

Bu söz karşısında sustum.

Fırtına biraz öne eğildi.

“Bak, biz yirmi üç yıl boyunca bir kardeşimiz olduğunu bile bilmedik. Senin nasıl büyüdüğünü, neler yaşadığını, neye üzüldüğünü hiç öğrenemedik. Sen de bizi öğrendiğinde hayatımıza girmek istemedin. Buna üzüldük, inkâr etmeyeceğim. Ama şimdi seni daha iyi anlıyorum.”

“Benim zaten bir ailem vardı,” dedim.

“Biliyorum.”

“Annemle babam beni çok güzel büyüttüler. Onların yanında mutluydum. Hiçbir zaman başka bir ailem olsun diye düşünmedim.”

“Bunu senden kimse istemiyor zaten. Levent amcamızla Lale yengemizin yerini almaya çalışmıyoruz. Onlar senin annenle baban. Bunu değiştiremeyiz.”

Gözlerimi kaçırdım.

“Onları çok özlüyorum.”

Fırtına'nın sesi yumuşadı.

“Belli oluyor.”

“Bazen bir şey anlatmak istiyorum. Sonra arayamayacağımı hatırlıyorum.”

Bu kez konuşurken boğazım düğümlendi.

Fırtına elini omzuma koydu.

“Keşke onları tanıyabilseydim. Seni nasıl büyüttüklerini, nasıl bir aile olduğunuzu görmek isterdim.”

Başımı salladım.

“Çok iyi insanlardı.”

“Bundan şüphem yok.”

Kapı tıklatıldı. Yaman içeri girdi. Onun arkasından Poyraz ve Barlas da geldi.

Yaman bana bakıp kaşlarını çattı.

“Ne oldu sana?”

Fırtına cevap verdi.

“Baş dönmesi yaşadı. Bir süredir de doğru düzgün yemek yemiyormuş.”

“Umut, sen ciddi misin?”

“Bir şeyim yok.”

Barlas kapının yanında durdu.

“İnsan bayılacak hâle gelince de mi bir şeyi olmuyor?”

“Bir an başım döndü sadece.”

Poyraz yanıma yaklaşıp karşıdaki sandalyeyi çekti.

“Biraz dinlen. Atlas'ın yanına gitmek için kendini bu hâle getirmene gerek yok.”

“Onu merak ediyorum.”

“Biz de merak ediyoruz,” dedi Yaman. “Ama sen böyle olursan Alara bir de seninle uğraşacak.”

Haklıydı. Cevap vermedim.

Fırtına ayağa kalktı.

“Kontrollerini yaptıracağım. Sonra da bir şeyler yiyeceksin. Tartışmak yok.”

“Peki doktor bey.”

“Dalga geçme benimle.”

Yaman güldü.

“Bence iyi olmuş. Biraz da senin sözünü dinlesin.”

Fırtına ona bakıp başını iki yana salladı.

Kontrollerim yapılırken üçü de odada kaldı. Sonuçları değerlendirdikten sonra Fırtına, açlık ve uykusuzluğun baş dönmeme neden olmuş olabileceğini söyledi. Bir süre dinlenmemi ve düzenli yemek yememi istedi.

Biraz sonra Yaman elindeki sandalyeyi yanıma çekti.

“Umut, bir şey söyleyeceğim.”

“Dinliyorum.”

“Biz seni tanımıyoruz. Sen de bizi tanımıyorsun. Bunun farkındayız. Ama her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin.”

“Ben yalnız değilim. Atlas var, Alara var.”

“Onlar senin kardeşlerin. Bunu biliyoruz.”

Poyraz da konuşmaya katıldı.

“Onlar bizim de kuzenlerimiz. Atlas iyileşsin, hep birlikte otururuz. Birbirimizi tanırız.”

Barlas başını salladı.

“Alara da kendini fazla yormasın. Gerekirse biz de yardımcı oluruz.”

“Alara'yı tanımıyorsunuz bile.”

“Tanımak için önce konuşmamız gerekiyor,” dedi Barlas. “Başka türlü nasıl tanışacağız?”

İstemeden güldüm.

Yaman omzuma hafifçe vurdu.

“Bak, biz senden hemen bize alışmanı beklemiyoruz. Bize abi demek zorunda da değilsin. Ama bir derdin olduğunda gelebilirsin. Bunu bil yeter.”

“Bilmiyorum,” dedim. “Bunca yıl görüşmedik. Şimdi bir anda nasıl olacak, gerçekten bilmiyorum.”

Fırtına araya girdi.

“Bir anda olmayacak zaten. Zamanla olacak.”

Poyraz da başını salladı.

“Biz de seni tanıyacağız, sen de bizi.”

Bir süre sessiz kaldım. Sonra aklıma takılanı sordum.

“Peki ya ben alışamazsam?”

Yaman hiç düşünmeden cevap verdi.

“Alışana kadar bekleriz.”

Barlas hafifçe gülümsedi.

“Öyle hemen vazgeçecek değiliz.”

Fırtına da bana baktı.

“Biz seni yirmi üç yıl kaybettik zaten. Bundan sonra bir yere gittiğinde haberimiz olsun, yeter.”

Bu sözleri duyunca gözlerimi yere indirdim.

Bir süre sonra biraz daha iyi hissetmeye başlamıştım. Fırtına dinlenmem gerektiğini tekrar hatırlattı. Yaman telefonunu eline aldı.

“Alara'ya haber vereyim. Merak etmesin.”

“Atlas'ın yanında kalsın. Ben iyiyim.”

Üçü birden bana baktı.

“Ne?” dedim.

Barlas güldü.