16. BÖLÜMGİT AMA GERİ GEL
16. BÖLÜM
GİT AMA GERİ GEL
Hastanenin koridoru her zamanki gibi kalabalıktı. Birileri doktor bekliyor, birileri telefonla konuşuyor, hemşireler odaların arasında koşturuyordu. Bizim içinse zaman biraz yavaşlamış gibiydi.
Atlas'ın durumu iyiye gidiyordu. Hâlâ hastanede kalması gerekiyordu ama en azından artık bizimle konuşabiliyor, hatta eskisi gibi şakalar yapabiliyordu. Bazen onu dinlerken birkaç gün önce yaşadığımız korkuyu hatırlıyor, sonra kendimi toparlamaya çalışıyordum.
Odaya girdiğimde Alara yatağın yanındaki sandalyede oturuyordu. Atlas ise telefonuna bakıyordu.
“Ne yapıyorsun?” diye sordum.
Atlas başını kaldırmadan cevap verdi.
“Önemli işlerim var.”
Alara hemen araya girdi.
“Üç saattir video izliyor.”
“İşimin ne olduğunu sorgulama.”
“Senin işin iyileşmek.”
“Onu da yapıyorum zaten.”
Yatağın ayak ucundaki sandalyeye oturdum.
“Doktor görse aynı şeyi söyler mi acaba?”
Atlas telefonunu bırakıp bana baktı.
“Sen de mi başladın?”
“Ben daha yeni geldim. İstersen sonra devam ederim.”
Alara güldü. Atlas ise ikimize birden bakıp başını salladı.
“İnsan hastanede biraz olsun rahat bırakılır.”
“Rahat bırakılman için önce söz dinlemen gerekiyor,” dedi Alara.
Tam cevap verecekken kapı açıldı. Poyraz içeri girdi. Üzerinde askerî kıyafetleri vardı. Bizi görünce hafifçe gülümsedi.
“Ne oluyor burada? Yine mi kavga?”
Atlas hemen şikâyete başladı.
“Bunlar beni rahat bırakmıyor.”
Poyraz yatağın yanına yaklaştı.
“Demek ki hak etmişsin.”
“Sen de mi?”
“Ben de.”
Atlas yüzünü buruşturdu. Poyraz gülerek omzuna dokundu.
“Nasıl hissediyorsun?”
“Daha iyiyim. Biraz daha burada kalırsam hastaneyi evim sanacağım.”
“Önce iyileş, sonra evine dönersin.”
Poyraz bir süre Atlas'la sohbet etti. Sonra Alara'nın hâlini sordu. Alara iyi olduğunu söyledi ama yüzündeki yorgunluk belliydi. Günlerdir Atlas'ın başından ayrılmamıştı.
“Sen de biraz dinlen,” dedi Poyraz.
“Dinleniyorum zaten.”
Atlas hemen araya girdi.
“Yalan söylüyor. Ben uyurken bile başımda bekliyor.”
Alara ona döndü.
“Sen de uyurken konuşuyorsun. Ne yapayım?”
“Benimle konuşabilirsin.”
“Seninle konuşmak için uyanmanı bekliyorum zaten.”
Poyraz ikisini dinlerken güldü. Ben de gülümsemekten kendimi alamadım.
O sırada Poyraz'ın telefonu çaldı.
Ekrana baktı. Aramayı görünce yüzündeki ifade değişti.
“Bir dakika,” diyerek odadan çıktı.
Atlas telefonunu yeniden eline aldı. Alara ise kapıya baktı.
“Bir şey mi oldu?” diye sordu.
“Bilmiyorum,” dedim.
Birkaç dakika sonra Poyraz geri döndü. Bu kez yüzünde az önceki gülümseme yoktu. Telefonunu cebine koydu ve hepimize baktı.
“Benim gitmem gerekiyor.”
Alara şaşırdı.
“Nereye?”
“Görev çıktı. Birliğe dönmem lazım.”
Atlas'ın elindeki telefon yavaşça aşağı indi.
“Şimdi mi?”
“Evet. Hazırlanmam gerekiyor.”
Poyraz bunu sakin bir şekilde söylemişti ama hepimiz bir anda sessizleşmiştik. Ne kadar kalacağını bilmiyorduk. Zaten kendisi de bilmiyordu.
“Ne zaman dönersin?” diye sordum.
Poyraz bana döndü.
“Şimdilik belli değil. Haber aldıkça size yazarım.”
Başımı salladım. İçimden bir şey söylemek geliyordu ama kelimeler bir türlü çıkmıyordu.
Onu daha yeni tanımaya başlamıştım. Birkaç hafta öncesine kadar hayatımda olmayan biriydi. Şimdi ise gitmesi fikri hoşuma gitmiyordu.
Poyraz önce Atlas'ın yanına gitti.
“Sen burada uslu dur. Doktor ne diyorsa onu yap.”
Atlas hafifçe gülümsedi.
“Tamam komutanım.”
“Ciddiyim.”
“Ben de ciddiyim.”
Poyraz elini Atlas'ın omzuna koydu.
“En kısa zamanda tekrar geleceğim.”
“Bekliyoruz.”
Sonra Alara'ya döndü.
“Bir şeye ihtiyacınız olursa haber ver. Kendini de fazla yorma.”
Alara başını salladı.
“Sen dikkat et yeter.”
“Ederim.”
Poyraz kapıya doğru yürüdü. Ben de ayağa kalktım. Birkaç saniye öylece durdum. Ne diyeceğimi düşünüyordum ama aklıma gelen hiçbir cümle içimdekini anlatmaya yetmiyordu.
“Poyraz.”
Arkasını döndü.
“Efendim?”
Yanına gittim ve hiç düşünmeden ona sarıldım.
Poyraz önce şaşırdı. Sonra o da bana sarıldı. Kollarımı biraz daha sıkılaştırdım.
“Dikkat et kendine,” dedim.
“Sen de.”
“Bir şey olursa haber ver.”
“Veririm.”
Bir an sustum. Sonra sesimi biraz alçaltarak konuştum.
“Geri gel, olur mu?”
Poyraz sırtıma hafifçe vurdu.
“Geleceğim Umut.”
Başımı omzundan kaldırıp yüzüne baktım.
“Bak, söz ver demiyorum. Sadece geri gel.”
“Merak etme. Elimden geleni yapacağım.”
Yeniden sarıldım. Bu kez ne diyeceğimi düşünmedim.
“Sen gel de… Gel, yine böyle sarılırız abim.”
Son kelimeyi söylerken kendim de fark ettim. Bir an duraksadım. Poyraz da bunu fark etmişti. Yüzündeki ifade değişti ama hemen bir şey söylemedi.
Biraz geri çekildi.
“Bir daha söyler misin?”
Kaşlarımı çattım.
“Neyi?”
“Az önce söylediğini.”
“Bir şey söylemedim.”
Poyraz gülümsedi.
“Peki, öyle olsun.”
“Görevine geç kalacaksın. Hadi.”
“Tamam, tamam.”
Bana son kez sarıldı. Sonra Atlas ve Alara'yla vedalaşıp kapıya yöneldi.
“Görüşürüz,” dedi.
“Görüşürüz,” diye karşılık verdik.
Kapıdan çıktıktan sonra birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Koridorun sonuna doğru yürüyüşünü izledim. Sonra dönüp bana baktı ve elini kaldırdı. Ben de karşılık verdim.
Gözden kaybolana kadar baktım.
Alara yanıma geldi.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
“Alara, iyiyim.”
Bir şey söylemedi. Sadece koluma hafifçe dokundu.
Atlas da yatağından seslendi.
“Umut!”
Ona döndüm.
“Ne var?”
“Ben de sarılabilirim istersen. Kıskanmadım değil.”
Alara kahkaha attı.
“Atlas!”
“Ne? Benim de gönlüm var.”
Gidip yatağının yanına oturdum.
“Sen önce iyileş de sana istediğin kadar sarılırız.”
“Tamam, söz mü?”
“Tamam.”
Atlas memnun olmuş gibi başını yastığa bıraktı.
Bir süre sonra hastanenin bahçesine indim. Biraz hava almak iyi gelecekti. Poyraz'ın gidişi aklımdan çıkmıyordu. Onunla daha fazla vakit geçirmek isterdim ama görevini biliyordum. Üstelik ben de ona gitmemesi için bir şey söyleyemezdim.
Bahçedeki banklardan birine oturup telefonuma baktım. Birkaç mesaj vardı. Cevapladıktan sonra telefonu cebime koydum.
“Burada ne yapıyorsun?”
Sesin geldiği tarafa döndüm.
Asiye.
Elinde çantası vardı. Beni görünce kısa bir an durdu.
“Merhaba,” dedi.
“Merhaba.”
“Birini mi bekliyorsun?”
“Hayır.”
“O zaman neden kapıya bakıyorsun?”
“Canım öyle istedi.”
Asiye başını salladı.
“Peki.”
Yanımdaki boş yeri gösterdi.
“Otursam sorun olur mu?”
“Burası benim değil.”
“Bunu sormamın sebebi de zaten buydu.”
Oturdu. Çantasını yanına bıraktı. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bana baktı.
“Biraz yorgun görünüyorsun.”
“Sen de herkese böyle yorum yapıyor musun?”
“Hayır. Sadece yüzünden belli olan şeyleri söylüyorum.”
“Benim yüzümde ne varmış?”
“Uykusuzluk, yorgunluk… Bir de biraz sinir.”
“Sinirli değilim.”
“Tamam, değilsin.”
Cevabının bu kadar kolay gelmesi beni şüphelendirdi.
“Dalga mı geçiyorsun?”
“Hayır. Sen öyle diyorsan öyledir.”
“İnsan bir itiraz eder.”
“İtiraz edince de tartışıyorsun.”
“Seninle tartışmak için özel bir çaba göstermeme gerek yok zaten.”
Asiye bana döndü.
“Ben mi başlatıyorum tartışmayı?”
“Genelde evet.”
“İnanılmaz bir özgüvenin var.”
“Teşekkür ederim.”
“İltifat etmedim.”
“Ben yine de teşekkür edeyim.”
Asiye gözlerini devirdi. Sonra bahçeye baktı.
“Atlas nasıl?”
“İyi. Her geçen gün daha iyi oluyor.”
“Sevindim. Umarım kısa zamanda çıkar.”
“Teşekkür ederim.”
Biraz durduktan sonra gözlerini yeniden bana çevirdi.
“Senin de dinlenmen gerekiyor. Her gün burada olduğunu görüyorum.”
“Sen de her gün buradasın.”
“Ben ablamı görmeye geliyorum.”
“Ben de kardeşimi görmeye geliyorum.”
“Tamam, işte. İkimiz de aynı şeyi yapıyoruz.”
“Bunu söylemek için mi geldin?”
“Hayır. Sadece konuşuyorduk.”
“Konuşmak dediğin şey biraz tartışmaya dönüştü.”
Asiye hafifçe güldü.
“Onu seninle konuşurken engelleyemiyorum.”
“Benim suçum oldu şimdi.”
“Bence öyle.”
Ayağa kalktı ve çantasını omzuna taktı.
“Ben yukarı çıkıyorum. Derya'yı bekletmeyeyim.”
“Tamam.”
Birkaç adım attıktan sonra durdu.
“Bu arada…”
“Yine ne oldu?”
“Bir dahaki sefere biraz daha az ters cevap verebilirsin.”
“Sen de biraz daha az soru sorabilirsin.”
“Be