17. BÖLÜMBİZİM DE BİR EVİMİZ VAR
17. BÖLÜM
BİZİM DE BİR EVİMİZ VAR
Atlas'ın hastaneden çıkacağı sabah hepimiz erkenden ayaktaydık.
Doktor son kontrollerini yapmış, evde dinlenebileceğini söylemişti. Yine de bir süre kendine dikkat etmesi gerekiyordu. Ağır iş yapmayacak, ilaçlarını aksatmayacak ve kontrollerine gelecekti.
Atlas için bunların pek bir önemi yoktu. Onun tek düşündüğü hastaneden çıkmaktı.
“Çantam nerede?”
Alara yatağın yanındaki çantayı gösterdi.
“Şurada.”
“Onu bana versene.”
“Bir dakika, eşyalarını yerleştiriyorum.”
“Alara, hastaneden çıkıyoruz. Tatile gitmiyoruz. Ne kadar eşya topladın?”
Alara başını kaldırıp ona baktı.
“Senin yüzünden üç kere çanta hazırladım. Bir de bana soruyorsun.”
Gülerek yanlarına yaklaştım.
“Daha şimdiden kavga etmeye başladınız mı?”
Atlas beni görünce elini uzattı.
“Umut, şunu al da beni buradan çıkar.”
“Doktor izin verdi, merak etme. Birazdan gideriz.”
“Birazdan dediğin ne zaman?”
“Beş dakika sonra.”
“Dört dakika olsun.”
Alara çantanın fermuarını kapattı.
“Seninle pazarlık yapmaktan yoruldum.”
Atlas gülerek arkasına yaslandı.
“Ben de sizinle yaşamaktan yoruldum ama yapacak bir şey yok.”
“Daha eve gitmeden başladı,” dedim.
“Evde de devam edeceğim.”
“Hiç şüphem yok.”
Tam o sırada kapı açıldı. Fırtına, Yaman, Poyraz ve Barlas içeri girdi.
Atlas hepsini görünce şaşırdı.
“Hayırdır, toplu ziyaret mi?”
Yaman gülümseyerek yanına geldi.
“Taburcu oluyormuşsun. Seni almaya geldik.”
“Sonunda beni düşünen insanlar.”
Alara hemen karşılık verdi.
“Biz seni düşünmüyor muyuz?”
“Sen beni düşünmüyorsun, sürekli emir veriyorsun.”
Poyraz güldü.
“Daha yeni iyileştin. Biraz sakin ol.”
Atlas başını salladı.
“Tamam, herkes aynı şeyi söylüyor. Anladık.”
Fırtına son kez doktorun söylediklerini hatırlattı. Atlas da bu kez itiraz etmeden dinledi. Bir süre sonra çıkış işlemlerimiz tamamlandı ve hastaneden ayrıldık.
Arabaya bindiğimizde Atlas'ın keyfi yerindeydi.
“Önce güzel bir yemek yiyeceğiz.”
Alara kemerini bağladı.
“Önce eve gidip dinleneceksin.”
“Eve gidince de yemek yiyeceğim zaten.”
“Doktorun söylediklerini unutma.”
Atlas bana döndü.
“Umut, sen söyle. İnsan hastaneden çıkınca istediğini yiyemez mi?”
“Yiyebilir. Ama ölçülü.”
Atlas yüzünü buruşturdu.
“Sen de mi?”
Gülerek arabayı çalıştırdım.
“Ben sadece sağlığını düşünüyorum.”
“Bu ailede beni anlayan bir kişi bile yok.”
Yaman ön koltuktan arkasına döndü.
“Alışırsın.”
Atlas iç çekti.
“Ben bu aileye nasıl düştüm?”
Barlas arka taraftan seslendi.
“Biz de onu düşünüyoruz.”
Hepimiz güldük.
Karadeniz ailesinin evine doğru yola çıktık. Açıkçası orada nasıl karşılanacağımızı bilmiyordum. Atlas'ın hastaneden çıkacağı belliydi ama nerede kalacağımız konusunda hâlâ bir karar verilmemişti.
Benim için sorun değildi. Gerekirse otelde kalırdık. Atlas'ın rahat edeceği bir yer bulmamız yeterliydi.
Eve vardığımızda dört kardeş bizimle birlikte içeri girdi. Salonda Yeşim, Parla ve Pamir oturuyordu.
Bizi görünce Yeşim'in yüzündeki ifade pek değişmedi.
“Geçmiş olsun,” dedi Atlas'a.
“Teşekkür ederim.”
Fırtına söze girdi.
“Atlas hastaneden çıktı. Bir süre dinlenmesi gerekiyor. Burada kalmamız uygun olur diye düşündük.”
Yeşim hemen karşılık verdi.
“Burada mı kalacaksınız?”
Yaman ona baktı.
“Evet. Bir sorun mu var?”
Yeşim koltuğundan kalktı.
“Ben evde bu kadar insan istemiyorum. Zaten yeterince kalabalığız.”
Bir an kimse konuşmadı.
Atlas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu. Alara da sessizce çantasını yere bıraktı.
Ben Yeşim'e baktım.
“Merak etmeyin, kimse sizin evinizde kalmak için ısrar etmiyor.”
Fırtına bana döndü.
“Umut, bir dakika.”
Ama Yeşim çoktan konuşmaya başlamıştı.
“Ben sadece düşüncemi söylüyorum. Herkesin kendi evi var sonuçta.”
Yaman'ın yüzü ciddileşti.
“Tamam. Madem burada kalmalarını istemiyorsun, kalmazlar. Ama bunu bu şekilde söylemene gerek yoktu.”
Yeşim kollarını birleştirdi.
“Benim evimde kimin kalacağına da ben karar veririm.”
Poyraz sakin kalmaya çalışıyordu.
“Bu evde bizim de söz hakkımız var.”
“Ben yıllardır bu evin düzenini sağlıyorum. Şimdi bana mı hesap soracaksınız?”
Fırtına bir süre Yeşim'e baktı.
“Biz sana yıllarca anne dedik. Ama artık bu konuda kendimizi kandırmayacağız. Sen bizim annemiz değilsin, Yeşim. Bunu sen de biliyorsun.”
Yeşim'in yüzü gerildi.
“Fırtına!”
“Annemizin yerini hiçbir zaman almaya çalışmadığını kendin söyledin. Biz de bunu kabul ettik. Ama bu, bizim ailemize böyle davranabileceğin anlamına gelmiyor.”
Yeşim cevap vermek istedi ama Yaman araya girdi.
“Parla ve Pamir senin çocukların. Onları düşünmen doğal. Ama bizim de ailemiz var. Umut, Atlas ve Alara bizim kuzenlerimiz. Umut da kardeşimiz. Onları burada istemiyorsan başka bir yerde kalırlar. Ama kimseyi kapının önünde bırakmayız.”
Yeşim başını iki yana salladı.
“Ben kimseyi kapının önüne bırakmıyorum. Sadece kendi evimde rahat etmek istiyorum.”
Barlas ilk kez konuştu.
“Tamam. O zaman mesele kalmadı. Başka bir eve geçeriz.”
Atlas sessizce bana baktı. Bir şey söylemedi ama bu konuşmanın onu rahatsız ettiği belliydi.
Ben de artık daha fazla durmak istemiyordum.
“Biz gidelim. Daha fazla tartışmayalım.”
Fırtına koluma dokundu.
“Bir dakika Umut.”
“Ne oldu?”
“Başka yerde kalacağız diye kimseyle aramıza mesafe koymak zorunda değiliz.”
Yaman başını salladı.
“Zaten başka evlerimiz var. Dört evimiz var. Birini seçersiniz.”
Atlas'ın yüzü yeniden aydınlandı.
“Dört mü?”
Barlas gülerek ona baktı.
“Evet kuzenim, dört.”
Atlas bana döndü.
“Umut, duydun mu? Dört evimiz varmış.”
“Duydum Atlas.”
“E o zaman neden hâlâ burada duruyoruz?”
Alara gülmeye başladı.
“Senin derdin hemen eve yerleşmek zaten.”
Atlas omuz silkti.
“Ne yapayım? Hastaneden yeni çıktım. Rahat bir yere ihtiyacım var.”
Yaman anahtarlarını çıkardı.
“İsterseniz deniz tarafındaki eve bakalım. Bir de şehir merkezinde evimiz var. Daha sakin bir mahalledeki ev de boş. Son olarak aileden kalan eski ev var.”
Atlas hiç düşünmeden cevap verdi.
“Deniz kenarındaki!”
Alara ona döndü.
“Daha görmedin bile.”
“Deniz kenarında neyi beğenmeyeceğim?”
Fırtına güldü.
“Önce evi görelim. Beğenmezseniz diğerlerine de bakarız.”
Ben hâlâ olanları anlamaya çalışıyordum.
“Abiler, benim yüzümden kavga etmeyin. Gerçekten gerek yok. Başka yerde kalabiliriz.”
Poyraz bana döndü.
“Umut, bu senin yüzünden çıkan bir kavga değil. Bizim kendi aramızda halletmemiz gereken şeyler var.”
“Yine de…”
“Yine de yok,” dedi Yaman. “Şimdi kalkıyoruz. Hangi evde kalacağınızı siz seçeceksiniz.”
Barlas kapıya yöneldi.
“Hadi bakalım. Ev gezmeye gidiyoruz.”
Atlas ayağa kalkarken Alara hemen yanına geçti.
“Yavaş ol.”
“Yavaşım zaten.”
“Demin neredeyse çantayı unutuyordun.”
“Çantayı sen taşıyorsun.”
“Atlas!”
Gülerek kapıya çıktık.
Deniz tarafındaki ev oldukça genişti. İki katlıydı ve bahçesinden deniz görünüyordu. İçerisi de bakımlıydı. Atlas kapıdan girer girmez salona geçti.
“Ben burayı beğendim.”
Alara etrafa bakındı.
“Gerçekten güzelmiş.”
Yaman anahtarı masanın üzerine bıraktı.
“Odalar da hazır. Bir eksik varsa söyleriz, tamamlatırız.”
Fırtına evin alt katındaki odayı gösterdi.
“Atlas burada kalabilir. Merdiven çıkmak zorunda kalmaz.”
Atlas odaya baktı.
“Ben yukarı da çıkarım.”
“Çıkmazsın,” dedi Fırtına.
“Tamam, çıkmam.”
Barlas gülerek başını salladı.
“Bu kadar çabuk pes edeceğini düşünmemiştim.”
Atlas yatağın kenarına oturdu.
“Ben burada kalıyorum. Kararımı verdim.”
Alara da yanına oturdu.
“Bence de burası güzel.”
Yaman bana döndü.
“Sen ne diyorsun?”
Evin içinde bir kez daha etrafa baktım.
“Güzel. Burada kalabiliriz.”
“Tamamdır o zaman.”
Yaman'ın bu kadar rahat davranması beni biraz şaşırtmıştı.
“Yaman, bu ev sizin. Bizim burada kalmamız sorun olmaz mı?”
Yaman kaşlarını kaldırdı.
“Umut, yine mi başladın?”
“Ne?”
“Her şeyi sorun etmeyi bırak. Ev boş duruyor. Siz de kalacak yer arıyorsunuz. Daha ne olsun?”
Poyraz da yanımıza geldi.
“Bizim yanımızda olmanızı istiyoruz. Bu kadar basit.”
Bir an sustum.
“Teşekkür ederim.”
Fırtına omzuma dokundu.
“Bize teşekkür etmek yerine bir daha