18. BÖLÜM – YENİDEN TANIŞALIM

Sabah gözlerimi açtığımda evin içinden gelen sesleri duydum. Önce saate baktım. Henüz erkendi. Yatağın içinde biraz daha oyalanmayı düşündüm ama mutfaktan gelen Atlas'ın sesi buna pek izin vermeyecek gibiydi.

“Alara, o benim!”

“Senin değil, hepimiz için aldım.”

“Ben önce gördüm ama!”

“Atlas, bir dilim kek için bu kadar tartışmana gerek var mı?”

“Var. Çünkü o son dilim!”

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Daha güne başlamadan kavga ediyorlardı.

Yataktan kalkıp üzerime bir tişört geçirdim. Salona girdiğimde Atlas'ın elinde tabakla mutfaktan çıktığını gördüm. Alara da arkasından geliyordu.

“Günaydın,” dedim.

Atlas ağzındaki lokmayı çiğnerken bana baktı.

“Günaydın. Geç kaldın.”

“Ne için?”

“Kahvaltıya. Kekin son dilimini ben aldım.”

Alara gözlerini devirdi.

“Bir de bununla gurur duyuyor.”

“En azından dürüstüm.”

Masaya oturdum.

“Sabah sabah sizinle uğraşmak zorunda mıyım?”

Atlas karşımdaki sandalyeye geçti.

“Bence evet. Ailenin görevi bu.”

Ona baktım.

“Senin görevin de biraz susmak olabilir.”

Alara gülerek önüme çay koydu.

“Bence ikiniz de kahvaltınızı yapın. Sonra devam edersiniz.”

Tam ekmeğe uzanmıştım ki telefonum çaldı. Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.

“Alo, buyurun.”

“Merhaba, Umut Karadeniz ile mi görüşüyorum?”

“Evet, benim.”

“Ben Trabzon'daki bir liseden arıyorum. Öğrencilerimiz için bir söyleşi düzenlemek istiyoruz. Sizin hem yazar hem de psikolog olmanız ilgilerini çekti. Gençlerle bir araya gelip deneyimlerinizi paylaşmanızı isteriz.”

Bir an düşündüm.

Los Angeles'ta bu tür etkinliklere zaman zaman katılıyordum. Öğrencilerle konuşmak, onların sorularını dinlemek hoşuma giderdi. Trabzon'da böyle bir davet alacağım aklıma gelmemişti.

“Ne zaman düşünüyorsunuz?”

“Yarın öğleden sonra uygun olur mu?”

“Programımı kontrol edeyim… Evet, gelebilirim.”

“Çok teşekkür ederiz. Ayrıntıları size mesaj olarak göndereceğim.”

Telefonu kapattığımda Atlas çoktan merakla bana bakmaya başlamıştı.

“Kimdi?”

“Bir okuldan aradılar.”

“Ne istiyorlar?”

“Söyleşi yapmamı.”

Alara'nın yüzü aydınlandı.

“Ne güzel! Ne zaman?”

“Yarın öğleden sonra.”

Atlas hemen sandalyesinde doğruldu.

“Biz de geliyoruz.”

“Kim karar verdi?”

“Ben.”

“Senin kararların beni pek ilgilendirmiyor.”

“Umut, insan kardeşini böyle mi karşılar?”

Alara gülerek araya girdi.

“Ben de gelmek istiyorum. Seni dinlemek güzel olur.”

Onlara baktım.

“Peki, gelin. Ama söyleşi sırasında saçma sapan sorular sormak yok.”

Atlas itiraz etti.

“Ben hayatımda hiç saçma soru sormadım.”

Alara hiç düşünmeden cevap verdi.

“Daha dün akşam sütün neden beyaz olduğunu sordun.”

“Merak ettim!”

“Atlas, sus,” dedim.

“Tamam. Daha kahvaltı bitmeden baskı başladı.”

Üçümüz de güldük.

Tam o sırada kapı çaldı. Alara gidip kapıyı açtı. Gelen Yaman'dı.

“Günaydın.”

“Günaydın,” dedim. “Hayırdır?”

Yaman ayakkabılarını çıkarırken Atlas'a baktı.

“Bu yine kahvaltı mı yapıyor?”

Atlas elindeki tabağı kaldırdı.

“Senin gibi çalışmıyorum ben. Enerjiye ihtiyacım var.”

“Senin enerjin hiç bitmiyor zaten.”

“Teşekkür ederim.”

“İltifat değildi.”

Yaman'ın ardından Fırtına ve Barlas da içeri girdi. Üçü birlikte salona geçtiler.

“Poyraz nerede?” diye sordum.

Fırtına cevap verdi.

“Görevden yeni döndü. Biraz dinleniyor. Öğleden sonra uğrayacak.”

Başımı salladım. Yaman karşıma oturdu, çayından bir yudum aldıktan sonra bana döndü.

“Bugün bir planımız var.”

“Hayırdır?”

“Seninle vakit geçirmek istiyoruz.”

Kaşlarımı kaldırdım.

“Zaten aynı evdeyiz.”

“Bir evde bulunmakla birbirini tanımak aynı şey değil.”

Barlas da başını salladı.

“Doğru söylüyor.”

Atlas hemen araya girdi.

“Bence sorguya çekecekler. Dikkatli ol.”

Yaman ona döndü.

“Sen de otur, seni de tanıyalım.”

Atlas'ın yüzü değişti.

“Benim hakkımda bilmediğiniz ne var?”

Alara çayını masaya bıraktı.

“Her şey olabilir.”

Bu kez hepimiz güldük.

Fırtına bana döndü.

“Şaka bir yana Umut, seni gerçekten tanımak istiyoruz. Neleri sevdiğini, nelerden hoşlanmadığını… Günlük hayatın nasıl geçiyor? Bunları bilmiyoruz.”

Bir an sustum.

Aslında haklıydı. Onlar benim hakkımda bazı şeyleri biliyorlardı ama bu, beni tanıdıkları anlamına gelmiyordu. Ben de onların hayatlarını mesleklerinden ve birkaç konuşmadan ibaret biliyordum.

“Peki,” dedim. “Nereden başlıyoruz?”

Yaman hiç beklemeden konuştu.

“En basitinden başlayalım. Ne seversin?”

“Bu kadar genel bir soruya nasıl cevap vereyim?”

“İstediğin gibi.”

“Kitap okumayı, yazmayı, kahve içmeyi severim. Kalabalık yerleri pek tercih etmem. Sakinlik hoşuma gider.”

Atlas parmağını kaldırdı.

“Beni de seviyor.”

“Sen sakinlikten sayılmıyorsun.”

“Bunu kabul etmiyorum.”

Barlas güldü.

Yaman not alıyormuş gibi masaya baktı.

“Peki, boş zamanlarında ne yaparsın?”

“Çoğunlukla kitap okurum. Yeni bir kitap üzerinde çalışıyorsam saatlerce bilgisayarın başında oturabilirim. Bazen yürüyüşe çıkarım. Deniz kenarında oturmayı da severim.”

“Yemek yapar mısın?” diye sordu Fırtına.

“Yaparım.”

Atlas hemen bana döndü.

“Bunu benden neden sakladın?”

“Seninle yemek yapacağımı mı söyledim?”

“Bir gün yaparsın.”

“Önce mutfağı dağıtmamayı öğren.”

Alara gülümsedi.

“Umut yemek yapmayı gerçekten seviyor. Ama bir şey hazırlarken mutfakta ne varsa kullanıyor.”

“Sonuç güzel oluyor ama.”

“Sonra temizleyen ben oluyorum.”

“Bu ayrıntıyı söylemene gerek yoktu.”

Yaman gülerek başını salladı.

“Anladığım kadarıyla evde yemek konusunda da anlaşamıyorsunuz.”

“Biz hiçbir konuda anlaşamıyoruz,” dedi Atlas.

“Seninle anlaşmak zorunda değilim,” diye karşılık verdim.

Bir süre daha konuştuk. Sonra Yaman başka bir soru sordu.

“En sevdiğin yemek ne?”

Cevap vermeden önce düşündüm.

“Annemin yaptığı börek.”

Masada kısa bir sessizlik oldu. Annemden bahsettiğimde bazen böyle oluyordu. Bir şey anlatmak istiyor ama devamını getiremiyordum.

Fırtına sesini biraz alçalttı.

“Çok güzel yapardı demek.”

“Evet. Mutfaktan kokusu geldiğinde daha kapıdan girerken anlardım ne yaptığını.”

Gülümsedim.

“Bazen sırf o börekten yemek için erken kalkardım.”

Alara bana baktı. Annemi özlediğimi biliyordu. Bir şey söylemedi, yalnızca önümdeki tabağı biraz yaklaştırdı.

Barlas da sessizliği bozmak için konuştu.

“Bir gün sen yaparsın. Biz de tadına bakarız.”

“Anneminki gibi olmaz.”

“Olmak zorunda değil,” dedi Fırtına. “Senin yaptığını yeriz.”

Başımı salladım.

Konuşma yeniden hareketlendi. Bu kez soruları ben sormaya başladım.

“Fırtına, doktor olmayı hep istedin mi?”

Fırtına çayını masaya bıraktı.

“Çocukken kesin bir kararım yoktu. Ama insanlara yardım etmeyi seviyordum. Zamanla doktorluğa yöneldim. Kolay bir meslek değil ama seviyorum.”

“Zor tarafı ne?”

“Her zaman elinden geleni yapsan da her şey istediğin gibi gitmiyor. Bazen bunu kabul etmek gerekiyor.”

Onu dikkatle dinledim. Mesleği hakkında konuşurken yüzündeki ifade değişmişti. İşini gerçekten önemsediği belliydi.

“Yaman, senin hukuk seçmen şaşırtmadı.”

“Neden?”

“Konuşmayı seviyorsun.”

Atlas kahkaha attı.

“Bir de haklı çıkmayı!”

Yaman ona döndü.

“Seninle uğraşmayacağım.”

“Çünkü haklıyım.”

“Çünkü sabah sabah başım ağrıyor.”

Yaman bana yeniden döndü.

“İnsanların haklarını savunmak hoşuma gidiyordu. Hukuk okumak da bu yüzden istediğim bir şeydi. Şimdi de mesleğimi seviyorum.”

“İyi ki seçmişsin. Tartışacak bir alanın olmuş.”

Barlas güldü.

Yaman da gülümseyerek başını salladı.

“Seninle anlaşmamız zor olacak.”

“Bence de.”

Sonra Barlas'a döndüm.

“Peki sen? Denizcilik nasıl başladı?”

Barlas bir süre düşündü.

“Denizi severdim. Küçüklüğümden beri. İlk başta sadece meraktı. Sonra mesleğe dönüştü.”

“Zor değil mi? Sürekli evden uzak kalmak?”

“Bazen. Ama alışıyorsun. Denizdeyken insanın kafası da biraz sakinleşiyor.”

“Ben de deniz kenarında oturmayı seviyorum ama açık denizde günlerce kalabilir miyim bilmiyorum.”

“Bir gün denersin.”

“Önce geminin içinde kaybolmamayı öğrenmem gerekir.”

Barlas güldü.

“Onu hallederiz.”

Poyraz'ın askerliği hakkında da konuştuk. Fırtına, onun çocukluğundan beri disiplinli olduğunu anlattı. Poyraz'ın ka