19. BÖLÜM – BEKLENMEDİK KARŞILAŞMA

Sabah uyandığımda evin içinden sesler geliyordu. Birkaç saniye yatağımda oturup kendime gelmeye çalıştım. Sonra kalkıp üzerimi değiştirdim ve aşağı indim.

Mutfakta Atlas, Alara ve Yaman vardı.

Atlas masaya oturmuş bir şeyler yiyordu. Alara kahvaltıyı hazırlarken Yaman telefonuyla ilgileniyordu.

“Günaydın.”

Atlas başını kaldırdı.

“Günaydın. Bugün erken kalkmışsın.”

“Her gün geç kalkmıyorum.”

“Dün geç kalktın.”

“Atlas, sabah sabah başlama.”

Alara gülerek önüme çay koydu.

“Bence ikiniz de kahvaltınızı yapın.”

Sandalyeye oturup çayımdan bir yudum aldım. Birkaç dakika sonra telefonum titredi. Asiye'den mesaj gelmişti.

Günaydın. Bugün vaktiniz varsa sizinle bir konuyu konuşmak istiyorum.

Mesajı okuyup cevap yazdım.

Günaydın. Öğleden sonra müsaitim. Ne oldu?

İşle ilgili bir mesele. Müsaitseniz tesiste görüşebiliriz.

Olur. Konumu gönderirsiniz.

Telefonu masaya bıraktım.

Atlas göz ucuyla bana baktı.

“Kim yazdı?”

“Bir arkadaşım.”

“Arkadaşın mı?”

“Evet, Atlas. İnsanların arkadaşları olur.”

“Biliyorum. Sadece sordum.”

Yaman telefonunu masaya bıraktı.

“Asiye mi?”

Ona baktım.

“Sen de mi başladın?”

“Ne var? Sadece sordum.”

Alara gülümseyerek araya girdi.

“Bırakın artık. Daha kahvaltı yapıyor.”

Atlas ekmeğinden bir parça kopardı.

“Ben bir şey demiyorum.”

“Zaten bir şey demediğin zaman daha iyi oluyor,” dedim.

Güldü.

Bir süre sonra Fırtına da geldi. Hastaneden yeni çıkmıştı. Masaya oturup çayını aldı.

“Bugün ne yapacaksın Umut?”

“Biraz işim var. Öğleden sonra dışarı çıkacağım.”

“İyi olur. Biraz hava alırsın.”

“Zaten evde oturmuyorum.”

Fırtına gülümsedi.

“Tamam, merak etmiyorum o zaman.”

“Merak etmeye devam et. Alıştım artık.”

Bu sözüm üzerine masada hafif bir gülüşme oldu.

Öğleden sonra Asiye'nin gönderdiği konuma gittim. Şehir merkezinin biraz dışında, çay üretimiyle ilgili çalışmaların yapıldığı bir tesisti.

İçeri girdiğimde bir çalışan beni karşıladı.

“Asiye Hanım'ı mı arıyorsunuz?”

“Evet.”

“Birazdan gelir. Şurada bekleyebilirsiniz.”

Bekleme alanında oturup etrafa göz gezdirdim. Duvarlarda çay üretimiyle ilgili fotoğraflar ve bilgilendirme yazıları vardı.

Çok geçmeden Asiye elinde dosyalarla yanıma geldi.

“Hoş geldiniz.”

“Hoş bulduk.”

“Beklettim mi?”

“Hayır, yeni geldim.”

“Güzel. O zaman geçelim.”

Beni küçük bir toplantı odasına götürdü. Masanın üzerinde birkaç dosya ve numune sonuçları vardı.

Asiye sandalyeye oturup dosyalardan birini açtı.

“Bugün bir üreticiyle görüşmemiz var. Son numunelerde bazı sorunlar çıktı. Kendisi de sonuçlara itiraz ediyor.”

“Benimle neden görüşmek istedin?”

“Derya ablam psikolog olduğunuzu söylemişti. İnsanlarla iletişim konusunda deneyiminiz var. Ben de bu görüşmenin biraz gergin geçeceğini düşünüyorum.”

“Yani beni arabulucu olarak mı çağırdın?”

Asiye hafifçe gülümsedi.

“Tam olarak öyle değil. Sadece dışarıdan birinin bulunması iyi olabilir diye düşündüm. Teknik konulara karışmanı beklemiyorum.”

“İyi. Çünkü çay konusunda benden pek bir şey bekleme.”

“Onu zaten anladım.”

Gülümsedim.

“En azından dürüstsün.”

“Her zaman.”

Biraz sonra kapı açıldı. İçeri orta yaşlarında bir adam girdi. Asiye ayağa kalkıp onu karşıladı.

“Hoş geldiniz Mehmet Bey.”

“Hoş bulduk.”

Adam bana baktı.

“Beyefendi kim?”

“Umut Karadeniz. Bugün görüşmemize eşlik edecek.”

Başımı hafifçe sallayarak selam verdim.

Adam oturduktan sonra Asiye dosyayı açtı ve sonuçları anlatmaya başladı. Ancak Mehmet Bey daha ilk dakikalardan itibaren itiraz etmeye başladı.

“Ben bu işi otuz yıldır yapıyorum. Şimdiye kadar kimse bana çayı nasıl işleyeceğimi öğretmedi.”

Asiye sakin kalmaya çalıştı.

“Kimse size işinizi öğretmeye çalışmıyor. Sadece numune sonuçlarını değerlendiriyoruz.”

“Sonuçlarınız yanlış olabilir.”

“Olabilir. Bu yüzden yeniden inceleme yapmayı teklif ediyoruz.”

“Her seferinde yeniden inceleme diyorsunuz. Benim de zamanım var.”

Asiye derin bir nefes aldı.

“Mehmet Bey, sizi anlıyorum ama—”

“Beni anladığınızı sanmıyorum.”

Adamın sesi biraz yükselmişti. Asiye cevap vermek için hazırlanırken araya girdim.

“Mehmet Bey, bir şey sorabilir miyim?”

Bana döndü.

“Buyurun.”

“Buraya gelirken nasıl bir sonuç bekliyordunuz?”

Bir an düşündü.

“Ürünümün kabul edilmesini. Ben yıllardır bu işi yapıyorum. Birkaç sonuç yüzünden emeğimin yok sayılmasını istemiyorum.”

“Anladım. Yani sizin için mesele yalnızca sonuç değil, yıllardır verdiğiniz emeğin de görülmesi.”

Adam başını salladı.

“Tabii ki. İnsan kolay yetiştirmiyor.”

Asiye söze girdi.

“Biz de zaten emeğinizi yok saymıyoruz. Ürününüzdeki sorunun nereden kaynaklandığını bulmaya çalışıyoruz. Yeniden inceleme yaparsak daha net konuşabiliriz.”

Mehmet Bey dosyaya baktı.

“Peki, yeniden inceleyin. Ama bu sefer sonuçları bana da anlatın.”

“Elbette,” dedi Asiye.

Görüşme bundan sonra daha sakin devam etti. Yapılacak kontroller konuşuldu, yeni bir değerlendirme için tarih belirlendi. Mehmet Bey odadan çıktığında Asiye derin bir nefes aldı.

“Biraz zor geçti.”

“Bence fena değildi.”

“Başta hiç öyle görünmüyordu.”

“İnsanlar bazen yalnızca dinlenmek istiyor. Özellikle emek verdikleri bir konuda eleştirildiklerini düşündüklerinde.”

Asiye dosyaları toplarken başını salladı.

“Biliyorum. Ama her seferinde sakin kalmak kolay olmuyor.”

“Kolay olmak zorunda değil.”

Bana baktı.

“Bunu söylemek kolay.”

“Haklısın.”

Asiye gülümsedi.

“En azından kabul ediyorsunuz.”

“Her konuda tartışacak değiliz.”

“Bence biraz tartışabiliriz. Daha eğlenceli oluyor.”

“Senin için olabilir.”

İkimiz de güldük.

Asiye dosyalarını toparladıktan sonra ayağa kalktı.

“Bugün geldiğiniz için teşekkür ederim. Gerçekten yardımcı oldunuz.”

“Rica ederim. Ama bir daha çayla ilgili bir toplantıya çağırırsan önce konuyu anlat.”

“Tamam, bir dahakine önceden bilgilendiririm.”

“İyi olur.”

Birlikte dışarı çıktık. Kapının önünde durduk.

“Bu arada,” dedi Asiye, “yarın küçük bir etkinliğimiz var. Çay üreticileriyle ilgili bir tanıtım yapacağız. İsterseniz uğrayabilirsiniz.”

“Ne zaman?”

“Öğleden sonra. Yerini mesaj atarım.”

“Programıma bakarım.”

Asiye başını salladı.

“Peki. Görüşürüz.”

“Görüşürüz.”

Arabaya doğru yürürken arkamdan seslendi.

“Umut!”

Dönüp baktım.

“Efendim?”

“Tekrar teşekkür ederim.”

Gülümsedim.

“Rica ederim, Asiye.”

Eve döndüğümde Atlas salondaydı. Televizyon açıktı ama ekrana bakmıyordu. Beni görünce kumandayı masaya bıraktı.

“Neredeydin?”

“Dışarıda.”

“Onu anladık. Nerede?”

“Bir toplantıdaydım.”

Atlas başını salladı.

“Asiye'yle.”

“Evet.”

“Nasıl geçti?”

“İyi geçti.”

“Ne yaptınız?”

“Bir üreticiyle görüştük. Biraz yardımcı oldum.”

Atlas'ın yüzünde meraklı bir ifade belirdi.

“Sen çay işlerinden anlıyor muydun?”

“Anlamıyorum. Zaten teknik konulara karışmadım.”

“Peki ne yaptın?”

“Dinledim, konuştum. Hepsi bu.”

Alara mutfaktan seslendi.

“Atlas, bırak da bir nefes alsın.”

“Ben sadece merak ediyorum.”

Yaman da salona girdi.

“Bence gayet normal. İnsan merak eder.”

Ona döndüm.

“Sen de mi?”

Yaman gülerek koltuğa oturdu.

“Ne var? Bugün nasıldı diye soruyoruz.”

“Güzeldi. Bir sorun mu var?”

“Yok. İyi geçmiş olmasına sevindim.”

Bir süre sonra konu değişti. Atlas okulda yaşadığı bir olaydan bahsetti. Alara da ona takıldı. Ben de arada konuşmalara katıldım.

Akşam yemeğine Fırtına ve Barlas da geldi. Yemek sırasında günün nasıl geçtiğini sordular. Ben de kısaca anlattım.

Fırtına başını salladı.

“İyi yapmışsın. İnsan bazen kendi işinin dışında şeylerle de ilgilenmeli.”

“Evet. Değişiklik oldu.”

Yaman bana baktı.

“Yarın da etkinliğe gidecek misin?”

“Henüz karar vermedim.”

Atlas hemen atıldı.

“Bence gidelim.”

“Senin ne işin var?”

“Merak ettim.”

“Sen her şeyi merak ediyorsun.”

“Güzel bir özellik.”

Alara gülerek başını salladı.

“Bazen fazla merak iyi değildir.”

Atlas ona döndü.

“Sen de hiç destek olmuyorsun.”

Yemekten sonra odama çıktım. Bilgisayarımı açıp yazmaya çalıştım ama aklım gün içinde yaşananlardaydı.

Asiye'nin işine ne kadar önem verdiğini fark etmiştim. Konuşurken bazen sabırsızlanıyordu ama işini g