20. BÖLÜM – BİZİM YANIMIZDASINIZ
20. BÖLÜM – BİZİM YANIMIZDASINIZ
Sabah mutfağa indiğimde Atlas çoktan kahvaltıya başlamıştı. Alara ise karşısında oturmuş telefonuyla uğraşıyordu.
“Günaydın.”
Atlas başını kaldırıp ağzındaki lokmayı bitirmeye çalıştı.
“Günaydın. Sonunda teşrif ettin.”
Sandalyeyi çekip oturdum.
“Senin kadar erken kalkmamı beklemiyordun herhâlde.”
“Ben erken kalkarım. Sen geç kalırsın.”
Alara telefonunu masaya bıraktı.
“Atlas, sen bugün ne yapmayı düşünüyorsun?”
“Dışarı çıkacağım.”
“Nereye?”
“Dışarı işte.”
Alara gözlerini devirdi.
“Çok açıklayıcı oldu, teşekkür ederim.”
Gülümseyerek çayımdan bir yudum aldım.
“Bence fazla soru sorma. Kendisi de nereye gideceğini bilmiyor.”
Atlas bana döndü.
“Sen de başladın.”
Tam karşılık verecekken kapı zili çaldı. Alara kalkıp kapıya gitti. Birkaç saniye sonra salona döndüğünde yüzündeki ifadeden gelenlerin kim olduğunu anlamıştım.
“Yeşim Hanım gelmiş. Parla ve Pamir de yanında.”
Atlas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Sabah sabah ne işleri varmış?”
“Atlas,” diye uyardı Alara.
“Ne dedim? Sadece sordum.”
Kapıdan sesler gelince konuşmayı bıraktık. Yeşim, Parla ve Pamir salona girdi.
“Günaydın,” dedi Yeşim.
“Günaydın,” diye karşılık verdim.
Yeşim etrafa göz gezdirdikten sonra koltuğa oturdu. Parla ve Pamir de yanına geçti.
“Bir süredir görüşemiyoruz,” dedi. “Biz de uğrayalım dedik.”
“İyi etmişsiniz,” dedim.
Ama yüzündeki ifade, bu ziyaretin yalnızca hâl hatır sormak için yapılmadığını düşündürüyordu.
Yeşim çantasını yanına bıraktı.
“Trabzon'a geldiğinizden beri evin düzeni epey değişti.”
Atlas çatalını tabağa bıraktı.
“Bizden mi bahsediyorsunuz?”
“Üzerine alınmana gerek yok.”
“Üzerime alınmadım. Sadece merak ettim.”
Alara kardeşine baktı.
“Atlas, lütfen.”
Yeşim bu kez Alara'ya döndü.
“Sen de biraz daha dikkatli konuşsan iyi olur. Burası herkesin evi.”
Alara sakinliğini bozmadan cevap verdi.
“Zaten kimsenin evinde değiliz. Abilerimizin davetiyle buradayız.”
Parla hafifçe güldü.
“Abilerinizin davetiyle her şeyin değişeceğini mi sanıyorsunuz?”
Atlas ona döndü.
“Ne değişti?”
“Bir şey değişmedi mi? Son zamanlarda herkes sizinle ilgileniyor.”
“Biz burada oturuyoruz diye kimse kimseyle ilgilenmeyi bırakmadı.”
Pamir araya girdi.
“Bence biraz fazla rahat davranıyorsunuz.”
Atlas sandalyesinde doğruldu.
“Pamir, bir sorun varsa açıkça söyle. Sürekli laf sokmana gerek yok.”
“Ben laf sokmuyorum.”
“Öyle mi? Ben yanlış anlamışım o zaman.”
“Atlas, yeter,” dedim.
Atlas derin bir nefes alıp sustu.
Yeşim ellerini dizlerinin üzerine koydu.
“Ben kimseyle tartışmak istemiyorum. Sadece herkesin haddini bilmesi gerektiğini düşünüyorum.”
Alara'nın yüzündeki ifade değişti.
“Biz haddimizi aşan ne yaptık?”
“Daha geleli ne kadar oldu? Ama sanki yıllardır bu evde yaşıyormuşsunuz gibi davranıyorsunuz.”
“Çünkü burada kalmamızı siz değil, kuzenlerimiz istedi. Biz de onların yanında olmak istiyoruz.”
Parla başını iki yana salladı.
“Ne güzel. Her şey sizin istediğiniz gibi olsun zaten.”
Tam Atlas yeniden konuşacakken kapı açıldı.
Fırtına, Yaman, Poyraz ve Barlas içeri girdi. Salondaki gerginliği fark etmeleri uzun sürmedi.
Fırtına gözlerini hepimizin üzerinde gezdirdi.
“Hayırdır uşağum? Daha sabahın köründe ne oldu burada?”
Atlas arkasına yaslandı.
“Biz de onu anlamaya çalışıyoruz.”
Yaman ceketini çıkarırken Yeşim'e baktı.
“Bir şey mi oldu?”
Yeşim hemen söze girdi.
“İyi ki geldiniz. Belki siz de bu duruma bir açıklık getirirsiniz.”
Poyraz kaşlarını çattı.
“Ne durumu?”
“Bu çocukların tavırları. Geldiklerinden beri evin huzuru kalmadı.”
Fırtına'nın yüzü ciddileşti.
“Atlas'la Alara ne yapmış?”
“Her şeye karışıyorlar. Her konuda söz sahibi olmak istiyorlar.”
Alara hemen karşılık verdi.
“Biz hiçbir şeye karışmadık. Bize söylenenlere cevap veriyoruz.”
Yaman salona geçip koltuğa oturdu.
“Bir dakika. Önce ne yaşandığını anlayalım. Kimse birbirinin sözünü kesmesin.”
Parla kollarını göğsünde birleştirdi.
“Bence ortada büyütülecek bir şey yok.”
Barlas ona baktı.
“Öyleyse niye herkesin canı sıkkın?”
Parla cevap vermedi.
Yeşim derin bir nefes aldı.
“Ben yıllardır bu ailedeyim. Bu evin düzenini korumaya çalışıyorum. Şimdi bir anda herkesin önceliği değişti.”
Fırtına başını hafifçe yana eğdi.
“Önceliğimiz değişmedi Yeşim. Ailemize yeni insanlar katıldı, hepsi bu.”
“Yeni insanlar mı?” diye tekrarladı Yeşim. “Siz onları daha yeni tanıyorsunuz. Bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar sahiplenebiliyorsunuz?”
Yaman araya girdi.
“Tanımak için zaman gerekiyor. Biz de o zamanı vermeye çalışıyoruz.”
“Peki Parla ve Pamir? Onlar ne olacak?”
Poyraz bu kez konuştu.
“Onların bu ailedeki yeri belli. Kimse onların yerini almaya çalışmıyor.”
“Öyle mi? Ama ben öyle hissetmiyorum.”
Barlas sakin bir sesle cevap verdi.
“Sen öyle hissediyorsun diye başkalarını kırmaya hakkın olmuyor.”
Pamir ayağa kalktı.
“Biz de bu evde yaşıyoruz. Bizim de söz hakkımız var.”
Poyraz ona döndü.
“Kimse söz hakkınız yok demedi. Ama söz hakkı başka, insanları burada istenmiyormuş gibi hissettirmek başka.”
Atlas başını salladı.
“Biz zaten kimsenin yerini almaya gelmedik. Burada kalmak istemiyorsanız da bizim yüzümüzden tartışmanıza gerek yok.”
Fırtına hemen ona baktı.
“Sen öyle düşünme Atlas.”
Atlas sustu.
Fırtına bu kez Yeşim'e döndü.
“Bak, bu çocuklar bizim kuzenlerimiz. Burada kalmalarını biz istedik. Onların yanında duracağız. Bunda anlaşılmayacak ne var?”
Yeşim'in sesi yükseldi.
“Ben de yıllardır bu evdeyim Fırtına!”
“Biliyoruz. Kimse sana burada değerin yok demedi.”
“Bazen öyle davranıyorsunuz.”
Yaman araya girdi.
“Yeşim, mesele senin burada olman değil. Mesele, Atlas ve Alara'ya sürekli kendilerini açıklamak zorunda bırakman.”
Alara gözlerini yere indirdi.
“Ben gerçekten kavga etmek istemiyorum. Geldiğimizden beri herkesle iyi geçinmeye çalışıyorum. Ama ne yapsak bir şey bulunuyor.”
Barlas onun yanına oturdu.
“Uşağum, kendini bu kadar yorma. Herkesi memnun edemezsin.”
Alara hafifçe gülümsedi.
Yeşim ise bu konuşmadan hoşlanmamıştı.
“Demek kararınızı çoktan vermişsiniz.”
Fırtına hiç tereddüt etmedi.
“He, verdik. Onlar burada kalacak.”
“Peki benim düşüncem?”
“Düşüncene saygı duyuyoruz. Ama bu evde kimin kalacağına tek başına sen karar veremezsin.”
Yeşim ayağa kalktı. Parla da onunla birlikte kalktı.
“Pamir, gidelim.”
Pamir kapıya yöneldi. Parla çıkmadan önce Alara'ya döndü.
“Bakalım bu ilgi ne kadar sürecek.”
Alara cevap vermek üzereydi ama Fırtına ondan önce konuştu.
“Parla, yeter artık. Alara'ya laf sokmadan da çıkabilirsin kapıdan.”
Parla gözlerini kaçırdı.
Yeşim çantasını aldı.
“Bunu unutmayacağım.”
Yaman yerinden kalkmadı.
“Kimse senden unutmanı istemiyor. Sadece birbirimize saygılı olalım istiyoruz.”
Üçü de evden çıktı. Kapı kapandığında salonda kısa bir sessizlik oldu.
Atlas koltuğa kendini bıraktı.
“Sabah sabah bütün keyfim kaçtı.”
Alara yanına oturdu.
“Boş ver.”
Fırtına ikisinin karşısına geçti.
“İyi misiniz?”
Atlas başını salladı.
“İyiyim abi. Sadece anlamıyorum. Biz kimseye bir şey yapmadık ki.”
Poyraz yanındaki koltuğa oturdu.
“Biliyoruz. Herkesin değişikliklere alışması zaman alır. Ama bu, size kötü davranmalarını haklı çıkarmaz.”
Yaman Alara'ya döndü.
“Sen de kendini üzme. Yanlış bir şey yapmadın.”
Alara başını eğdi.
“Ben sadece burada rahat etmek istiyorum. Sürekli bir şey olacakmış gibi davranmak istemiyorum.”
Barlas hafifçe gülümsedi.
“Olmayacak. Biz buradayız.”
Atlas ellerini dizlerine koydu.
“Biz buraya kimsenin hayatını zorlaştırmaya gelmedik.”
Fırtına hemen cevap verdi.
“Ula, bir daha böyle konuşma. Sizi biz çağırdık. Burada olmanızı da biz istiyoruz.”
“Biliyorum abi.”
Poyraz başını salladı.
“Kimsenin size kendinizi fazlalık gibi hissettirmesine izin vermeyiz.”
Atlas biraz rahatlamış görünüyordu.
“Tamam, bu konuyu kapatalım mı artık?”
Yaman kaşlarını kaldırdı.
“Senin için kapatması kolay. Az önce herkese cevap yetiştiriyordun.”
Atlas hemen karşılık verdi.
“Ne yapayım? Bana laf söylüyorlar, ben de susayım mı?”
Yaman güldü.
“Bazen susmak dah