21. BÖLÜM – YENİ BİR GÜN

Sabah telefonumun alarmıyla uyandım. Birkaç saniye yatakta öylece kaldım. Sonra dün gece Atlas'la yaptığımız konuşma aklıma geldi.

Bugün hep beraber dışarı çıkacaktık.

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Banyoda yüzümü yıkadıktan sonra aşağı indim. Mutfaktan gelen seslere bakılırsa ev halkı benden önce uyanmıştı.

İçeri girdiğimde Atlas'ın masanın başında oturduğunu, Alara'nın da çay hazırladığını gördüm.

“Günaydın.”

Atlas başını kaldırdı.

“Günaydın. Bugün geç kalmadın, şaşırdım.”

“Günün bu saatinde beni eleştirmeye mi başladın?”

“Alışkanlık.”

Alara çay bardağını önüme koydu.

“Sen onu dinleme. Sabah beri aynı şeyi söylüyor.”

Atlas hemen itiraz etti.

“Ne var? Planı ben yaptım. Herkesin hazır olması lazım.”

“Daha kahvaltı bile yapmadık.”

“Ben hazırım.”

Ona baktım.

“Senin hazır olman, geri kalanımızın da hazır olduğu anlamına gelmiyor.”

Alara gülerek sandalyeye oturdu.

“Bence bugün uzun bir gün olacak.”

“Şimdiden belli,” dedim.

Kahvaltımızı yaparken kapı açıldı. Fırtına içeri girdi. Üzerinde günlük kıyafetleri vardı.

“Günaydın uşağum.”

“Günaydın,” diye karşılık verdik.

Fırtına buzdolabından su aldı.

“Ne yapıyorsunuz bakalım?”

Atlas hemen söze girdi.

“Bugün dışarı çıkıyoruz. Sen de geliyorsun.”

Fırtına şaşkınlıkla ona baktı.

“Benim de kendi işlerim var uşağum.”

“Bir günlüğüne bırak.”

“Doktorluğu sana mı devredeyim?”

Atlas güldü.

“Ben hallederim.”

Fırtına başını iki yana salladı.

“Allah hastalarıma sabır versin.”

Alara kahkaha attı.

Bir süre sonra Yaman da geldi. Telefonuyla konuşmasını bitirip masaya oturdu.

“Ne var, yine toplantı mı yapıyorsunuz?”

“Dışarı çıkacağız,” dedi Atlas.

Yaman çayından bir yudum aldı.

“Bana da mı haber veriyorsun, yoksa karar çoktan verildi mi?”

“Sen de geleceksin.”

“Benim bugün işlerim var.”

Atlas'ın yüzü düştü.

“Abi, bir kere de işin olmasın.”

Yaman gülümseyerek ona baktı.

“Ula, senin kadar boş vaktim yok.”

“Ben boş değilim. Sadece zamanımı iyi kullanıyorum.”

“Tabii, tabii.”

Fırtına araya girdi.

“Yeter artık. Daha sabah sabah başladınız.”

Kahvaltıdan sonra herkes kendi işine dağıldı. Poyraz'ın programı belli değildi, Barlas da gemiyle ilgili bir görüşmesi olduğunu söylemişti.

Atlas yine de planından vazgeçmiyordu.

Öğleye doğru telefonuma bir mesaj geldi.

Asiye.

“Bugün müsait misiniz?”

Mesajı okuyup cevap yazdım.

“Duruma göre değişir. Neden?”

“Bir konuda fikrinizi almak istiyorum.”

“Yine mi?”

“Ne demek yine mi?”

“Geçen sefer de fikrimi almıştınız.”

“İsterseniz almayayım.”

Gülümsedim.

“Tamam, nerede buluşuyoruz?”

Konum gönderdi.

Telefonu cebime koyarken Atlas yanıma geldi.

“Kim yazdı?”

“Kimse.”

“Kimse mesaj mı atıyor artık?”

“Senin başka işin yok mu?”

Atlas gülmeye başladı.

“Asiye mi?”

“Evet, Asiye. Şimdi rahatladın mı?”

“Ben bir şey demedim.”

“Yüzünden belli.”

“Sen de her şeyi bana bağlıyorsun.”

Başımı iki yana sallayıp odama çıktım.

Asiye'yle buluşacağımız yere vardığımda onu tesisin önünde gördüm. Elinde birkaç evrak vardı. Beni görünce yanına çağırdı.

“Hoş geldiniz.”

“Yine bir sorun mu çıktı?”

“Her konuşmamızda sorun olmak zorunda mı?”

“Şimdiye kadar öyle oldu.”

Asiye gözlerini devirdi.

“Gerçekten çok komiksiniz.”

“Teşekkür ederim.”

“İltifat etmedim.”

“Ben öyle kabul ettim.”

Bana cevap vermek yerine elindeki dosyayı uzattı.

“Şunlara bir bakabilir misiniz?”

Dosyayı aldım.

“Bunlar ne?”

“Yarınki üretici toplantısının notları. Birkaç kişiyle görüşeceğiz. Geçen seferki gibi iletişim konusunda yardımınız olabilir diye düşündüm.”

Sayfalara göz gezdirdim.

“Ben çay uzmanı değilim, Asiye Hanım.”

“Biliyorum. Zaten sizden çayın nasıl işlendiğini anlatmanızı istemiyorum.”

“Güzel. Çünkü onu yapamam.”

“Farkındayım.”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Bunu söylemek zorunda mıydınız?”

“Gerçeği söylüyorum.”

Güldüm.

Asiye de hafifçe gülümsedi.

Birlikte tesise girdik. Bana toplantının nasıl ilerleyeceğini anlattı. Üreticilerden biriyle yaşadıkları anlaşmazlığın büyümesini istemiyordu. Ben de yalnızca konuşmayı daha sakin bir şekilde yürütmek için birkaç öneride bulundum.

“Önce onların neye itiraz ettiğini tam olarak anlamalısınız,” dedim. “Bazen insanlar sonuçtan çok, kendilerini dinlemediğinizi düşündükleri için tepki gösterir.”

Asiye başını salladı.

“Bunu biliyorum. Ama herkesle aynı şekilde konuşmak mümkün değil.”

“Zaten öyle bir şey söylemedim.”

“Bazen söylediklerinizle kastettikleriniz birbirini tutmuyor.”

“Bunu da nereden çıkardınız?”

“Şu anki konuşmamızdan.”

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra ikimiz de güldük.

“Sanırım anlaşamayacağız,” dedim.

“Ben de öyle düşünüyorum.”

Toplantıdan sonra Asiye'nin işi bitmişti. Birlikte dışarı çıktık.

“Teşekkür ederim,” dedi.

“Rica ederim.”

“Bu sefer gerçekten yardımcı oldunuz.”

“Geçen sefer olmadı mı?”

“Oldunuz ama bu kez daha iyiydiniz.”

“Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.”

“Her şeyi iltifat olarak kabul ediyorsunuz zaten.”

“Hayat daha kolay oluyor.”

Asiye gülerek başını salladı.

Tam ayrılacakken telefonum çaldı. Atlas arıyordu.

“Alo?”

“Neredesin?”

“Dışarıdayım.”

“Biz sahile geçiyoruz. Sen de gelsene.”

“Asiye'yle işim var.”

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

“Ha, tamam. Asiye'ye selam söyle.”

“Atlas!”

Gülerek telefonu kapattı.

Asiye kaşlarını kaldırdı.

“Ne oldu?”

“Bir şey yok.”

“Benden mi bahsetti?”

“Evet.”

“Ne dedi?”

“Selam söyledi.”

Asiye'nin yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Selam söyleyin.”

“Peki.”

Yollarımız ayrılırken Asiye arkasını dönüp seslendi.

“Umut!”

Döndüm.

“Efendim?”

“Yarın toplantıya gelebilir misiniz?”

“Programıma bakmam lazım.”

“Yani gelebilirsiniz.”

“Öyle demedim.”

“Ben öyle anladım.”

Gülerek başımı salladım.

“Mesaj atarsınız.”

“Tamam.”

Sahile vardığımda Atlas, Alara ve Yaman bir bankta oturuyordu. Beni görür görmez Atlas elini kaldırdı.

“Buradayız!”

Yanlarına gittim.

“Gördüm, sağ ol.”

Yaman bana baktı.

“Asiye'yle işiniz bitti mi?”

“Bitti.”

Atlas hemen araya girdi.

“Ne konuştunuz?”

“İş.”

“Tabii.”

Alara gülerek Atlas'a döndü.

“Biraz rahat bırak artık.”

“Ben sadece merak ediyorum.”

Yaman başını salladı.

“Ula Atlas, senin merakın hiç bitmeyecek.”

Atlas omuz silkti.

“Ne yapayım? Aileden birinin hayatıyla ilgileniyorum.”

“Benim hayatımla ilgilenmek yerine kendi hayatına bak.”

“Benim hayatım gayet güzel.”

Alara gülerek araya girdi.

“Senin hayatın yemek yemek ve dışarı çıkmaktan ibaret.”

“Bunda kötü ne var?”

Bir süre sahilde yürüdük. Hava güzeldi. Deniz sakindi. Birkaç dakika boyunca kimse konuşmadı.

Sonra Yaman bana döndü.

“Umut, yarın benimle bir yere gelmek ister misin?”

“Nereye?”

“Adliyeye uğramam gerekiyor. Sonrasında beraber bir şeyler yeriz.”

“Olabilir.”

“Güzel. Hem biraz konuşuruz.”

Atlas hemen araya girdi.

“Ben de geleyim.”

Yaman ona baktı.

“Sen ne yapacaksın?”

“Ben de yemek yerim.”

“Senin bütün planların yemek üzerine.”

“En güzel planlar onlar.”

Alara gülmeye başladı.

Akşam eve döndüğümüzde Barlas ve Poyraz da gelmişti. Fırtına mutfakta yemek hazırlıyordu.

“Ula, nerelerdeydiniz?” diye seslendi.

“Sahildeydik,” dedi Atlas.

“İyi etmişsunuz. Gelin de sofrayı hazırlayın.”

Hepimiz mutfağa geçtik. Atlas tabakları taşırken bir tanesini düşürmek üzereydi.

Alara hemen elini uzattı.

“Dikkat et!”

“Bir şey olmadı.”

Fırtına arkasını döndü.

“Ula Atlas, tabağı kırmadan getir de bari onu da ben temizlemeyeyim.”

“Tamam abi, merak etme.”

Yemek masasına oturduğumuzda Poyraz telefonunu kenara bıraktı.

“Yarın benim işim var. Akşam belki yetişirim.”

Barlas da konuştu.

“Benim de görüşmem var. Ama akşam evde olurum.”

Fırtına bana baktı.

“Senin yarın ne işin var?”

“Asiye'yle bir toplantıya gidebilirim.”

Atlas'ın yüzünde hemen bir gülümseme belirdi.

“Yine mi Asiye?”

“Atlas, yemeğini ye.”

Yaman gülerek konuştu.

“Ula, bırak da gitsin. Belki bu sefer kavga etmeden döner.”

Barlas da hafifçe gülümsedi.

“Pek sanmıyorum.”

“Niye?” diye sordum.

“İkiniz de inatçısınız.”

Poyraz başını salladı.

“Doğru söylüyor.”

Fırtına çatalını bıraktı.

“Ula, siz de çocuğun ba