22. BÖLÜM – HAREKETLİ BİR GÜN

Sabah gözlerimi açtığımda evin içinden gelen sesleri duydum. Birileri mutfakta bir şeylerle uğraşıyor, birileri de henüz uyanamamış olmanın verdiği sessizlikle odasında vakit geçiriyordu.

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Aşağı indiğimde Atlas'ı mutfak masasının başında telefonuyla uğraşırken buldum. Alara ise kahvaltı hazırlıyordu.

“Günaydın,” dedim.

Atlas başını kaldırmadan cevap verdi.

“Günaydın. Bugün de erkencisin.”

“Senin aksine.”

“Benim uykum kıymetli.”

Alara elindeki tabağı masaya bıraktı.

“Uykun kıymetli de kahvaltın neden hep başkasının hazırladığı şeylerden oluşuyor?”

Atlas omuz silkti.

“Ben sofraya katkımı başka şekilde sağlıyorum.”

“Nasıl mesela?” diye sordum.

“Ortamın neşesiyim.”

Alara gözlerini devirdi.

“Allah sabır versin.”

Gülerek sandalyeye oturdum. Tam kahvaltıya başlayacaktık ki Fırtına içeri girdi. Üzerinde gömleği, elinde de telefonu vardı.

“Günaydın uşağum.”

“Günaydın. Bugün hastaneye mi gidiyorsun?”

“Evet. Nöbetim var. Biraz erken gitmem gerekiyor.”

Ardından Yaman göründü. Elinde birkaç dosya vardı.

“Ben de adliyeye geçeceğim. Öğleden sonra önemli bir duruşmam var.”

Atlas dosyalara baktı.

“Abi, insan sabah sabah dosyalarla kahvaltı yapar mı?”

Yaman sandalyeyi çekti.

“Sen de biraz kitapla kahvaltı yap, belki sana da faydası olur.”

“Benim okumam gereken tek şey menü.”

Alara gülmemek için başını önüne eğdi.

Bir süre sonra Poyraz da geldi. Askerî kıyafetlerini giymişti. Telefonuna gelen mesaja bakıp saatini kontrol etti.

“Ben de çıkıyorum. Birliğe uğramam gerekiyor.”

“Kolay gelsin,” dedim.

“Sağ ol kardeşim.”

Son olarak Barlas'ın sesi duyuldu.

“Ula, herkes benden önce mi kalktı?”

Kapıda belirdiğinde elinde telefonuyla bir şeyler kontrol ediyordu.

“Geminin programında değişiklik olmuş. Limanla görüşmem lazım. Hava durumuna göre hareket edeceğiz.”

Atlas ona döndü.

“Senin işin de hiç bitmiyor.”

Barlas gülümsedi.

“Deniz beklemez uşağum.”

Kahvaltı boyunca herkesin gün içindeki planlarından konuştuk. Bir evin içinde bu kadar farklı meslekten insanın bulunması bazen gerçekten ilginç geliyordu. Biri hastaneye, biri adliyeye, biri birliğine, diğeri limana yetişmeye çalışıyordu.

Benimse o gün Asiye'yle görüşmem gerekiyordu.

Telefonuma baktım. Ondan bir mesaj gelmişti.

Bugün tesise uğrayabilir misin? Üreticilerden biriyle yeniden görüşmemiz gerekiyor.

Cevap yazdım.

Saat kaçta?

On bir gibi.

Tamam.

Telefonu masaya bıraktığımda Atlas bana bakıyordu.

“Kim o?”

“Kim?”

“Mesaj atan.”

“Merak etme, sana değil.”

Yaman kahvesinden bir yudum aldı.

“Asiye mi?”

“Evet.”

Atlas'ın yüzünde hemen bir gülümseme belirdi.

“Ben de diyorum ki bu telefon neden sabah sabah bu kadar önemli?”

“Atlas, kahvaltını yap.”

“Tamam, sustum.”

Ama sustuğuna pek inanmadım.

Saat on bire doğru tesise vardım. Asiye girişte birkaç evrakı inceliyordu. Beni görünce elindeki kâğıtları toparladı.

“Geldin mi?”

“Geldim. Umarım bu sefer beni çay uzmanı olarak tanıtmazsın.”

Asiye kaşlarını kaldırdı.

“Senin kendini tanıtma şekline bağlı.”

“Ben yalnızca konuşmaya yardım ediyorum.”

“Biliyorum. Zaten senden istediğim de bu.”

Birlikte toplantı odasına geçtik. Üretici, önceki numunelerin sonuçlarına itiraz ediyordu. Yıllardır aynı işi yaptığını, ürününün kalitesinden emin olduğunu söylüyordu.

Asiye sakince sonuçları açıkladı. Ölçümlerin nasıl yapıldığını, hangi değerlerin dikkate alındığını tek tek anlattı. Adamın söylediklerini de dikkatle dinledi.

“Ben bu çaya yıllarımı verdim kızım,” dedi üretici. “Bir raporla emeğimin değersiz görülmesini istemem.”

Asiye başını salladı.

“Emeğinizi değersiz görmüyoruz. Tam tersine, emeğinizin karşılığını almanız için sonuçların doğru olması gerekiyor. İsterseniz yeni bir numune alıp yeniden inceleyelim.”

Adam biraz düşündü.

“Yeniden bakacaksanız olur.”

Asiye gülümsedi.

“Elbette. Sonuç ne çıkarsa çıksın size açıklayacağız.”

Toplantı bittikten sonra dışarı çıktık. Asiye dosyaları kolunun altına sıkıştırdı.

“Bugün iyi oldu. En azından birbirimizi dinleyebildik.”

“Bence de. Ama sen de bazen karşındaki insanın ne demek istediğini anlamadan cevap veriyorsun.”

Bana döndü.

“Ben mi?”

“Evet, sen.”

“Umut, ben işimi biliyorum.”

“Ben de onu söylüyorum zaten. İşini bildiğin için biraz daha sabırlı olabilirsin.”

Asiye derin bir nefes aldı.

“Seninle konuşmak bazen gerçekten zor.”

“Bunu daha önce söyleyenler oldu.”

“Hiç şaşırmadım.”

Gülümseyerek ona baktım.

“Rica ederim.”

“Ne rica ederimi?”

“Böyle güzel iltifat ettiğin için.”

Asiye başını iki yana salladı.

“Seninle uğraşılmaz.”

Tam o sırada tesisten bir görevli hızlı adımlarla yanımıza geldi.

“Asiye Hanım, bakabilir misiniz? Paketleme bölümünde bir çalışanımız kaza geçirdi.”

Asiye'nin yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Ne olmuş?”

“Kaygan zeminde dengesini kaybetmiş. Ambulans çağırdık.”

“İyi mi peki?”

“Bilinci açık. Ama yine de kontrol edilmesi gerekiyor.”

Asiye hemen içeri yöneldi. Ben de peşinden gittim. Çalışanın yanına vardığımızda sağlık ekipleri gelmişti. Asiye diğer çalışanlardan alanı boşaltmalarını istedi. Herkes telaşlıydı.

Bir süre sonra ambulans geldi ve çalışan hastaneye götürüldü.

Asiye endişeyle arkasından baktı.

“Umarım ciddi bir şeyi yoktur.”

“Kontrol edecekler. Şu an yapabileceğimiz en doğru şey bu.”

Asiye başını salladı. Ardından telefonunu çıkarıp birkaç kişiye haber verdi.

Ben de ona yardım ederek çalışanların sakinleşmesini sağlamaya çalıştım.

Hastaneye vardığımızda Fırtına'yı koridorda gördüm. Üzerinde doktor önlüğü vardı. Bizi görünce yanımıza geldi.

“Ne oldu, hayırdır?”

Asiye durumu anlattı.

“Geçmiş olsun. Hastayı değerlendirmeye aldılar. Ben de birazdan bilgi alırım.”

“Durumu nasıl?” diye sordum.

“Şu an kesin bir şey söylemek doğru olmaz. Gerekli kontroller yapılacak. Siz merak etmeyin, haber alır almaz söylerim.”

Asiye teşekkür etti.

Fırtına bana dönüp hafifçe kaşlarını kaldırdı.

“Sen de mi hastaneye düştün uşağum?”

“Bir çalışan kaza geçirdi. Asiye'ye eşlik ettim.”

“İyi ettin. Ama burası hastane, herkesin işi ayrı. Biz ilgileniriz.”

“Biliyorum.”

Fırtına'nın telefonu çaldı. Ekrana bakıp aramayı açtı.

“Efendim... Tamam, geliyorum.”

Telefonu kapattıktan sonra bize döndü.

“Benim hastaya bakmam gerekiyor. Siz bekleyin, haber vereceğim.”

Asiye başıyla onayladı.

Fırtına uzaklaşırken arkasından baktım. Hastanede onu ilk kez bu kadar yoğun çalışırken görüyordum. İşini ciddiye aldığı belliydi. Koridorda yürürken bile bir yandan gelen soruları cevaplıyor, bir yandan da telefonuna bakıyordu.

Asiye yanımdaki sandalyeye oturdu.

“Umarım iyidir.”

“İyi olacağını umalım.”

“Ben de öyle.”

Bir süre sessiz kaldık. Sonra Asiye telefonuna gelen mesaja baktı.

“Tesistekilerle konuşmam gerekiyor. Birazdan dönerim.”

“Tamam.”

O uzaklaşırken ben de bekleme alanında kaldım.

Öğleden sonra hastaneden ayrıldım. Asiye tesise geri dönmek zorundaydı. Benim de Yaman'la görüşmem gerekiyordu.

Adliyeye yakın bir kafede buluştuk. Yaman beni görünce elindeki dosyayı kapattı.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk. Duruşman nasıl geçti?”

“Uzun sürdü ama iyi geçti. Şimdi de başka bir dosyaya bakıyorum.”

Masaya oturdum. Garson siparişlerimizi aldıktan sonra Yaman dosyalarını çantasına yerleştirdi.

“Senin günün nasıl geçti?”

“Biraz hareketliydi. Asiye'nin çalıştığı tesiste bir çalışan kaza geçirdi. Hastaneye götürdüler.”

Yaman'ın yüzü ciddileşti.

“Durumu iyi mi?”

“Henüz kesin bir şey bilmiyorum. Fırtına ilgileniyor.”

“İyi ki oradaymış. Hastanede olması da büyük şans.”

“Evet.”

Yaman bir süre beni süzdü.

“Sen de bugün bayağı koşturmuşsun.”

“Öyle oldu.”

“Trabzon'a geldiğinden beri boş durduğun bir gün olmadı.”

“Bunu fark ettim.”

Gülümsedi.

“Alışırsın.”

“Henüz o kadar emin değilim.”

“Ula, daha yeni başladın.”

Yaman'ın şivesiyle söylediği bu cümleye istemeden güldüm.

“Bunu tehdit olarak mı algılamalıyım?”

“Nasıl istersen.”

Bir süre işinden konuştuk. Yaman, avukatlığın yalnızca mahkemede konuşmaktan ibaret olmadığını anlattı. İnsanların bazen kendilerini ifade edemediğini, bazen