23. BÖLÜM – BİR TELEFON HER ŞEYİ DEĞİŞTİRİR
23. BÖLÜM – BİR TELEFON HER ŞEYİ DEĞİŞTİRİR
Sabah mutfağa indiğimde Atlas'ın yine kahvaltı masasını ele geçirdiğini gördüm. Önündeki tabak neredeyse boşalmıştı.
“Biraz da bize bıraksaydın,” dedim.
Atlas ağzındaki lokmayı bitirip bana baktı.
“Geç kalsaydın.”
“Evdeki kahvaltıyı da mı kaçıracağız?”
Alara çay bardaklarını masaya bırakırken araya girdi.
“Sen ona bakma. Sabah beri kaçıncı tabağı olduğunu ben bile sayamadım.”
Atlas omuz silkti.
“Acıkıyorum, ne yapayım?”
“Biraz da hareket et,” dedim.
“Benim hareketim mutfakla salon arasında.”
“Belli oluyor.”
Alara güldü. Ben de sandalyeye oturup çayımdan bir yudum aldım.
Biraz sonra Fırtına geldi. Telefonuna bakarak masaya oturdu.
“Günaydın uşağum.”
“Günaydın.”
“Bugün hastaneye uğrayacağım. Öğleden sonra da birkaç işim var.”
Yaman elinde dosyalarla mutfağa girdi.
“Ben de adliyeye geçeceğim. Sabah duruşmam var.”
Atlas dosyalara baktı.
“Abi, senin şu dosyaların hiç bitmiyor mu?”
“Senin soruların bitmiyor, benim dosyalarım nasıl bitsin?”
Poyraz da hazırlanmış hâlde yanımıza geldi. Saatine baktı.
“Ben çıkıyorum. Birlikte toplantımız var.”
“Kolay gelsin,” dedim.
“Sağ ol.”
Barlas mutfağa en son girdi. Telefonunda bir şeyler okuyordu.
“Limandan aradılar. Geminin programında değişiklik olmuş.”
Yaman başını kaldırdı.
“Yine mi?”
“Ula, deniz bu. Her şey bizim istediğimiz gibi gitmiyor.”
Atlas çayını karıştırırken konuştu.
“Ben sizin işlerinizi hiç anlamıyorum.”
Barlas gülümsedi.
“Sen önce kendi işlerini anla.”
Kahvaltı boyunca herkesin gün içindeki planlarından konuştuk. Benim de Asiye'yle görüşmem gerekiyordu. Tam telefonumu kontrol ederken Los Angeles'taki yayınevimden arama geldi.
“Bir dakika, ben salona geçeyim.”
Telefonu açtığımda editörüm Daniel konuşmaya başladı.
“Umut, nasılsın?”
“İyiyim. Sen nasılsın?”
“İyiyim, teşekkürler. Kitabınla ilgili konuşmamız gerekiyor. Tanıtım programını öne aldılar. İki hafta sonra Los Angeles'ta olmanı istiyorlar.”
Bir an sustum.
“İki hafta mı?”
“Evet. Programı değiştirmeleri zor görünüyor. Senin de katılman önemli.”
“Peki, başka bir tarihe alma ihtimalleri var mı?”
“Bunu sorabilirim ama kesin bir şey söyleyemem.”
“Tamam. Bana biraz zaman ver, dönüş yapacağım.”
Telefonu kapattığımda aklımda tek bir şey vardı: Los Angeles.
Orası benim evimdi. Annemle babamın olduğu, Atlas ve Alara'yla büyüdüğümüz yerdi. Ne kadar zaman geçerse geçsin, oraya ait hissettiğim şeyler değişmiyordu.
Ama bu kez Trabzon'dan ayrılma düşüncesi eskisi kadar kolay gelmedi.
Nedenini kendime bile açıklayamıyordum.
“İyi misin?”
Alara'nın sesiyle düşüncelerimden çıktım.
“İyiyim. Yayınevinden aradılar.”
“Bir sorun mu var?”
“Kitabın tanıtımını öne almışlar. İki hafta sonra Los Angeles'ta olmamı istiyorlar.”
Alara yanıma oturdu.
“Dönecek misin?”
“Henüz bilmiyorum.”
“İstersen döneriz. Bizim için sorun değil.”
“Biliyorum.”
Bir süre yüzüme baktı.
“Yalnızca kendini zorunda hissetme. Burada kalmak zorunda değilsin.”
“Bunun farkındayım Alara.”
“Biliyorum. Sadece söylemek istedim.”
Başımı salladım. Bazen Alara'nın fazla konuşmasına gerek kalmıyordu. Ne demek istediğini zaten anlıyordum.
Öğleye doğru Asiye'nin çalıştığı tesise gittim. Bir önceki görüşmede konuşulan numunelerin sonuçları çıkmıştı. Asiye de üreticiyle yeniden görüşmek istiyordu.
Onu girişte dosyaları incelerken buldum.
“Merhaba.”
Başını kaldırdı.
“Geldin mi?”
“Gördüğün gibi.”
“Bugün biraz erken gelmişsin.”
“İstersen geri gidebilirim.”
“Daha yeni geldin, hemen başladın.”
Gülümsedim.
“Sen de hiç değişmiyorsun.”
Asiye elindeki dosyayı bana uzattı.
“Şunlara bir bak. Toplantıda hangi konulara değineceğimizi hazırladım.”
Dosyayı aldım.
“Benim çaydan anlamadığımı biliyorsun, değil mi?”
“Biliyorum. Zaten senden çayı anlatmanı istemiyorum. Sadece konuşma sırasında yardımcı olmanı istiyorum.”
“Tamam, onu yapabilirim.”
Toplantı odasına geçtiğimizde üretici de gelmişti. Önceki görüşmede biraz gergindi. Bu kez daha sakin görünüyordu.
Asiye sonuçları açıklamaya başladı. Ölçümlerin nasıl yapıldığını ve önceki numuneyle arasındaki farkları anlattı. Üretici birkaç kez sözünü kesti ama Asiye sakinliğini bozmadı.
“Ben yıllardır bu işi yapıyorum kızım. Ürünüme güveniyorum. Bir sonuç çıktı diye bütün emeğimin yok sayılmasını istemem.”
Asiye başını salladı.
“Emeğinizi yok saymıyoruz. Sonuçları birlikte değerlendirmek istiyoruz. İsterseniz yeniden numune alalım. Böylece aklınızda soru işareti kalmaz.”
Adam biraz düşündü.
“Olur. Yeter ki doğru düzgün bakılsın.”
“Merak etmeyin, gerekeni yapacağız.”
Toplantı beklediğimizden iyi geçti. Adam ayrıldıktan sonra Asiye evrakları toplamaya başladı.
“Bugün daha kolay oldu,” dedi.
“Çünkü birbirinizi dinlediniz.”
“Bazen insanlara sadece dinlenmediklerini düşündükleri için ulaşamıyorsun.”
“Doğru.”
Bana baktı.
“Bugün pek konuşmadın.”
“Her zaman konuşmam gerekmiyor.”
“İyi olmuş.”
“Sen de bugün kavga etmedin.”
Asiye gözlerini devirdi.
“Her konuşmamız kavga olmak zorunda mı?”
“Ben öyle demedim.”
“Ama öyle ima ettin.”
Gülerek kapıya yöneldim.
Tam dışarı çıkarken telefonum titredi. Daniel'den mesaj gelmişti. Programı kısa sürede netleştirmemi istiyordu.
Telefonu cebime koydum.
Asiye yüzüme baktı.
“Bir şey mi oldu?”
“Los Angeles'tan aradılar. İşle ilgili.”
“Dönecek misin?”
“Henüz karar vermedim.”
Asiye birkaç saniye düşündü.
“Özlemişsindir orayı.”
“Evet. Hem de çok.”
“Öyleyse dönmek istemen normal.”
“İstemek başka, ne zaman döneceğine karar vermek başka.”
Asiye başını salladı.
“Umarım senin için en iyisi olur.”
“Teşekkür ederim.”
Konuşmayı uzatmadık. Onun işi vardı, benim de eve dönmem gerekiyordu.
Eve geldiğimde Atlas ve Alara salondaydı. Atlas televizyon izliyor, Alara telefonuyla ilgileniyordu.
“Günün nasıl geçti?” diye sordu Alara.
“İyi. Asiye'yle toplantıya girdik.”
Atlas hemen döndü.
“Yine mi Asiye?”
“Ne var?”
“Bir şey yok. Sadece adını sık duyuyorum.”
“Senin başka işin yok mu?”
“Var ama seni rahatsız etmek daha eğlenceli.”
Alara gülerek araya girdi.
“Atlas, bırak artık.”
Ben de koltuğa oturdum.
“Yayınevinden aradılar. İki hafta sonra Los Angeles'ta olmamı istiyorlar.”
Atlas'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Gerçekten mi?”
“Evet. Kitabın tanıtımı öne alınmış.”
“Dönecek miyiz?”
“Daha karar vermedim.”
Atlas bir süre düşündü.
“Benim için fark etmez. Sen nasıl istersen.”
Alara da başını salladı.
“Biz zaten beraberiz. Kararı birlikte veririz.”
Onlara baktım.
“Önce bir programı netleştireyim. Sonra konuşuruz.”
Akşam yemeğinde Poyraz da eve gelmişti. Barlas telefon görüşmesini bitirip masaya oturdu. Herkes yerini alınca Fırtına bana döndü.
“Alara söyledi. Los Angeles'tan haber gelmiş.”
“Evet. İki hafta sonra orada olmamı istiyorlar.”
Fırtına başını salladı.
“İşin varsa gitmen gerekir.”
Yaman da söze katıldı.
“Programı değiştirme ihtimalleri var mı?”
“Henüz bilmiyorum. Yarın haber verecekler.”
Poyraz su bardağını masaya bıraktı.
“Ne karar verirsen ver, acele etme.”
Barlas bana baktı.
“İnsan bazen gitmek istediği yerle kalmak istediği yer arasında kalır.”
Yaman gülümsedi.
“Barlas yine denize bağladı konuyu.”
“Ula, ne yapayım? Benim bildiğim iş o.”
Fırtına hafifçe güldü.
“Sen onları boş ver. Ama gitmen gerekirse de çekinme. Burada seni tutacak değiliz.”
“Biliyorum.”
Fırtına bir süre yüzüme baktı.
“Yalnız, arayıp sorarsın. Öyle kaybolmak yok.”
“Telefonum var, merak etme.”
“İyi. Çünkü senin telefonunu açmama huyunu da öğrendik.”
Yaman güldü.
“Bence bu konuda haklı.”
“Daha şimdiden şikâyete başladınız.”
“Daha başlamadık,” dedi Poyraz.
Hepimiz güldük.
Yemekten sonra salonda biraz oturduk. Atlas bir şeyler anlatıyor, Alara onu dinliyordu. Yaman ertesi günkü işi için birkaç not almıştı. Fırtına ise hastaneden gelen bir mesajı cevaplıyordu.
Ben de koltuğun kenarında oturmuş onları izliyordum.
Bir süre sonra telefonumu alıp Daniel'i aradım. Tanıtım programına katılabileceğimi, ancak tarihte küçük bir değişiklik yapmalarının mümkün olup olmadığını sordum.
“Yarın sana haber vereceğim,” dedi.
“