24. BÖLÜM – BİZ GELDİK, HUZUR BOZULDU

Sabah mutfağa indiğimde Alara kahvaltıyla uğraşıyordu. Atlas ortalıkta yoktu. Bu da evin şimdilik sakin olduğu anlamına geliyordu.

“Günaydın,” dedim.

Alara arkasını dönüp baktı.

“Günaydın. Atlas'ı uyandırmaya çalıştım ama nafile.”

“Şaşırmadım.”

Tam masaya oturacakken kapı açıldı. Yaman ve Fırtına içeri girdi.

“Günaydın,” dedi Yaman.

“Günaydın. Hayırdır, sabah sabah ne işiniz var?”

Fırtına mutfağa geçip kendine çay aldı.

“İnsan kardeşini görmeye gelemez mi?”

“Gelir de haber vermeden gelince şaşırıyor insan.”

Yaman sandalyeyi çekti.

“Biz de seni şaşırtalım dedik.”

“Başardınız.”

Alara gülerek tabakları masaya koydu.

Biraz sonra Poyraz ve Barlas da geldi. Barlas elinde bir poşet taşıyordu.

“Ula, kahvaltı başlamış da bize haber veren olmamış.”

“Sen zaten haber vermeden geliyorsun,” dedi Yaman.

Barlas poşeti masaya bıraktı.

“Bari elimiz boş gelmedik.”

Fırtına poşete baktı.

“Ne aldın?”

“Bir şeyler aldım işte. Aç kalmayın diye.”

Atlas'ın sesi merdivenlerden duyuldu.

“Yemek mi geldi?”

Hepimiz kapıya baktık. Saçları dağılmış, hâlâ uykulu hâliyle mutfağa girdi.

Barlas başını iki yana salladı.

“Senin kulağın yemeğe karşı pek hassas.”

Atlas hiç aldırmadan masaya oturdu.

“Günaydın size de.”

Fırtına çayını karıştırdı.

“Ula, saat kaç oldu. Hâlâ uyuyorsun.”

“İzinliyim abi.”

“Her gün izinli gibisin zaten.”

Yaman gülmeye başladı.

“Fırtına, bırak çocuğu. Daha kahvaltı etmeden sorguya çektin.”

“Ben bir şey demedim.”

“Senin bir şey demene gerek yok,” dedim.

Fırtına bana döndü.

“Sen de mi başladın?”

“Ben sadece olanı söyledim.”

Kahvaltı boyunca konuşmalar devam etti. Birinin söylediğine diğeri takılıyor, konu bir şekilde yeniden Atlas'a geliyordu. Bir ara Barlas'ın anlattığı eski bir anı yüzünden hepimiz gülmeye başladık.

Yaman, Fırtına'nın çocukken evde oynarken bir vazoyu kırdığını anlattı.

Fırtına hemen itiraz etti.

“Ula, onu hâlâ mı anlatıyorsun?”

“Ne yapayım? Unutamadık.”

Poyraz da söze karıştı.

“Bir de bize başkasının yaptığını söylemişti.”

Barlas kahkaha attı.

“Ben de yıllarca inanmıştım.”

Fırtına ellerini kaldırdı.

“Çocuktuk be. Bir vazodan ne çıkardınız?”

Atlas bana döndü.

“Bunların da geçmişi pek temiz değilmiş.”

“Sen önce kendi geçmişini düzelt,” dedi Alara.

Atlas başını salladı.

“Bu evde kimse beni sevmiyor.”

“Öyle bir şey demedik,” dedim.

“Demeseniz de hissediyorum.”

Hepimiz güldük.

Kahvaltı bittikten sonra salona geçtik. Ben koltuğa otururken Yaman karşıma geçti.

“Bugün bir işin var mı?”

“Şimdilik yok.”

“İyi. Biraz oturalım dedik.”

“Zaten oturuyoruz.”

Yaman gülümsedi.

“Seninle konuşmak da zor.”

“Bana benziyorsun galiba.”

Barlas araya girdi.

“Ula, ikiniz bir araya gelince hiç susmayacaksınız.”

Bir süre sonra Atlas ve Alara dışarı çıktı. Biz salonda kalmıştık. Yaman'ın yüzündeki ifade biraz ciddileşince onun bir şey söyleyeceğini anladım.

“Umut, sana bir şey soracağım.”

“Dinliyorum.”

“Burada kendini nasıl hissediyorsun? Gerçekten soruyorum.”

Bir an düşündüm.

“İlk geldiğim zamanki gibi değilim.”

“Nasıl yani?”

“Başta yabancı hissediyordum. Şimdi biraz daha alıştım.”

Fırtına oturduğu yerde başını salladı.

“Biz de fark ediyoruz.”

Poyraz konuşmaya katıldı.

“Zaten hemen alışmanı beklemiyoruz. Yirmi üç yıl boyunca birbirimizi tanımadık. Birkaç haftada her şeyin değişmesini beklemek doğru olmaz.”

Barlas ellerini dizlerine koydu.

“Bizim tek istediğimiz, kendini burada yabancı gibi hissetmemen.”

Onlara baktım. Söyledikleri basit cümlelerdi ama benim için kolay cevaplanacak şeyler değildi.

“Benim için biraz karışık,” dedim. “Sizi tanımaya çalışıyorum ama bazen ne söyleyeceğimi bilemiyorum.”

Fırtına hafifçe gülümsedi.

“Biz de senin yanında ne yapacağımızı bilmiyoruz bazen.”

Yaman güldü.

“Özellikle Fırtına. Çocuğa bir şey söyleyecek, sonra yanlış anlaşılmasın diye üç kere düşünüyor.”

Fırtına ona baktı.

“Senin kadar konuşmuyorum en azından.”

“Benim mesleğim konuşmak.”

“Benim de seni susturmak.”

Poyraz gülümseyerek başını salladı.

“Başladınız yine.”

Ben de güldüm. Sonra Fırtına bana döndü.

“Bak Umut, bir şeyi açıkça söyleyeyim. Bizim hayatımıza geldiğin için huzurumuz bozulmadı. Öyle düşünmeni istemem.”

“Ben öyle düşünmüyorum.”

“İyi. Çünkü biz seni burada istemeseydik bunu saklamazdık.”

Yaman söze girdi.

“Babamızın yaptığı şeylerin sorumlusu sen değilsin. Bunu da bil.”

Bir süre sustum.

“Annemle babamın yerini kimse alamaz,” dedim.

Fırtına hiç düşünmeden cevap verdi.

“Almaya da çalışmıyoruz.”

Poyraz başını salladı.

“Onlar seni büyüttü. Senin annenle baban onlar. Biz bunun farkındayız.”

Barlas da ekledi:

“Biz sadece bundan sonra yanında olmak istiyoruz. Hepsi bu.”

Boğazımda bir şey düğümlendi. Bunu belli etmemek için önümdeki su bardağına uzandım.

“Anladım.”

Yaman hafifçe gülümsedi.

“Bir de bizden kaçmayı bırak artık.”

“Kaçmıyorum.”

Fırtına kaşını kaldırdı.

“Öyle mi? Dün akşam salona geldik, sen odana çıktın.”

“Yorgundum.”

“Her seferinde bir bahanen var uşağum.”

Güldüm.

“Tamam, biraz haklı olabilirsiniz.”

Barlas hemen araya girdi.

“Duydunuz mu? İlk defa kabul etti.”

“Abartmayın.”

Fırtına gülerek omzuma dokundu.

“Tamam, tamam. Daha fazla üstüne gelmeyelim.”

O an ilk defa onlarla konuşurken ne söyleyeceğimi hesaplamadığımı fark ettim.

Akşamüstü Asiye'den mesaj geldi. Tesisteki bir işle ilgili benden fikir istiyordu. Kısa bir cevap yazıp telefonu bıraktım.

Atlas tam o sırada salona girdi.

“Kim yazdı?”

“Asiye.”

“Yine mi?”

“Ne var Atlas?”

“Bir şey yok. Sadece merak ettim.”

Alara koltuğun diğer ucundan konuştu.

“Senin merakın da hiç bitmiyor.”

Atlas omuz silkti.

“Evde konuşacak konu bulmaya çalışıyorum.”

Yaman salona girerken son cümleyi duydu.

“Ne konuşuyorsunuz?”

Atlas hiç düşünmeden cevap verdi.

“Umut'un hayatını.”

Yaman bana baktı.

“Kolay gelsin kardeşim.”

“Sağ ol. Bir de sen eksiktin.”

Barlas mutfaktan seslendi.

“Ula, ne konuşuyorsanız konuşun da sofrayı kurmaya yardım edin!”

Atlas ayağa kalktı.

“Ben geliyorum.”

Alara şaşkınlıkla ona baktı.

“Sen mi?”

“Evet, ne var?”

“Bir şey yok. Tarihe not düşelim dedim.”

Hepimiz gülmeye başladık.

Akşam yemeğinden sonra herkes salonda toplandı. Fırtına telefonuyla ilgileniyor, Yaman televizyonun karşısında oturuyor, Poyraz da Barlas'la bir şeyler konuşuyordu.

Ben balkona çıkmak için ayağa kalktım.

“Biraz hava alacağım.”

Fırtına başını kaldırdı.

“Üşütme, hava serin.”

“Tamam.”

Balkona çıktığımda yağmurun ardından gelen o tanıdık Trabzon kokusu vardı. Birkaç dakika sonra kapı açıldı. Fırtına yanıma geldi.

“Burada mısın?”

“Evet.”

Yanımda durdu. Bir süre konuşmadık.

Sonra Fırtına ellerini cebine koyup dışarı baktı.

“Bugün biraz daha iyi gibiydin.”

“Öyleydim.”

“Güzel.”

Başımı ona çevirdim.

“Abi, bir şey soracağım.”

“Sor uşağum.”

“Bana alışmanız zor olmuyor mu?”

Fırtına şaşkınlıkla yüzüme baktı.

“Ne demek o?”

“Sonuçta yıllarca birbirinizi tanıyordunuz. Ben bir anda geldim. Her şey değişti.”

Fırtına başını iki yana salladı.

“Bak Umut, sen gelmeden önce de hayatımızda eksik olan bir şey varmış. Biz bunun farkında bile değilmişiz. Şimdi buradasın. Elbette her şey bir anda değişti ama bu kötü bir şey değil.”

Bir süre sustu, sonra devam etti.

“Biz geldik, huzur bozuldu diyorduk ya... Aslında biraz da böyle olsun istiyoruz. Evde ses olsun, kavga olsun, gülüş olsun. Herkes kendi odasına çekilmesin.”

İstemeden gülümsedim.

“Bunu Barlas'a söyle. En çok o bağırıyor.”

Fırtına güldü.

“Onu susturmak bizim de elimizden gelmiyor.”

Sonra bana döndü.

“Bir de şunu unutma. Bizim için sen artık yabancı değilsin. Ne zaman ihtiyacın olursa buradayız.”

Başımı salladım.

“Biliyorum abi.”

Fırtına'nın yüzünde yine o küçük gülümseme belirdi.

“İyi geceler o zaman.”

“İyi geceler.”

İçeri girmeden önce bir kez daha arkasına baktı.

“Ha, yarın kahvaltıya geç kalma. Atlas'ın bütün zeytinleri bitirmesine izin verme.”

“Onu sen söyle.”

“Ben kaç kere söyledim, dinlemiyor.”

Gülerek içeri girdi.

Bir süre daha balkonda kaldım.

Annemle babamı özlemeye devam edi