25. BÖLÜM – SENDE HOŞLANIYORUM

Sabah mutfağa indiğimde Atlas çoktan kahvaltısını bitirmiş, telefonuyla uğraşıyordu. Alara masayı topluyor, Yaman ise bir yandan kahvesini içip bir yandan önündeki dosyaya bakıyordu.

— Günaydın, dedim.

Atlas başını kaldırdı.

— Günaydın beyefendi. Bugün de pek keyifli görünüyorsun.

— Sabah sabah başlama.

— Daha başlamadım ki.

Alara gülerek araya girdi.

— Siz ikiniz bir gün kavga etmeden kahvaltı yapabilecek misiniz?

Tam cevap verecektim ki telefonuma mesaj geldi.

Asiye: Bugün müsait misin?

Mesaja baktım. Ardından cevap yazdım.

Umut: Konuya bağlı.

Asiye: Çay tesisine gelmen gerekiyor. Bir konuda yardımına ihtiyacım var.

Umut: Ben ne zamandan beri çay uzmanı oldum?

Asiye: Olmadın. Ama insanlarla konuşmayı biliyorsun. Bazen işe yarıyor.

İstemeden gülümsedim.

Atlas hemen başını uzattı.

— Kim yazıyor?

— Kimse.

— Kimseye gülümsemiyorsun sen.

— Kahvaltını bitir Atlas.

Yaman kahvesinden bir yudum aldı.

— Asiye mi?

Ona baktım.

— Sizde başka iş yok mu?

Atlas kahkaha attı.

— Var ama senin özel hayatın daha eğlenceli.

Tesise vardığımda Asiye'yi bahçede telefonla konuşurken gördüm. Beni fark edince konuşmasını bitirip yanıma geldi.

— Sonunda gelebildin.

Saatime baktım.

— Beş dakika erken geldim.

— Ben de beş dakika önce gelmeni bekliyordum.

— Bir dahaki sefere takvimine göre yaşarım.

Gözlerini devirdi.

— Çok komiksin gerçekten.

— Biliyorum.

İçeri girdik. Asiye bana üreticilerle yapılacak toplantıdan bahsetti. Bir süredir ürün değerlendirmesiyle ilgili anlaşmazlık yaşanıyormuş. Üreticiler sonuçlardan memnun değilmiş ve yeniden inceleme yapılmasını istiyorlarmış.

Toplantı başladığında herkes biraz gergindi. Asiye önce yapılan ölçümleri anlattı. Ardından üreticilerden biri söz aldı.

— Biz yıllardır bu işi yapıyoruz. Birkaç sonuçla emeğimizin değersiz görülmesini istemiyoruz.

Asiye sakin kalmaya çalışarak cevap verdi.

— Kimsenin emeğinizi küçümsediği yok. Ama sonuçları da görmezden gelemeyiz.

Adam sesini yükseltince Asiye'nin de sabrı azalmaya başladı.

Araya girdim.

— Bir dakika. Sanırım burada birbirimizi dinlemeden cevap veriyoruz.

Herkes bana döndü.

— Üreticiler emeğinin karşılığını almak istiyor. Asiye Hanım da yapılan değerlendirmelerin doğru olduğundan emin olmak zorunda. İkinizin de haklı olduğu noktalar var. Önce yeniden inceleme yapılması konusunda anlaşalım, sonra sonuçları birlikte değerlendirin.

Bir süre konuştuktan sonra ortam yumuşadı. Asiye yeniden test yapılmasını kabul etti. Üreticiler de sonuçları beklemeyi kabul etti.

Toplantı bittiğinde dışarı çıktık.

Asiye yanıma döndü.

— Fena değildin.

— Teşekkür ederim. Bu iltifat sayılıyor mu?

— Abartma.

— Biraz daha uğraşırsan teşekkür etmene bile gerek kalmayacak.

Asiye başını iki yana salladı.

— Seninle konuşmak gerçekten zor.

— Seninle de kolay değil.

Birbirimize baktık. Sonra ikimiz de istemeden güldük.

Öğleye doğru tesisin bahçesine çıktık. Asiye telefonuna bakarken yürüyordu. Bir anda ayağı takıldı. Düşmemek için koluma tutundu.

— Dikkat etsene, dedim.

— Gördüm zaten.

— Görmüş hâlin buysa görmesen ne olurdu?

— Umut!

— Efendim?

— Her şeye cevap vermek zorunda mısın?

— Sen her şeye kızmak zorunda mısın?

Kolumu bıraktı.

— Ben seninle uğraşamam.

— İyi, ben de seninle uğraşmıyorum zaten.

Birkaç adım ilerledi. Sonra arkasını dönüp bana baktı.

— Gelmiyor musun?

— Az önce uğraşamam diyordun.

— Fikrimi değiştirdim. Hadi!

Peşinden yürüdüm.

Garip bir kızdı. Bir dakika önce tartışıyor, sonraki dakika hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam ediyordu.

Belki de onu ilginç yapan buydu.

Akşamüstü tesisten ayrıldığımızda hava serinlemişti. Asiye arabasına doğru yürürken telefonunu çantasına koydu.

— Bugün geldiğin için teşekkür ederim, dedi.

— Rica ederim.

— Gerçekten işimize yaradı.

— Bunu da duydum ya, artık eve huzur içinde dönebilirim.

Güldü.

— Her şeyi şakaya vuruyorsun.

— Her şeyi değil.

Bir an sustu. Sonra bana baktı.

— Peki, neyi ciddiye alıyorsun?

Bu soruya hemen cevap veremedim.

— Bazı şeyleri, dedim sonunda.

Başını hafifçe salladı.

— Neyse, görüşürüz Umut.

— Görüşürüz Asiye.

Arabaya bindi. Ben de kendi arabama yöneldim. Fakat kapıyı açmadan önce bir kez daha arkasından baktım.

Kendi kendime söylendim.

— Ne oluyor sana?

Cevap yoktu.

Eve geldiğimde Atlas salonda oturuyordu. Beni görür görmez doğruldu.

— Geldi bizim çay uzmanı!

— Bir daha ağzından çay uzmanı lafını duyarsam seni kapının önüne koyacağım.

Alara mutfaktan seslendi.

— Asiye'yi gördün mü?

— Gördüm.

Atlas'ın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

— Nasıl geçti?

— Normal.

— Normal mi?

— Evet, normal.

Yaman da salona girdi.

— Umut, sen normal diyorsan kesin bir şey olmuştur.

— Hepinizin başka işi yok mu?

Fırtına mutfaktan çıkarken gülerek konuştu.

— Ula uşağum, bu kadar kızacağına anlat da bilelim.

— Anlatacak bir şey yok.

Barlas koltuğundan başını kaldırdı.

— O zaman niye yüzün gülüyor?

Elimi yüzüme götürdüm. Gülümsediğimin farkında bile değildim.

— Siz gerçekten çekilmez insanlarsınız.

Atlas kahkaha attı.

— Tamam, tamam. Biz sustuk.

Odama çıktım. Telefonumu masaya bıraktım. Bir süre sonra ekran aydınlandı.

Asiye: Eve vardın mı?

Mesaja baktım.

Umut: Vardım. Sen?

Asiye: Ben de vardım. Bugün için tekrar teşekkür ederim.

Umut: Rica ederim. Yarın da bir şey çıkarsa haber ver.

Asiye: Merak etme, seni sürekli çalıştırmayacağım.

Umut: Buna üzüldüm.

Bir süre cevap gelmedi. Sonra yeni bir mesaj düştü.

Asiye: İyi geceler, Umut.

Umut: İyi geceler, Asiye.

Telefonu bıraktım ama aklım hâlâ ondaydı.

Onunla konuşurken sürekli tartışıyorduk. Bazen sinirimi bozuyor, bazen de hiç beklemediğim bir anda güldürüyordu.

İlk defa birini düşünürken yüzümdeki gülümsemeyi durduramadığımı fark ettim.

Kendi kendime sessizce mırıldandım:

— Galiba senden hoşlanıyorum, Asiye.

Bunu ona söylemek için henüz erkendi.

Ama kendime itiraf etmekten kaçamayacağım kadar da açıktı.

İlk defa, Trabzon'da kalmak için bir nedenim daha vardı.