26. BÖLÜM – KALBİME SÖZ GEÇİREMİYORUM

Sabah uyandığımda telefonumda bir mesaj vardı.

Asiye'dendi.

Asiye: Günaydın. Bugün tesise uğrayacak mısın?

Yatağın içinde doğrulup mesaja baktım. Dün akşamdan beri aklımın bir köşesinde duran kız, sabahın köründe yine karşıma çıkmıştı.

Umut: Günaydın. Neden, özledin mi?

Asiye: Kendini fazla önemseme. İş için sordum.

Umut: Bir ihtimal diye düşünmüştüm.

Asiye: Çok düşünme, başın ağrımasın.

İstemeden güldüm.

Telefonu bırakıp hazırlandım. Aşağı indiğimde mutfakta her zamanki kalabalık vardı.

Atlas kahvaltı hazırlıyor, Alara masaya tabakları koyuyordu. Yaman telefonundan bir şeyler okuyor, Barlas ise pencerenin yanında çay içiyordu.

— Günaydın.

Atlas arkasını döndü.

— Günaydın. Hayırdır, sabah sabah neye gülüyorsun?

— Sana ne?

— Bana değil de telefona gülüyorsun. Onu merak ettim.

Alara gülerek araya girdi.

— Asiye yazmıştır.

— Siz gerçekten her şeyi bilmek zorunda mısınız?

Yaman gözlerini telefonundan ayırmadan konuştu.

— Bilmek zorunda değiliz. Sen yüzünden belli ediyorsun.

Tam cevap verecektim ki Fırtına mutfağa girdi. Üzerinde hastane kıyafetleri vardı. Çaydanlığın yanına geçip kendine çay doldurdu.

— Ne konuşuyorsunuz sabah sabah?

Atlas hiç düşünmeden cevap verdi.

— Umut'un gönül işleriyle ilgileniyoruz.

— Atlas, yemin ederim...

Fırtına bana baktı, hafifçe güldü.

— Ula uşağum, daha kahvaltı etmeden mi başladınız?

— Benim gönül işim yok.

Barlas çayından bir yudum aldı.

— Öyle diyorsan vardır.

Bu sefer Alara da gülmeye başladı.

— Tamam, yeter. Çocuğu rahat bırakın.

— Sağ ol Alara, dedim.

Atlas hemen atıldı.

— Bak, Alara'yı da tarafına çektin.

Kahvaltı boyunca aynı konu devam etti. En sonunda çayımı bitirip ayağa kalktım.

— Ben gidiyorum. Siz de burada kendi hayatlarınızı konuşun.

Yaman arkamdan seslendi.

— Asiye'ye selam söyle.

Cevap vermeden kapıdan çıktım.

Tesise vardığımda Asiye bahçedeki masada oturmuş, önündeki evrakları inceliyordu. Beni görünce başını kaldırdı.

— Ha, geldin sonunda.

Saatime baktım.

— Beş dakika erken geldim.

— Ben daha erken bekliyordum.

— Bir dahaki sefere kapının önünde sabahlamamı istersin.

— Çok konuşacağına otur da şunlara bak.

Sandalyeyi çekip karşısına oturdum.

Önündeki belgeleri bana uzattı. Bir üreticiyle kalite değerlendirmesi konusunda yeniden görüşme yapacaklarmış. Adam, yapılan ölçümlerin ürününü doğru yansıtmadığını düşünüyormuş.

— Benden ne istiyorsun? dedim.

— Toplantıda bulunmanı. İnsanlarla konuşurken ortamı biraz yumuşatıyorsun.

— Yani beni arabulucu olarak kullanıyorsun.

— Adına ne dersen de.

— Güzel. En azından işe yaradığımı kabul ettin.

— Umut, daha başlamadan sabrımı tüketme.

Gülerek belgeleri inceledim.

Bir süre sonra üretici ve yanındaki iki kişi geldi. Asiye onları karşılayıp masaya davet etti.

Toplantı başladığında adamın oldukça gergin olduğu belliydi.

— Biz yıllardır bu işi yapıyoruz, dedi. Birkaç ölçümle emeğimizin karşılığını alamayacak hâle geliyoruz.

Asiye önündeki sonuçları gösterdi.

— Sizin emeğinizi küçümsemiyoruz. Fakat ürünün değerlendirmesini de belirli ölçütlere göre yapmak zorundayız.

Adam biraz daha sesini yükseltti.

— O zaman yeniden inceleyin. Biz de neyin doğru olduğunu görelim.

Asiye cevap verecekti ama araya girdim.

— Bence yeniden inceleme yapılması herkes için daha iyi olur. Siz de emeğinizin karşılığını görmek istiyorsunuz, Asiye Hanım da doğru değerlendirme yapıldığından emin olmak zorunda. Sonuçları birlikte inceleyebilirsiniz.

Adam biraz düşündükten sonra başını salladı.

Asiye de yeniden numune alınmasını ve değerlendirme yapılmasını kabul etti.

Toplantı sona erdiğinde dışarı çıktık.

Asiye elindeki dosyaları düzenledi.

— Fena değildi.

— Sadece fena mı?

— Şımarma hemen.

— Bir teşekkür bekliyordum.

— Sağ ol, Umut. Oldu mu?

— Oldu. Zor muydu?

Gözlerini devirdi.

— Allah sabır versin bana.

— Amin.

Bu kez gülmesini saklayamadı.

Öğleye doğru Asiye'nin çay bahçesine gitmesi gerekti. Ben de onunla gittim.

Yol boyunca işten konuştuk. Bir ara telefonuna bakarken neredeyse önündeki taşa takılıyordu.

Kolundan hafifçe tutup dengesini bulmasına yardım ettim.

— Biraz önüne baksan?

— Bakıyordum zaten.

— Taşla tanışmana ramak kalmıştı.

— Ula sen de her şeye bir laf yetiştiriyorsun!

— Ben bir şey yapmadım.

— Yapmadın tabii. Bütün gün konuşup duruyorsun.

— Sen de dinlemeye devam ediyorsun.

Asiye bana dönüp baktı.

— Seninle uğraşılmaz.

— Bunu daha önce de söyledin.

— Çünkü hâlâ anlamadın.

Gülerek yürümeye devam ettim.

Çay bahçesine vardığımızda Asiye'nin tavrı değişti. Üreticilerle tek tek ilgileniyor, sorularını dikkatle dinliyordu. Birinin anlattığı sorunu not alıyor, diğerine yapılan işlemleri açıklıyordu.

Onu izlerken bir şeyi fark ettim.

Asiye sadece işini yapmıyordu. İnsanların emeğini gerçekten önemsiyordu.

Bir süre sonra yanıma geldi.

— Sıkıldın mı?

— Hayır.

— Emin misin?

— Seni çalışırken izlemek de fena değilmiş.

Kaşlarını kaldırdı.

— Ne demek o?

— İşini sevdiğin belli oluyor.

Bir an yüzündeki ifade değişti. Sonra gülümsedi.

— Seviyorum. İnsanların emeği var burada. Kolay değil.

— Belli.

— Senin işin de kolay değildir herhâlde.

— Hangisi? Yazarlık mı, psikologluk mu?

— İkisi de.

— İnsanları anlamaya çalışmak bazen yorucu.

Asiye başını salladı.

— Bence insanları anlamak güzel şey. Ama herkes anlaşılmak istemiyor.

— Bu konuda haklısın.

Bir süre sessiz kaldık. Sonra Asiye telefonuna baktı.

— Hadi, daha yapacak işlerim var.

— Az önce güzel güzel konuşuyorduk.

— Konuşma kotamız doldu.

— Böyle bir kota mı var?

— Ben koydum.

Gülerek peşinden yürüdüm.

İşimiz bittiğinde hava kararmaya başlamıştı. Asiye arabasının yanında durdu.

— Bugün geldiğin için sağ ol.

— Rica ederim.

— Gerçekten yardımcı oldun.

— Bunu ikinci kez söylüyorsun. Alışkanlık yapmasın.

— Bir daha çağırmam o zaman.

— O kadar da değil.

Asiye güldü.

— İyi akşamlar, Umut.

— İyi akşamlar.

Arabaya bindi. Ben de kendi arabama geçtim.

Eve dönerken aklım sürekli ona gidiyordu. Konuşmalarımızı düşündüm. Bazen sinir bozucuydu ama onunla vakit geçirirken zamanın nasıl geçtiğini fark etmiyordum.

Sanırım mesele buydu.

Eve girdiğimde salonda abilerim vardı.

Yaman masanın üzerinde duran dosyaları inceliyordu. Fırtına telefonla hastanedeki bir çalışma arkadaşına bilgi veriyordu. Poyraz üniformasıyla koltuğa oturmuş, birliğinden gelen mesajları kontrol ediyordu. Barlas ise limandaki gemi programıyla ilgili telefonda konuşuyordu.

Atlas ve Alara da televizyonun karşısındaydı.

Beni gören Atlas hemen seslendi.

— Geldi bizimki!

— Ne var?

— Asiye nasıl?

Ayakkabılarımı çıkarırken cevap verdim.

— İyi.

— Sadece iyi mi?

— Atlas, başka cevabım yok.

Yaman dosyasını kapattı.

— Bugün iş görüşmesi nasıl geçti?

— İyi geçti. Yeniden numune alınacak.

— Güzel. Demek ki işe yaramışsın.

— Siz de bir gün beni takdir ederseniz şaşıracağım.

Fırtına telefonu kapatıp yanımıza geldi.

— Takdir ediyoruz da her şeyi yüzüne söylemiyoruz.

— Sağ ol abi.

Fırtına kısa bir süre yüzüme baktı.

— Asiye'yle mi beraberdin bütün gün?

— İş için gittim.

Poyraz başını kaldırdı.

— Biz de bir şey demedik zaten.

Atlas dayanamayıp güldü.

— Ama sen hemen açıklama yaptın.

— Seninle uğraşacağım birazdan.

Barlas telefonunu masaya bıraktı.

— Bence çocuk hoşlanıyor.

— Barlas abi!

— Ne var? Yanlış mı?

Alara gülerek yanıma geldi.

— Umut, sen gerçekten Asiye'den hoşlanıyor musun?

Bir süre sustum. Hepsinin bana baktığını görünce iç çektim.

— Evet. Galiba hoşlanıyorum.

Atlas ayağa kalktı.

— Sonunda itiraf etti!

— Otur yerine.

Yaman gülümsedi.

— Peki, o da senden hoşlanıyor mu?

— Bilmiyorum.

Poyraz sakin bir sesle konuştu.

— O zaman acele etme. Önce birbirinizi tanıyın.

Fırtına da başını salladı.

— Poyraz doğru söylüyor. Kızı daha yeni tanıyorsun. Her şeyi hemen bir yere bağlama.

— Zaten öyle bir düşüncem yok.

Atlas koltuğa yayıldı.

— Ama ben torun istiyorum.

Hepimiz aynı anda ona döndük.

— Ne torunu? dedim.

— Şimdiden plan yapıyorum.

Yastığı alıp ona fırlattım.

— Sen önce kendine bir